Αλλ΄ έτλην και έμεινα

Μετά από την απιστία (βουλή κακή εταίρων) των συντρόφων του Οδυσσέα και το άνοιγμα από αυτούς του ασκού του Αιόλου με τα επακόλουθα αυτής της ανεμελιάς εν πλήρη εξελίξει, ο ήρωας μας βρίσκεται μπροστά στο εξής καίριο δίλλημα:

"ηέ πεσών εκ νηός αποφθίμην εν πόντω, η ακέως τλαίην και έτι ζωοίσι μετείην" δηλαδή σε απλά Ελληνικά " ή να ριχθώ από το πλοίο και να χαθώ στά κύματα ή να υποφέρω αγόγγυστα τη μοίρα μου και ζωντανός να μείνω".

Σας φέρνει στο νου κάτι οικείο;

Το ίδιο ακριβώς δίλημμα έθεσε και ο Σαίξπηρ με το στόμα του "Άμλετ", στο ομώνυμο δραματούργημα του.

"Να ζει κανείς ή να μην ζει; 

Ιδού η απορία;"

Μόνον που στη Ομηρική φιλοσοφία για τον βίο, το ερώτημα βρίσκει σαφή, τεκμηριωμένη, στέρεα, γόνιμη και προπαντός ταχεία απάντηση.

"Αλλ΄έτλην και έμεινα", δηλαδή "έκαμα υπομονή και έζησα."

Λύθηκε λοιπόν δια παντός το μέγα φιλοσοφικό ζήτημα, με τον πιό κομψό και φιλάνθρωπο τρόπο και να το θέτουμε εμείς σε λειτουργία τη σήμερον ημέρα, τρείς χιλιάδες χρόνια μετά, ουδεμία τιμή μας περιποιεί.

Να κάμνεις υπομονή λοιπόν και να ζήσεις είναι το μέγα δίδαγμα και αυτή τη ρότα πρέπει να ακολουθούμε σύμφωνα με τον μέγα προπάτορα Όμηρο ως ατομικές οντότητες αλλά  και ως Έθνος τολμώ να γράψω, αν στοχαζόμαστε να έχουμε  κάποιου είδους ελπίδα και απαντοχή σ΄αυτούς  τους ταραγμένους καιρούς.

Τά  εμπόδια ων ουκ έστιν αριθμός.

Πόλεμος, προσφυγιά, ασθένειες πλήθος, πείνα, κακουχίες, χωρισμός από φίλους, διαζύγια, απώλειες κάθε είδους και σημασίας, αλλά η ζωή πρέπει να συνεχίζεται με κάθε τίμημα.

Κανείς μας δεν έχει την πολυτέλεια, μετά από αυτήν την εμβριθέστατη ρήση του θαυμαστού Ομήρου να κάνει τα στραβά μάτια και να ακολουθεί το παλιοκέφαλο του (βουλή κακή) και τις ολέθριες του προαιρέσεις που ενδεχομένως να τον οδηγήσουν πύξ και λάξ στο φυσικό και πνευματικό του χαμό.

"Αλλ΄έτλην και έμεινα."