Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

 Δεύτερη χρήση

Επισκέφτηκα  χθές με την κυρά το Αρχαιολογικό Μουσείο στη Θήβα, όπου ανάμεσα στα πολυάριθμα και σημαντικότατα εκθέματα, ξεχωρίζει εκείνο μιάς   χάλκινης μπανιέρας των Ρωμαϊκών χρόνων, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε δεύτερη χρήση για ταφή.

Προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι ανάλογο, μού ΄ρθε στη μνήμη εκείνος ο εργολάβος κηδειών στο Κόρθι της Άνδρου, που την δεκαετία του ΄80, ένα σιδερένιο περίβλημα φερέτρου φερμένο καρσί από  Ηνωμένες Πολιτείες, το χρησιμοποίησε ως κάδο απορριμάτων έξω από την οικία του, προξενώντας τα ειρωνικά σχόλια συγχωριανών και τουριστών με το εξεζητημένο του πράγματος.

Η ιστορία πάνω -κάτω έχει ως εξής:

Σαν τα τίναξε ο συμπολίτης Ανδριώτης στο Ώστιν του Τέξας,  εκτός από ένα  γερό βαλσάμωμα που του επιφύλαξαν οι καουμπόϋδες, τοποθέτησαν σε δεύτερη φάση  το φέρετρο μέσα σε μιά μεταλλική σαρκοφάγο, εν είδει προστατευτικού, με τρόπο ώστε να αριβάρει το μαόνι σώο και αβλαβές στην Ψωροκώσταινα. 

Ετούτο λοιπόν το αναπάντεχο πεσκέσι, μην γνωρίζοντας τι να το κάμει ο εκλεκτός εκείνος νησιώτης επιχειρηματίας, διανοήθηκε σε μιά στιγμή ελλάμψεως, να το κατευθύνει σε μιά δεύτερη χρήση ομολολουμένως αρκετά επιτυχημένη εκ του αποτελέσματος.

Σκουπίδι μετέφερε από την ξενιτιά, (νέκυς εκβλητότερος κοπρίων μας διαβεβαιώνει ο Ηράκλειτος), σκουπίδι θα φιλοξενούσε και στην γλαυκή μας πατρίδα.

Πόσο λοιπόν αγαπητοί μου, δένουν τα πράγματα αναμετάξυ τους ώστε παρελθόν και μέλλον να συμβαδίζουν τόσο ταιριαστά και αρμονικά σε δαύτη τη χώρα, ώστε να θυμίζουν ζευγαράκι νυμφευομένων στο <<Ησαϊα χόρευε>>...


Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

 Στην <<Ωραία των Αθηνών>>, την αρχαία εκείνη  ταινία του Ελληνικού κινηματογράφου, υπάρχει μιά σκηνή όπου η Βασιλειάδου προτείνει στους πειναλέους νοικάρηδες της Φωτόπουλο και Σταυρίδη, να τους σερβίρει από ένα πιάτο κοπτόν, για να της απαντήσουν αμφότεροι με παροιμιώδη αγένεια: <<Δεν μας αρέσει το κοπτόν>>....

Τι να κάνουμε θεατρίνοι μου; 

Εμένα μου αρέσει και λέγω μάλιστα και ένα τραγούδι... 

Κι όχι μόνο μου αρέσει, αλλά προτίθεμαι να ταγίσω κι εσάς τους δύσμοιρους αναγνώστες μου από το ίδιο. 

Κοπτόν δηλαδή  και πάλι κοπτόν.

Αμφιβάλλω λιγουλάκι για την αξία των βιταμινών που είμαι στη δυσάρεστη θέση να σας φιλέψω με το υποσχόμενο γεύμα, αλλά κομμάτια να γένει.

Εγώ θα σερβίρω στανικώς κι αν εσείς δεν γουστάρετε, πετάτε το πιάτο μαζί με τον προσφέροντα το (εκλεκτόν;) έδεσμα. 

Να είστε σίγουροι ότι θα σας καταλάβω απεριορίστως. Κι εγώ στη θέση σας το ιδιο θα έπρατα ασυζητητί...

Κλείνοντας τούτο τον ταπεινό πρόλογο, λαμβάνω το θάρρος να τιτλοποιήσω τις παρακάτω ασυναρτησίες μου και μάλιστα αριθμημένες, ως ΛΟΓΟΝ ΚΟΠΤΟΝ.

Αρχίζω το λοιπόν τη χλαπαχλούπα εγώ με το παλιό μου ξύλινο χουλιάρι, ακολουθήστε κι εσείς αν κάμετε κέφι  και για δαύτους που εμπιστεύονται ακόμη τα ευχολόγια και τα τοιαύτα, απευθύνω θερμότατα και στεντορείως το: 

<<Καλή σας όρεξη...>>

Για την χώνευση αμφιβάλλω!


ΛΟΓΟΣ ΚΟΠΤΟΣ


1. Δεν γνωρίζω το πυξ και το λαξ του θανάτου. Μέχρις ώρας, ευτυχώς γαργαλητά.


2. Υπάρχει η <<Κραυγή>> του Αντονιόνι, υπάρχει και η <<Κραυγή>> του Ανδρίτσου με τον Γιώργο Φούντα.

Κραυγή η μία, κραυγή και η άλλη. Γιατί όμως εμένα παρά τη σαφή προτίμηση στον ποιοτικό ξένο κινηματογράφο, μου έχει εντυπωθεί ανεξίτηλα στη μνήμη η ζωώδης κραυγή του Φούντα που έκτοτε με στοιχειώνει;


3. Σκέφτομαι ότι ο Παράδεισος και η Αιώνια Ζωή που υποσχέθηκε ο Θεός στους αγαπώντας την ευπρέπεια του Οίκου Του, είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος  και η μέθοδος να τιμωρήσει τους αγαθούς και εύπιστους υπηκόους Του,  ακριβώς για την έλλειψη ιδίας βουλήσεως που τους χαρακτηρίζει.


4. Η ζωή μας έχει γεμίσει σήματα:

Σέικο, Κόκα-Κόλα, Αντίντας. Μήπως γι΄αυτό κατάντησε ένα απέραντο νεκροταφείο;


5. Μετά τα εξήντα η όρεξη μου για τροφή μειώθηκε αισθητά. Άρχισε δε να με βασανίζει και μιά αφόρητη δυσκοιλιότητα. Ξεκίνησα το λοιπόν  να παγαίνω στους γιατρούς για το ενδεχόμενο καρκίνου του εντέρου, μέχρι που θυμήθηκα τα σοφά λόγια της εκατόχρονης μάνας μου:

<<Ολιγοφαγία, ολιγοσκατία>>

και ησύχασα...


6. Για μας που τα όνειρα, μας βασανίζουν με την αγριότητα τους, ο θάνατος αποτελεί μια ποθητή προοπτική.

Ως γνωστόν οι νεκροί δεν ονειρεύονται...


7.  Νομίζεις ότι αγοράζεις, αλλά στην πραγματικότητα σε αγοράζουν...


8. Ποιό τέρας κρύβεται πίσω από την κουρτίνα και την σαλεύει πέρα δώθε μες την αφώτιστη νύχτα;

Ησύχασε, έχεις μόνον απλά ξεχάσει να κλείσεις το βορεινό παράθυρο...


9. Μού είχαν πει να μην κοιτάζομαι ποτές στον καθρέφτη τα μεσάνυχτα, γιατί τότες είναι που εμφανίζεται το τέρας του καθρέπτη που σου παίρνει την ψυχή.

Παράκουσα τις παραινέσεις και κοίταξα με σταθερό βλέμμα το γυαλί ακριβώς μεσάνυχτα.

Και πάγωσα από τρόμο αντικρύζοντας ΕΜΕΝΑ...



10.  Δεν σας κρύβω ότι έχω τα κιλάκια μου...

Επισκέφτηκα έτσι ένα διαιτολόγο και του παρέδωσα  ζάχαρη χοντρή για να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι την τέχνη του, ώστε να αποφασίσω μετ΄αποδείξεων πιά, άν θα μπορούσα να τον εμπιστευτώ. 

Μετά από λίγο καιρό την χοντρή ζάχαρη, μου την είχε μετατρέψει σε ψ(η)λή. 

Και τότε τον σύστησα σε μια ξαδέλφη γεματούλα και τροφαντή,  γύρω στο ένα -εξήντα με τα χέρια στην ανάταση, ως ένα επιστήμονα που επιτελεί πραγματικά θαύματα...

Περιττό να σας διαβεβαιώσω, πως από τότε η εν λόγω ξαδέλφη, με ευγνωμονεί ως  σωτήρα της...



11.  Ο τάφος είναι  μια χωματένια κούνια που αντί κουδουνίστρα, λούτρινο και πιπίλα, διαθέτει καντήλι, ανθοδοχείο και λιβανιστήρι.


12. <<Ποιός πέθανε;>> ρωτάει η αγαθή κυρία τα παιδάκια στην ταινία <<Η ΚΑΛΠΙΚΗ ΛΙΡΑ>>.

<<Δεν βλέπεις κυρά μου; Αυτός που είναι μέσα στην κάσα!>> απαντούν εκείνα.

<<Ποιός ζει;>> ρωτάω εγώ με τη σειρά μου...

<<Δεν βλέπεις ρε μπάρμπα>> απαντούν τα ίδια παιδάκια αυτή τη φορά σε εμένα:

<<Εμείς που δεν σκεπτόμαστε ποτές ότι κάποτε θα μπούμε μες στην κάσα, νεολαίοι και άπραγοι γαρ...>>.


13. Έφαγα ρεβύθια  και κοιμήθηκα. Τη νύχτα ονειρεύτηκα ότι εξέμεσα ντομάτες γεμιστές. Δεν είναι πια να εμπιστεύεσαι ούτε τα όνειρα σου...


14. Έλεγε ο πατέρας:

<<Η αγάπη της μάνας είναι μεγάλη, του πατέρα απέραντη>>.

Κι αυτό γιατί η μάνα από την ίδια της την φύση είναι υποχρεωμένη να σε αγαπάει ως σάρξ εκ της σαρκός της, ενώ ο κακόμοιρος πατέρας σε αγαπάει και μάλιστα ανιδιοτελώς χωρίς να γνωρίζει καν άν είσαι γνήσιο τέκνο του.


15. Λέμε ότι γνωρίζουμε κάποιον. Παραμύθια...

Το μόνο που είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, είναι το ένα τοις εκατό, δηλαδή την πέτσα του. Το υπόλοιπο ενενήντα εννέα  μας διαφεύγει. 

Ο άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα τοπίο εσωτερικό. Μόνο αν διέθετε επιδερμίδα από γυαλί,  θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι τον  γνωρίζουμε κάπως ικανοποιητικά.

Άν αυτό ισχύει για το σώμα, φανταστείτε τι μπορεί να παίζει με τον ψυχισμό του; 

Μηδέν εις το πηλίκον...


16. Όσο πιο σύντομη η ταινία τόσα περισσότερα τα προσεχώς...

Για μας τις παλιές καραβάνες, είχε και μίκυ-μάους το πρόγραμμα. Ίσως αυτά να μας σώσανε εντέλει. Διαλέγετε και παίρνετε...

Για μεταφορά πρόκειται!


17. Τα λουλούδια ευωδιάζουν είτε για γάμο πρόκειται, είτε για κηδεία...


18. Είμαι σαράντα κι ακόμα κάθε Παρασκευή αγοράζω το <<Μίκυ Μάους>>. Το κακό είναι ότι το διαβάζω μετά την Κυριακή. 

Μέχρι τότε το μελετάει ο πατέρας μου...


19. Οι άνδρες ασχολούνται με τις τσόντες, οι γυναίκες με τις τσάντες. Ένα γράμμα διαφορά...


20. Η μάνα μου στη ζωή της είχε τέσσερις αποβολές εκ των οποίων δυό πετυχημένες. Εμένα και τον αδελφό μου...


21.  Ο πατέρας μου πέθανε έναν χρόνο πριν γεννηθώ. Η μάνα μου επιμένει ακόμα  στην εκδοχή του ιατρικού θαύματος. 

Την πιστεύω...


22. Ευχαριστεί σ΄ένα βιβλίο του ο συγχωρεμένος ο Αλέξης Σταμάτης τη μητέρα του για την ευκαιρία που του έδωσε να παίξει στο λούνα-πάρκ του βίου. 

Μάλλον χαλαρά το πήρε ο άνθρωπος και αυτός μάλιστα ο λόγος του πρέπει να του περιποιεί μεγίστη  τιμή για την αφειδώλευτη  αγάπη που έδειχνε προς την Μπέτυ Αρβανίτη τη μαμά του.

Αντίθετα εγώ θα επέμενα μέχρι αηδίας μάλιστα,  ότι η δική μου μητέρα  με ξεφούρνισε σε κάποιου είδους Ρωμαϊκή αρένα πρώτα ως θεατή στο βάναυσο δρώμενο και κατόπιν ως θέαμα και θύμα.

Αλλά πάλι  σκέπτομαι μερικές φορές, ότι κάπως πρέπει να τραφούν και τα λιοντάρια...


23. Δεν κατατρώγει ο θάνατος τον άνθρωπο. Ο θάνατος είναι καθαρή ευεργεσία. Μάλλον η γέννηση αποτελεί την πηγή των βασάνων και δια ροπάλου θα πρέπει να αποφεύγεται.


24. Όλοι θέλουν να γεννηθούν αλλά κανένας να πεθάνει. Που βρίσκεται άραγε  η ισορροπία;


25.Βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου. Χάνω, κερδίζω, πάντα κερδισμένος...


26. Πραγματικά αθεόφοβος είναι μόνον ο Θεός...


27. Έλεγε ο πατέρας ένα χρόνο πριν πεθάνει:

<<Ανοίγω την ντουλάπα για να πάρω κοστούμι και ξέρω ότι ένα από αυτά τα δυό κοστούμια που διαθέτει το κατάστημα, είναι για να φορεθεί την ημέρα της κηδείας.

Δηλαδή κάποιες μέρες της εβδομάδας ντύνομαι πεθαμένος, όπως άλλοι τις Απόκριες αρλεκίνοι...>>


28. Η πεθαμένη μου γιαγιά, ντυμένη στ΄άσπρα λαμπερή, φωτοβολούσα να λέει τα παρακάτω λόγια:

<<Δεν υπάρχει Θεός. Ούτε Κόλαση και Παράδεισος.

Κι όταν είσαι πεθαμένος είναι σαν νά είσαι ζωντανός. Νομίζεις ότι έχεις σώμα μα στην πραγματικότητα δεν έχεις...>>

Ο γέροντας στο Άγιον Όρος:

<<Ορθότατα απήντησε η γραία... 

Θεός δεν υπάρχει. Ειναι υπεράνω της ύπαρξης. Υπό αυτήν την έννοια δεν υφίσταται.

Ούτε Κόλαση και Παράδεισος. Αυτά θα υπάρξουν μετά την Κρίση, τη Δευτέρα Παρουσία ντε...

Όσο για το τρίτο ηλίου φαεινότερον ότι έτσι συμβαίνει.

Σώμα αυστηρά πνευματικόν...>>


29. Κάθε φορά που η μάνα έβαφε το μαλλί της  ντουλαπί, ο πατέρας ο δόλιος έτρεμε σα το ψάρι.

-Λες να πεθάνω;


30. Ο μέγας σκηνοθέτης στην νεαρά και ανερχόμενη ενζενί:

<<Κούκλα μου, στη θεατρική σκηνή τίποτα δεν είναι προϊόν τύχης. Ο ίδιος ο Τσέχωβ μας το διδάσκει αυτό. Έαν υπάρχει ένα περίστροφο  στην πρώτη πράξη ενός έργου, δεν είναι εκεί δίχως κάποιο λόγο και αιτία. Ανάγκη να εκπυρσοκροτήσει στην επόμενη.>>

<<Δηλαδή Δάσκαλε>> του απάντησε εκείνη.<< Άν στη πρώτη πράξη υπάρχει μια καπότα πάνω στο τραπέζι, στην επόμενη πράξη είναι υποχρεωτικό κάποιος να με πηδήξει;>>


31. Δέκα χρονών ένας φορτηγατζής έβαλε όλη την παιδοπαρέα  να ξεφορτώσει καρπούζια με αμοιβή ένα καρπούζι για τον καθένα μας. Ταλαιπωρηθήκαμε κάμποσες ώρες. Πήρα το ρεγάλο μου, ένα τεράστιο καρπούζι ίσαμε οκτώ κιλά και το πήγα πεσκέσι στη μάνα περήφανος πολύ. 

Εκείνη το έκοψε με το πριονωτό μαχαίρι της κουζίνας. 

Σάπιο μέχρι το μεδούλι.

Το καλύτερο μάθημα ζωής μου προσέφερε εκείνος ο μάγκας.

Πρόσεχε τα κλειστά πράγματα. Τις περισσότερες φορές με δαύτα, οι πιθανότητες είναι συντριπτικά εναντίον σου.


32. Την εποχή που κατανάλωνα κρασί αφειδώς, επέμενα ότι δεν νοείται Παράδεισος  άνευ οίνου. Και το εννοούσα. Μέχρι που αρρώστησα από κολπική μαρμαρυγή και αναγκάστηκα να κόψω μαχαίρι το πιοτί.

Από τότε τη βγάζω με  μπύρες μηδέν αλκοόλ. 

Γύρισα λοιπόν το παραμύθι τούμπα. 

Δεν μπορεί να νοηθεί Παράδεισος, άνευ  Φίξ άνευ...

Αυτό,  καλείται τέχνη της προσαρμογής.


33. Από δέκα χρονών παιδί συνειδητοποίησα την αξία ενός τόνου, της λεπτομέρειας που κάνει τη διαφορά και πως η παραμικρή αβελτηρία μπορεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα μέχρι να πεις κύμινο.

Το παιχνίδι μου ήταν το εξής:

Στημένος στο τέρμα των λεωφορείων, διασκέδαζα με τους αλλοδαπούς αλητοτουρίστες με τα μπαγκάζια, που θέλοντας να επισκεφτούν το φημισμένο κάμπιγκ στο Δαφνί, κατέληγαν στη υπανάπτυκτη Δάφνη των νοτίων προαστίων.


34. Άν παντρευτείς γυναίκα low-cost, να είσαι βέβαιος ότι θα πληρώνεις αδρά κάθε επιπλέον υπηρεσία...



35.  Η τιμωρία για τους μοιχούς κατά τον Μεσαίωνα, ήταν να τους δένουν γυμνούς αντικρυστά πάνω στο κρεβάτι μέχρι να επιτελέσουν τις αδήριτες ανάγκες τους φάτσα φόρα. 

Έτσι κάθε έρωτας έσβυνε εν τω άμα και ο κολασμός λάμβανε διαστάσεις επικές.


36.  Φανταστείτε μια πανέμορφη κοπελούδα με γυάλινη γαστέρα όπου κάθε εσωτερικό της όργανο θα ήταν αμείλικτα ορατό.

Χαράς ευαγγέλια για τους κοπρολάγνους και ουρολάγνους, αλλά για εμάς τους υπόλοιπους ανώμαλους, θα ήταν το σημείο καμπής και πέρας κάθε σκέψης για συνεύρεση.


37. Το φέρετρο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ανθρώπου και όποιος ψυχανεμίζεται έστω και αθέλητα θάνατο,  το βλέπει συνέχεια εμπρός του καλογυαλισμένο και απαστράπτον ως περίγραμμα νοητόν σε κάθε συνάντηση με γνωστούς και αγνώστους.


38. Κάθε Τετάρτη, μετά από το απογευματινό μάθημα στο Ωδείο ο γιός μου ορεγόταν σουβλάκι. Τον πήγαινα λοιπόν σ΄ένα παρακείμενο ψητοπωλείο με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΗΣ. 

Οι δυό ιδιοκτήτες και ψήστες δούλευαν πάντα παρέα αγαπημένοι, δίχως προστριβές κιαι με μεγάλη μάλιστα φιλοτιμία. Χονδρός ο ένας με γυαλιά μυωπίας, πιο αδύνατος με αρχή φαλάκρας ο άλλος. Τα ονοματάκια τους δεν τα γνωρίζαμε. Ούτε που μας ενδιέφεραν άλλωστε. Απλώς παραγγέλναμε, πληρώναμε και φεύγαμε.

Μιά Τετάρτη άνοιξης, μετά το μάθημα πήγαμε για το καθιερωμένο σουβλάκι.

Κατάκλειστο το μαγαζί. 

Στη γυάλινη πόρτα ένα μεγαλοπρεπές κηδειόσημο:

ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΤΟ ΜΑΣ ΛΕΥΤΕΡΗ κλπ.κλπ

Ποιός τάχα  ήταν ο νεκρός; Ο χονδρός η ο αδύνατος; Ποιός απ΄τους δυό έφερε το σημαδιακό όνομα Λευτέρης;

Κι έπρεπε να περάσει μία εβδομάδα μέχρι την άλλη Τετάρτη, για να διαπιστώσουμε ιδίοις όμμασι ότι τελικά ο τεθνεώς ήταν ο χονδρός. 

Ο φαλακρούλης μια χαρά, κομψός-κομψός δίπλωνε σιωπηλός τις πίτες με τα καλαμάκια, φανερά στεναχωρημένος από την απώλεια του συνεταίρου.

Καθ΄όλην τη διάρκεια της εβδομάδας αυτής μου συνέβη ένα απίστευτο γεγονός που έκτοτε το σκέπτομαι τακτικά. Στο μυαλό μου και οι δυό τους ήταν ταυτόχρονα και ζωντανοί και νεκροί. 

Η γάτα του Σρέντιγκερ δηλαδή βρήκε δικαίωση απρόσμενα στον καθ΄ημέραν βίο.

Δεν μπορώ όμως  να σας βεβαιώσω με σιγουριά, άν και στη ολιγόχρονη ζωή  του ο Λευτεράκος ο συγχωρεμένος  ήταν όντως γάτα.


39. Τούτου γ΄εσπομένοιο (μ΄αυτόν στο πλάι μου) λέγαν οι μαθητές του Επίκουρου εννοώντας ότι κάθε στιγμή της ζωής τους ο Δάσκαλος περπατούσε μαζί τους και τους συνέδραμε.

Κάτι δηλαδή σαν το <<Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με>> των Χριστιανών.

Πώς αλήθεια κουμπώνουν όλα;


40. Ύλη σημαίνει ξύλο.

Υλιστής άρα είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει στην αξία του ξύλου, δηλαδή στη βάρκα, στο κρεββάτι, στο βιολί, στο τραπέζι, στο φέρετρο...


41. Με την κυρά στο πλάγι σου

δείχνει διπλός ο δρόμος,

άφες αυτήν πάρε ξανθή

κι ας έχεις την στον ώμο...


42. <<Καβαλλερία Πουστρικάνα>> του Πιέτρο Δενμασκάνι...


43. Για κάθε ηδονή που αποκομίζουμε σε τούτο τον βίο, ακριβό πολύ στέκει το αντίτιμο που πρέπει να καταβάλλουμε.

Ένα ταπεινό κουλούρι Θεσσαλονίκης, ένα θαλάσσιο λουτρό στα βρωμόνερα του Καλαμακίου, ένα ταπεινό επιδόρπιο μετά από ένα λιτό γεύμα είναι ανάγκη μεγάλη να εξοφληθούν πολλαπλασίως με πόνο, θλίψη, στεναχώρια.

Δωρεάν, τίποτα απολύτως.

Πίσω από μια πλάκα σοκολάτα έρχεται ο παιδεραστής.

Καϋμένο μου παιδάκι που εμπιστεύεσαι τη γενναιοδωρία ενός ξένου...

Κακόμοιρε άνθρωπε που εμπιστεύεσαι τη γενναιοδωρία ενός Ουράνιου Πατέρα.

Τι τίμημα είναι γραπτό να υποστείς;


44. Έλεγε ο Θέμης ο Μαυροκέφαλος:

<<Στην Εφορία ανώνυμος, στο νοσοκομείο επώνυμος...>>

και άλλες φορές

<<Ο Εβραίος είναι ανώτερος του Εβραϊσμού, ενώ ο Έλληνας είναι κατώτερος του Ελληνισμού...>>


45. Βίος καλείται το διάστημα μεταξύ των ευχών:

<<Να σας ζήσει,,,>>

<<Νά ζήσετε να τον θυμόσαστε...>>


46, Δεν ξέρω ποιός είπε ότι ο καλός σχοινοβάτης γνωρίζει ότι το πραγματικό κενό βρίσκεται επάνω, αλλά όποιος και να τό΄πε έγραψε.


47. Του ΄μπηξα τις φωνές... 

Όταν άρχισε να αιμορραγεί ακατάσχετα, αναγκάστηκα να καλέσω ασθενοφόρο.

Ίσα που τον πρόλαβαν!


48. Έφτιαξα έναν πύργο στην άμμο.

Καθ΄όλη τη διάρκεια των διακοπών μου στεκόταν εκεί  αλώβητος από το κύμα που δεν έλεγε να φουσκώσει και να τον πάρει παραμάσχαλα.

Στο τέλος αναγκάστηκα να τον ρίξω με το πόδι.

Κι ύστερα σου λένε πως χτίζεις στην άμμο...


49. Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Ο Καραϊσκάκης στο Φάληρο. Ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι.

Κι εγώ σε μπουρδέλο της Λιοσίων πάνω στη Σούλα, τραβέστα πενηντάχρονη από την  Πρώτη Σερρών.


50. Μπέρδεψα στο παγκάρι τους <<Τεθνεώτες>> με τους <<Υπέρ Υγείας>> και έγραψα τους πρώτους στα τεφτέρια των δευτέρων.

Το ίδιο βράδυ ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου είπε στο όνειρο:

<<Δες με. Δεν δείχνω μια χαρά; 

Για πεθαμένος, χαίρω άκρας υγείας!


51. Αγαπώ τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο γιατί όπως αυτός έχω τρομερούς πονοκεφάλους αν και από διαφορετική αιτία, είμαι λιτοδίαιτος και ισχνός ως βακαλάος, τα ρούχα μου έχω ταπεινά και πολυφορεμένα και επιπροσθέτως δεν αγαπώ ουδόλως τον χορό.

Σε ένα πράγμα δεν του έμοιασα. Στην παρρησία να τα βάζεις με το αρχοντολόϊ και τους δυνατούς του κόσμου τούτου. 

Κότα εγώ  αναπνέω λειράτη.


52. Σαν παιδί δεν πήγαινα να πω τα κάλαντα σε σπίτια που η ξύλινη πόρτα τους είχε  υφή και χρώμα φερέτρου.


53. Τα κόλυβα θα ήταν ένα υπέροχο επιδόρπιο αν δεν ήταν συνδεδεμένα με το θάνατο.


54. Τι ποιό κοινό από ένα Εγώ. Ο καθείς έχει κι από ένα...


55. Ο γέγραφα, γέγραφα, δήλωνε ο Πιλάτος. Το ίδιο και εγώ. Σιχαίνομαι τις διορθώσεις και τις ανασκευές. Προτιμώ να αφήνω τα λάθη σα δείγμα ενός ανθρώπου που δεν φοβάται την κριτική και το γιουχάϊσμα.

Ο συγγραφέας είναι τα λάθη του...


56. Το πολεμικό καταφύγιο απέναντι από το πατρικό μου, μέσα στα κτήματα του Ρετσίνα, υπήρξε μια σκοτεινή προστατευτική αγκαλιά για τα άστεγα ζευγαράκια των δεκαετιών 50 και 60.

Μικρό παιδί μ΄έναν φακό ανά χείρας, κρύφτηκα ένα βράδυ ανοιξιάτικο μέσα στις τσουκνίδες και τις μολόχες να παρακολουθήσω τις περιπτύξεις ενός μεσόκοπου ζεύγους.

Με πήραν όμως γρήγορα χαμπάρι και η μοναδική τους αντίδραση προς μεγάλη μου έκπληξη, ήταν να με καλέσουν κοντά τους με γλυκές, δελεαστικές φωνούλες.

Ευτυχώς που το μυαλό μου έπαιρνε ακόμα τότε στροφές και έκοψα ρόδα μυρωμένα. Ποιός ξέρει τι κατάληξη μπορούσε να έχει ένα τέτοιο (κακό;) συναπάντημα...

Τέτοια καταφύγια θυμάμαι διάσπαρτα και στην πόλη της Ελευσίνας. Επισκεπτόμενος με τη μάνα μου τη θεία Μαρίκα, τα θυμάμαι να χάσκουν μολυβένια, τερατώδη κάτω από τον μεσημεριάτικο ήλιο.


57. Για έναν λάτρη των ρολογιών η Αιωνιότητα της Κόλασης και του Παραδείσου είναι μια τρομαχτική προοπτική. 

Θα προτιμούσε χίλιες φορές την ανυπαρξία παρά μια τέτοια κατάντια ενός  κόσμου χωρίς ωροδείκτες.


58. Ο Γερμανός ηλεκτρολόγος, ένας ξανθός ευθυτενής άνδρας με αργό μεθυσμένο βήμα, στοίχειωνε με την παρουσία του, τα μεσημέρια μας σαν σχολούσε από τη δουλειά. Παιδάκια εμείς, του κάναμε καζούρα, ουρλιάζοντας του <<Χάϊ Χίτλερ>> και κάτι τέτοια χαριτωμένα.

Μας αντιμετώπιζε πάντα στωϊκά μ΄ένα χαμόγελο μελαγχολικό πολυ στα ξασπρισμένα του χείλια.

Ήταν βλέπεις λιποτάκτης του Γερμανικού Στρατού Κατοχής, που ερωτευθείς  Ελληνίδα έμεινε για πάντα στη χώρα μας για να δέχεται τον ονειδισμό από κάτι τσογλάνια σαν κι ελόγου μας.


59. Κάθε άνθρωπος έχει τον χρόνο του. Ό Σωκράτης κατά την εποχή του Περικλέους, εγώ τα χρόνια τα παρακμιακά του Τραμπ(αρίφα).


60.  Πεθαίνεις σε μια λογικιή ηλικία για να προστατευτείς ίσως από το άδηλο μέλλον. Ποιός ξέρει τι δράματα μπορεί να κρύβει ο βίος ενός αιωνόβιου;


61. Φαντάσου το κορίτσι των ονείρων σου , ένα πλάσμα θεσπέσιο και θεϊκό να σφίγγεται περδόμενο πάνω στη λεκάνη του απόπατου. Φτερά λαμβάνει ο έρως και ίπταται μακριά, εκτός αν τυχαίνει να είσαι ο μερακλής της συνοικίας.

Από τη στιγμή που όλοι μας διαθέτουμε παχύ έντερο, πλούσιοι και φτωχοί, κακοί και καλοί, όμορφοι και άσχημοι, η ισότητα παύει να είναι κενή λέξη.


62. Οι λάτρεις των αρχαίων ερειπίων με ένα ταπεινής αξίας εισιτήριο, αγοράζουν απρόσκοπτη θέαση μαρμάρων παλαιάς κοπής.


63.  Οδύσσεια, Ιλιάδα, το Μαγικό Βουνό, ο Θάνατος του Βιργίλιου, ίσως ο Οδυσσέας του Τζόυς, Θουκυδίδου Ιστορίαι, κάποιοι τόμοι του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, βιβλία αρκετά για δεκαπέντε ζωές.


64. Όχι αστακομακαρονάδες και ροσμπίφια σεφ της συμφοράς, σαν ένα βραστό αυγό αρκεί να γιατρέψει τα γουργουρητά ενός στομαχιού.


65. Έξω από το υπολιμεναρχείο Ερμιόνης μας τραβάει την προσοχή, ένα Ρωμαϊκό ταφικό  γλυπτικό σύμπλεγμα ενός αντρογύνου ξαπλωμένου σε ανάκλιντρο. 

Φερμένο από τη μικρά Ασία, Ετρουσκικής αισθητικής, απλά αναμένει τάφο να τοποθετηθεί αφού ένας τοπικός μάστορας σμιλεύσει τα δίχως ειδή πρόσωπα του ζευγαριού. 

Δηλαδή το εμπόρευμα αναμένει τους  μουστερήδες που θα του δανείσουν πρόσωπο. 

Εγώ και η κυρία μου απομακρυνόμαστε διακριτικά. Έχουμε μπροστά μας έναν αρκετά επικίνδυνο δρόμο να διανύσουμε με το αυτοκίνητο ως την πρωτεύουσα. Είναι τη σήμερον ημέρα να το παίζεις κορώνα γράμματα;


66. Σιχαινόμαστε την κατσαρίδα και λιγουρευόμαστε τη γαρίδα. Ρουφάμε το όστρακο με χάρη όταν μας σηκώνεται η τρίχα της κεφαλής μ΄ένα σαλιγκάρι αλά σαβινιόν.


67.  Φάε έναν πούστη... Είναι απορίας άξιον πως εμείς οι Έλληνες έχουμε συνδέσει τα πάντα με το φαϊ...


68. Μπορεί ο Χρόνος να είναι γιατρός αλλά είναι συγχρόνως και πλήκτης. Μιά πληγή κλείνει, δέκα ανοίγει...


69. Ένα χαστούκι σε μια γυναίκα δεν σε κάνει κακοποιητή υποχρεωτικά, αλλά μπορεί να σε κάνει έναν άνδρα που θα μετανοιώνει μια ζωή για αυτή του την πράξη, μην βρίσκοντας πουθενά παρηγοριά και εξιλέωση.


70. Ο τρελομπρίλης στα κίτρινα γάντια είναι Αριστοτελικής φύσεως φιλόσοφος. Ότι διατείνεται έστω και εάν προσφέρεται για γέλωτα, συνάδει με τους πιό αδήριτους κανόνες της Λογικής.

<<Είναι κανένας εδώ;>> ρωτάει ο Σταυρίδης.

<<Εμείς οι δυό>>, έρχεται σκληρή  η απάντηση του Μπρίλη.

Ποιός έχει στήσει το τσαντίρι του στη σωστή πλευρά του μαχαλά δεν χρειάζεται καν υπόδειξη;


71. Ένα περίστροφο διαθέτει κόκκορα. Αλλά και ένας <<κόκκορας>> μπορεί να  διαθέτει περίστροφο.


72. Μπορείτε να διαννοηθείτε έναν Μπάχ, έναν Μότσαρτ έναν  Σοπέν να πέρδονται ασυστόλως στον απόπατο;


73. Ένα κερί μέσα σε ένα εξηλεκτρισμένο σπίτι είναι σα προφυλακτικό φορεμένο σε πέος κάποιου εγνωσμένα ανικάνου προς παιδοποιϊαν...


74.  Ο καμβάς ρυτιδιάζει. Η γλώσσα αλλάζει. Η μουσική χάνει τη δύναμη της με την αλλαγή του γούστου. Ο χρόνος γελοιοποιεί την ποίηση. Οι ταινίες γερνούν κι αυτές  μέσα σε μια δεκαετία.

Σε 3,000 χρόνια άν όλα πάνε κατ΄ευχήν και η Ανθρωπότητα επιζήσει,  ο Μπάχ, ο Τζόυς, ο Μπέργκμαν δεν θα λένε απολύτως τίποτα και σε κανένα.


75. Τόσος πόθος, τόση προσμονή, τόση λαχτάρα για μια υπόθεση των  πέντε λεπτών. Αυτό είναι η συνουσία.


76.   Ο Αθανάσιος φέρνει τον θάνατο παραμάσχαλα.

Ο Νικηφόρος την ήττα.

Ο Νέαρχος το ναυάγιο.

Ο Στέφανος το στεφάνι της κηδείας του.

Ο Λυσίμαχος, ένα θορυβώδες διαζύγιο.

Ο Αντώνιος την ασχήμια σώματος και ψυχής.

Η Αφροδίτη δέκα χρόνια αποχής από τον έρωτα.


77. Πόση θλίψη παρακολουθώντας μια ταινία των αρχών του 50 να συνειδητοποιείς ότι κανένας απο τους ηθοποιούς δεν βρίσκεται πια εν ζωή;


78. Το ρολόι μου κάθε 24ωρο χάνει 2 λεπτά...

Αναρωτιέμαι ποιός τα καρπώνεται;


79. Το να τρως παϊδάκια με μαχαιροπήρουνο είναι σαν να μαλακίζεσαι με το γάντι.


80. Ους ο Θεός συνέζευξεν βατραχάνθρωπος μη χωριζέτω.


81. Κύρης και  μάνα μου  σα  χθες είχανε γεννητούρια...

Πάνε κι οι δυό και σήμερα κι εγώ για θυμιατούρια.


82. Αυτός που πίνει εις υγείαν των κορόιδων δυστυχώς πάντα καταντά μεθυσμένος. 

Είναι τόσα πολλά τα κορόϊδα...


83. Έαν ανατρέξεις στα περιεχόμενα μιας λεμονάδας θα διαπιστώσεις ότι το λεμόνι τη σήμερον ημέρα, είναι αμελητέα ποσότης.

Έτσι δικαιώνεται και η φράση του Γκιωνάκη στην αίτηση του Σταυρίδη για λεμονάδα.

-Από λεμόνια;


84. Οι άγγελοι από τη στιγμή που δεν διαθέτουν ράμφος πως περιποιούνται τα φτερά τους;


85. Ο Ιππόλυτος Ρώμης επιμένει ότι ο Σατανάς είναι το αριστερό χέρι του Θεού, ο δε Ιησούς το δεξί. Όργανα του και οι δυό και η χρήση εναλλακτική. 

Έτσι εξηγούνται όλα.


86. Σκέφτομαι ότι τα φρούτα, τα λαχανικά, τα κρέατα που καταναλώνουμε σήμερα δεν έχουν την ποιότητα και τη γεύση των παλαιοτέρων εποχών.

Ο σύγχρονος τρόπος παραγωγής είναι αλήθεια ότι έχει ρίξει δραματικά το επίπεδο αλλά μεγάλη αλήθεια επίσης είναι ότι εμείς μεγαλώνοντας απωλέσαμε το στοιχείο της έκπληξης με οδυνηρό αποτέλεσμα τα πάντα γύρω μας να έχουν χάσει τη γλυκύτητα που είχαν κάποτε.

Πόσες φορές όταν είμασταν παιδιά, είχαμε προλάβει να φάμε κοτόπουλο στο φούρνο πενήντα, εξήντα εβδομήντα φορές; 

Πόσα κιλά παϊδάκια είχαμε καταναλώσει που αυτά τα εδέσματα τα είχαμε μόνο για Χριστούγεννα και Πάσχα;

Ήταν και οι γευστικοί μας κάλυκες ζωντανοί και υγιείς, τα στομάχια μας πέτρα και όλα μας φαινόντουσταν λες κι είχανε κατέβει τσιφ από τον Παράδεισο.

Έκτοτε πέρασαν δεκαετίς αρκετές, τα πράγματα γείρανε πρός μαρασμό κι από αυτή τη καταστροφή δεν γλύτωσε μήτε ο έρωτας, ότι πιο άγιο έχει εφεύρει και χαρίσει ο Θεός στον άνθρωπο.

Θυμάμαι στη δεκαετία του 70 όταν για πρώτη φορά πήγα σε έναν τσοντοκινηματογράφο. Παρακολουθώντας το ζευγάρι να συνουσιάζεται ασυστόλως από τις τρίχες της κεφαλής μου ως τα νύχια των ποδιών πήραν να γλυκαίνουν σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που για μια στιγμή το πνεύμα αναχώρησε για τα επάνω. 

Είδα κι έπαθα να συνέλθω.

Τη σήμερον, μετά από καντάρια συνουσίες, ο θάνατος τόσο δραστικά μουλιάζει τα εντόσθια μου, που πολλές φορές ξέροντας το αποτέλεσμα προτιμώ να ασχοληθώ με κάτι άλλο, όπως π.χ  προσευχή.


87. Μπορούμε να φανταστούμε τον Χρόνο Κρόνο με μασέλες;


88. Αγιάτρευτη μελαγχολία του βραδιού ατενίζοντας τη μισοσκότεινη βιβλιοθήκη μου με τα αγαλματίδια. Σε δέκα, είκοσι το πολύ χρόνια κάποια απ΄αυτά τα βιβλία θα κοσμούν τη βιβλιοθήκη των γιών μου, άλλα πάλι κάποια επαρχιακή δημοτική και κάποια αραδιασμένα σ΄ένα υπόγειο παλαιοπώλη θα περιμένουν τον μουστερή που θα πλειοδοτήσει για δαύτα.


89. Όπως φορώ στον καρπό το σέικο πεντάρι του πατέρα και αναπολώ τις ημέρες που ήταν ζωντανός, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τις υπογραμμίσεις που έκαμε με το χέρι του στα βιβλία του που τώρα κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου. 

Μνημόσυνο εναργές και διαρκείας...


90. Ανοίγω τους δερματόδετους τόμους του Εσωτερικού Αγώνα του 1821 του Σταματόπουλου. Αναπνέουν ακόμα πατέρα με τις αρίφνητες υπογραμμίσεις και τα σχόλια.

Και είναι αυτά τα βιβλία του πατέρα τα μουτζαλωμένα που ανέχομαι με μεγάλη αγάπη γιατί ομολογώ ότι κάθε σημάδι πάνω σε σελίδα βιβλίου, το θεωρώ ότι το τατουάζ σ΄ένα ανθρώπινο σώμα.

Τις περισσότερες φορές κακόγουστο, μας λέει πολλά για το ποιόν του ιδιοκτήτη του.


91. Τά Πάθη του Χριστού τελειώνουν με τη Σταύρωση.

Αργώ στη Δάφνη δεκαετία του εξήντα. 

THE END γράφει στην οθόνη ανάμεσα σε τρεις σταυρούς.

Ανοίγουν τα φώτα.

-Πάμε γιαγιά να φύγουμε...

-Δεν τέλειωσε παιδάκι μου ακόμα. Έχει και την Ανάσταση να δούμε ακόμα.


92. Λουδοβίκος Παντζαροκηπόπουλος

Αντώνιος Γεφυρόπουλος

Ιωάννης Σεβαστιανός Ποταμάκης

Ιακώβ Χαρούλης


93. Το να γερνάς ελόγου σου κάπως καταπίνεται.

Το να βλέπεις όμως τα παιδιά σου να γερνούν καταντάει άνω ποταμών.


94. Έφαγα πόρτα. Και σαν επιδόρπιο παράθυρα...


95. Μ΄ένα μεγεθυντικό φακό οι τρίχες του χεριού σου φαντάζουν δάσος αδιάβατο.

Άφησε λοιπόν τα πράγματα στις διαστάσεις τους.


96. Νοέμβριο του 77 ο Μανώλης Ανδρόνικος ανοίγει τον τάφο του Φιλίππου Β΄ στη μεγάλη Τούμπα της Βεργίνας. Ο χώρος ευτυχώς βρίσκεται ασύλητος. 

Σόκ και δέος.

Σ΄αυτό το δωμάτιο με τη χρυσή λάρνακα και τη νεκρική κλίνη προβάλλεται νοερά μια ταινία στους τέσσερις τοίχους.

Η εποποιία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Επίγονοι, Ρωμαιοκρατία, η σταύρωση του Ιησού, ναυμαχία της Ναυπάκτου, επανάσταση του 1821, θάνατος του Καποδίστρια, Μικρασιάτικη καταστροφή, χούντα της 21ης Απριλίου...

Όλα αυτά περιέχονται σ΄αυτό το δωμάτιο που δεν έχει ανοιχθεί ποτέ και αναπνέει μεσα στο σκοτάδι το πηχτό των αιώνων, ίδιο και απαράλλακτο από τη στιγμή που ενταφιάσανε τον  μονόφθαλμο βασιλιά.


Φανταστείτε μόνο ότι ο τελευταίος που επισκέφτηκε τον τάφο ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος την ημέρα της κηδείας για να αποτίσει φόρο τιμής στον εκλιπόντα πατέρα του.

Στην είσοδο του μεγάλου δωματίου αν ο οίστρος σου σε παρασέρνει ακόμα, μπορείς να διακρίνεις τα ίχνη από τα σανδάλια του κοσμοκράτορα που τώρα η σκόνη του μπορεί να βουλώνει ένα βαρέλι κρασί κατά πως μας τα γράφει ο ποιητής.


97. Το πιό συχνό λάθος που κάναμε μαθητές ακόμα των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, ήταν να διαβάζουμε λανθασμένα παιδάκια αντί του ορθού παϊδάκια πάνω στις τζαμαρίες των συνοικιακών ταβερνών με αποτέλεσμα να κόβουμε ρόδα μυρωμένα χιλιόμετρα μακριά από τέτοιου είδους διασκεδάσεις. Οι γονείς  έκπληκτοι με την ξαφνική αδιαθεσία μας γύριζαν σπίτι άρον-άρον φροντίζοντας να γιατρέψουν την πονεμένη μας κοιλίτσα με σουπίτσα από κοτόπουλο...


98. Στα δεκαεπτά μου όταν μια σαραντάρα γειτόνισα μου την έπεσε κανονικά ζητώντας κοκό, γύρισα στα φιλαράκια και με ύφος πενήντα επτά και βάλε καρδιναλίων και  τους δήλωσα:

<<Εγώ  με δαύτη την πουρόγρια; Παλαβοί θά΄στε!>>

Σήμερα, με κλεισμένα τα 65, η γυναίκα μου ετών παρακαλώ 64, δείχνει στα μάτια μου κρεμ καραμελέ και λουκουμάκι στο χαρτί. 

Κι ούτε που μου περνάει απ΄τη γκλάβα να την χαρακτηρίσω πουρόγρια, άν και  κατά 24 έτη γηραιότερη εκείνης της πρώτης ζωηρής μεγαλοκοπέλας..


99. Η προκομένη πουτάνα οφείλει να είναι πάντα βιαστική.


100. Συγνώμη που δεν θα καθίσω στο τραπέζι, αλλά είμαι ήδη χορτάτος. Έχω φάει τα  λυσσακά μου!


101  .Ο άνθρωπος είναι εντόσθια με περίβλημα από σάρκα.


102. Έχω πατήσει τα εξήντα. Έλπίζω μόνο να μην τα έχω λιώσει...


103. Το μαλλί της γριάς είναι πάντα ρόζ. 

Πως εξηγείται όμως,  της δικιάς μου να είναι πάντα άσπρο;


104. Σας ορκίζομαι...Δεν τη βίασα κύριε Πρόεδρε...

Εγώ δεν είμαι ικανός να βιάσω ούτε παιδί...


105. Δεν ακολουθώ ποτέ ξένες συμβουλές. Τρέχουν κι εγώ έχω πρόβλημα σοβαρό με τα γόνατα!


106. Άν και ντιπ ανισσόροπος είμαι πολύ καλός στο ποδήλατο...


107. Στη ζωή μου δεν έχω πατήσει άνθρωπο, είπε ο μέρμηγκας στο γιό του.


108. Ένας τίμιος έμπορος δεν ζυγίζει ποτέ με το παλάγκο, αλλά με την καρδιά του...


109. Ένας πραγματικός ποιητής δεν καταδέχεται ποτέ να γράφει στίχους... 


110.  Το κέρατο έχει πολύ γλύκα του είπα μπας και τον πείσω ν΄αφήσει το πιστόλι.

Και τον έπεισα...

Βλέπετε μέχρι ποίου σημείου μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη ευπιστία;


111. <<Στόμαχος κενός σιτίων>> έγραψε ο ιατροδικαστής στην έκθεση νεκροψίας.

Και εγώ ο δόλιος αυτοκτόνησα από τύψεις έχοντας φάει τον αγλέορα στην Υπηρεσία...


112. Ό άνδρας πρέπει να δοξάζει πολλαπλασίως τον Θεό για την χάρη που του κάνει να αποδεικνύει τον ανδρισμό του, αντίθετα από τη γυναίκα που μπορεί  να υποδυθεί πολλαπλό οργασμό και μάλιστα  χάριν παιδιάς...


113. << Έχουμε Ελπίδες>> μου είπε ο ογκολόγος. 

Πριν από λίγο είχαμε εκμυστηρευτεί ό ένας στον άλλο τα ονόματα των θυγατέρων μας, που έτυχε να έχουν το ίδιο όνομα...


114.  Άναβα τα τσιγάρα δίχως δεύτερη σκέψη, έτσι λίγο  αργότερα αναγκάστηκα να αναζητήσω πάροχο με φθηνότερο τιμολόγιο.


115.  Ο μεγάλος εχθρός της Δύσης δεν είναι η Ανατολή αλλά το ίδιο της το σκοτάδι.


116. Έβαλα τα κλάμματα στη βιβλιοθήκη δίπλα στον Σοπενχάουερ για να ΄χουν καλή συντροφιά...


117.  <<Δεν ξέρεις>> έλεγα σ΄έναν καλό μου φίλο << τι είναι να ζεις στενογραφικά...>>


118. Αφορισμούς γράφει μόνον ένας αφορισμένος...


119.  Ζούμε σε στρατόπεδα αποκέντρωσης. Εδώ οι φούρνοι μπορεί να  είναι αόρατοι μα όχι γι αυτό λιγότερο πραγματικοί...


120. <<Δεν θα σου δώσω λογαριασμό>> μου δήλωσε αναιδώς ο ταβερνιάρης όταν τον ρώτησα γιατί ήταν τόσο υψηλός ο λογαριασμός που μου έφερε...


121. Έβγαλα τον σκασμό αλλά μην βλέποντας απτά αποτελέσματα στην φιλονεικία με τον γείτονα, τον ξανάβαλα στην τσέπη...


122. Έλεγε ένας φίλος μου, γριά αδελφή στη καφετέρια που συχνάζαμε:

<<Την πρώτη φορά που πήγα σε πουτάνα, άρχισε αυτή να με προγκάει γιατί αργούσα:

Χύσε αγοράκι μου γιατί θ΄αναγκαστώ να σου βάλω κωλοδάχτυλο...

Η πουτάνα... 

Δες τι ιδέες πήγε και μου ΄βαλε;>>


123.  Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες αλλά για να αγορασθούν χρειάζονται και μάλιστα βαθιές...


124.  Ξαφνικά εκεί που δεν το περιμέναμε χτύπησε το κουδούνι και όλοι οι μαθητές  τρέξαμε να φέρουμε μπαμπάκι και ιώδιο από το φαρμακείο της τάξης.


125. Δεν έχω καμμιά όρεξη μου δήλωσε η γυναίκα και μου γύρισε την πλάτη.

Έτσι παράγγειλα σουβλάκια μόνο για μένα...


126.  <<Θα τα πούμε αύριο... Θα σε συγυρίσω εγώ...>>είπε η μάνα.

Την άλλη μέρα πρωί-πρωί μου χτύπησε το κουδούνι κρατώντας τη σκούπα...


127. Αύριο θα έχουμε τρεχάματα  είπε ο συναθλητής μου τη παραμονή του αγώνα...


128. Κι έτσι έβαλε μπρός το σεσουάρ να στεγνώσει τα δάκρυα της...


129. Η μάνα μου έκανε τέσσερις εκτρώσεις εκ των οποίων δύο αποτυχημένες. 

Εμένα και τον αδελφό μου...


130. Ναι είναι αλήθεια... Πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό.

Αλλά τουλάχιστον ήταν της σούπας...


131.  Ο Καζαμίας, το γελοίο αυτό περιοδικό για το ελληνικό σπίτι βγαίνει στα Αθηναϊκά περίπτερα τέλη Αυγούστου, μες το κατακαλόκαιρο.

Και υπάρχουν άνθρωποι που το αγοράζουν για να φέρουν τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά μια ώρα αρχύτερα στο σπίτι τους...


132.  Πρώτα έχουμε Ανάσταση και μετά έρχεται Ανάληψη.  Λάθος σειρά...

Για να έχουμε ανάσταση πρέπει να ΄χει προηγηθεί ανάληψη.

Από τράπεζα...


133. Από το να είναι οι άλλοι η Κόλαση μου, προτιμώ να είμαι  η Κόλαση των άλλων...


134. Γίνε ο άνθρωπος των δύο Βιβλίων:

Ιλιάς και Οδύσσεια. 


135. Ο καφές είναι ξυπνητήρι σε υγρή μορφή...


136. Ένα γυναικείο στήθος σε κάνει πρώτα παιδί και κατόπιν άνδρα...


137. <<Φάε λάδι κι έλα βράδυ...>>

Ένωση Ελαιοπαραγωγών Μεσσηνίας


138. Η εκκλησιαστική κηδεία αποτελεί μιά (υγειονομική;) ταφή ανθρωπίνων αποβλήτων υπό θρησκευτικό μανδύα...


139. Αυτό για νά ΄ναι θαύμα...

Άνθη για το γάμο, άνθη για τη κηδεία.

Αλλά παραμένουν διαφορετικά.

Συμβαίνει αυτό μόνο με τα άνθη.

Φανταστείτε μετά από έναν γάμο να μοιράζουνε κόλυβα...


140. Χέρμαν Χέσσε

Φράντς Καφκαλήθρας

Φιοντόρ Εντοσθιογιέφσκι

Χαρούπι Μουρακάνει



141. Ο παπάς τα ου και μη

λησμονεί τα σα γαμεί...


142. Τον κλανιάρη σαν τα φτύσει,

σφιχτοκώλη θε να πούνε...


143.  Όπου ιδείς πολλές εικόνες

δρόμο πάρε για  κοτρώνες...


144. Ομοφυλόφιλοι άνδρες (παθητικοί τε και ενεργητικοί) τιμωρούνται παρά του Θεού του Ζώντος εις αιώνιον Κώλασιν...

Ομοίως και γυναί αρεσκομέναι εις το βινείν παρά πρωκτόν...


145. Χύνω 

Επιφώνημα ολοκλήρωσης εκβαλλόμενο παρ΄ανδρών και γυναικών άμα εκσπερματίσει και οργασμώ.

Χίνο

Ιαπωνική μάρκα επαγγελματικών φορτηγών φωνηεντικώς ανορθόγραφη.

Διαλέγετε και παίρνετε...


146. Όποιος γαμεί την Πασχαλιά

πατέρας του Ασώτου.


147. Κουφή κλανιάρης αμολεί

μα ΄χω βαρβάτη μύτη.


148. Τήρα κλανιά σαν αμολείς

μην πάψουν τα νταούλια.


149. Προχθές στο νεκροταφείο τα μαρμάρινα μπούστα των πεθαμένων θύμιζαν καμαρωτούς γορίλλες με πεταχτά αυτιά.

Και είπα:

Αυτό κοιμητήριο πιθικοειδών είναι  κι εγώ ένας γορίλλας θλιμμένος ως τα κατάβαθα της ψυχής μου...


150.  Ο νεκρός με το σχισμένο πίσω σακκάκι και πανταλόνι δείχνει μέσα στην κάσα του, ενδεδυμένος κατάλληλα ακόμα και για την πιο επίσημη Δευτέρα Παρουσία.

Βάρδα και η έγερση του  να υφίσταται ως  γεγονός αληθές.

Τι γέλιο αγαπητοί μου έχει να πέσει στην ουράνια πασαρέλλα σαν θα φανεί το καραγκιόζ - μπερντέ, της εκ των ενόντων ένδυσης;


151. Αργούσε η κηδεία με την ακατάσχετη πολυλογία των επικηδείων και ο νεκρός άρχισε να αδημονεί...

Ακόμα και εδώ, τον ακολουθούσε κατά πόδας η απέραντη κακία των ανθρώπων, αυτή τη φορά ενδεδυμένη λόγια φτερωτά.

Φτερωτά  μα φω  σα τα μπιζού της γυναίκας του...


152. Ένας πολυτελής τάφος δεν εμποδίζει ουδόλως το σκουλίκι στο έργο του.

Απλά το βοηθά να επιτελεί το μακάβριο καθήκον του μέσα σε ένα ωραίο περιβάλλον.


153. Ψώνισα ένα κρύωμα αλλά το πλήρωσα πολύ ακριβά.


154.  Ζήτησα το ημερολόγιο ενός τρελού κι επειδή δεν το είχαν ψώνισα ένα κανονικό, απ΄αυτά που χρησιμοποιεί κάθε λογικός άνθρωπος.

Σιγά τη διαφορά...


155. Το ΄χει καϋμό η ασπρουδερή να φάει μαύρη πούτσα...


156. Υπάρχει κάτι χειρότερο από το να χάσει κάποιος την πίστη του...

Να την ξανά ΄βρει!


157. Όταν μία χήρα ελεεί κάποιον αναξιοπαθούντα, αναβαθμίζεται αυτομάτως από χήρα σε χείρα βοηθείας...


158. Ένας αναστημένος, δεν παύει να φέρει και την ιδιότητα του πρώην πτώματος παρά την αναμφισβήτητη ποιοτική του αναβάθμιση...


159. Όταν πεθάνει ένας άνθρωπος το τελευταίο που παγώνει είναι το κεφάλι του. 

Εκεί το κέντρο, εκεί  και οι μπαταρίες (η)λιθίου, εκεί και  η ουσία της ύπαρξης...


160. Όταν προσκόμισα στον Ορθοπεδικό μου την μαγνητική για την σπονδυλική μου στήλη, αυτός αντί για κάποια φαρμακευτική αγωγή, μου ενεχείρισε συστατική επιστολή για μια θέση καμπανοκρούστη στη Παναγία των Παρισίων.


161. Οι Δημοκρατίες πάντα έχουν ένα τέλος. Αυτό μας διδάσκει η Ιστορία.

Στην περίπτωση της Αμερικής αυτό το τέλος καθώς δείχνει, θα  είναι έγχρωμο.

Ένας τάφος κάου-μπόϋ με πορτοκαλί ταφόπλακα.

Ω!  της ξεφτίλας...


162. Τι μπορεί να κάνεις σε 25 δευτερόλεπτα;

-Να πιείς ένα μικρό μπουκαλάκι κόκα.

-Να φάς ένα σοκολατάκι.

-Να ρουφήξεις ένα σαλιγκάρι αλά σαβινιόν.

Τι μπορώ να κάνω εγώ;

-Να ρίξω ένα πούτσο στη γυναίκα μου...


163.  Άνοιξα ένα μαγαζάκι δίπλα στο νεκροταφείο με λυπαντικά:

Καρβουνάκια, θυμίαμα, λάδι για το καντήλι, ερυθρούς εσταυρωμένους μπαταρίας made in China, πλαστικά άνθη...


164. Της έριξα ένα πούτσο αλλά για καλή της τύχη δεν τη πέτυχα...


165.   Το πιο χρήσιμο  πάνω σ΄ένα ποδήλατο δεν είναι ούτε τα λάστιχα, ούτε τα πετάλια, ούτε το τιμόνο.

Είναι η αλυσίδα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. 

Για να ρολάρει χρειάζεται αλυσίδες διατροφικές, υγιεινιστικές, θρησκευτικές, φιλοσοφικές, πνευματικές, ηθικές που θα του δώσουν την ώθηση να προχωρήσει στο σκολιό και ανηφορικό δρόμο της ζωής του.


166. Πόσο τοις εκατό αλκοόλ μπορεί να περιέχει ένα φεγγάρι.

Γιατί ο εξαίρετος στιχουργός και ποιητής Λευτέρης Παπαδόπουλος, όχι μόνο  μας διαβεβαιώνει ότι το ήπιε αλλά και ότι μέθυσε...

Κι έρχομαι εγώ ο αδαής περί τα ποιητικά να ερωτήσω.

Με τι μπορεί να συνοδευτεί εδεσματικώς ένα μεθυστικό φεγγάρι;

Με πικάντικο λουκάνικο;

Κρακεράκια;

Ποικιλία τυριών ;


167. Η θερμοκρασία του σώματος του νεκρού, η ψύξη του θανάτου, γνωστή λατινιστί ως  algor mortis είναι η θερμοκρασία  του εκάστοτε περιβάλλοντος. Ο νεκρός τις πρώτες ώρες χάνει ένα βαθμό κελσίου ανά ώρα, μέχρι να εξισωθεί περίπου σε 24 ώρες με την επικρατούσα θερμοκρασία.

Έτσι βάσιμα έρχομαι να υποθέσω στις αιτιάσεις της συμβίας μου για τα παγωμένα μου χέρια κατά τη διάρκεια της συνουσίας, ότι αυτά έχουν αποδημήσει εις Κύριον τουλάχιστον είκοσι ώρες πριν την επαφή... 

Καλό τους Παράδεισο!


168.  Η Λου Αντρέας Σαλομέ καθώς και ο Πάουλ Ρέε είχαν τη τύχη να συγκατοικίσουν μ΄έναν ΝΙΤΣΕ.

Εγώ αντίθετα έχω την ατυχία να συγκατοικώ με τη ΝΙΤΣΑ, την οποία και νυμφεύθηκα βλακωδώς πριν από είκοσι χρόνια, σε μία εποχή συνταρακτικής αναπαραδιάς...


169. Η διαφορά ενός ανθυπολοχαγού και του Θεού, συνίσταται στο ότι  η ανάπαυση του πρώτου είναι εντελώς προσωρινή, ενώ του Δευτέρου αιωνία...


170. Δένουν τα μάτια σ΄αυτόν που πρόκειται να εκτελέσουν, για να του στερήσουν  μιά ώρα αρχύτερα το φως και κατά δεύτερον για να επιτείνουν την αγωνία με την αίσθηση της ακοής.

Αυτός που μόνο ακούει ως γνωστόν, φαντάζεται πολλά...


171. Η γνωστή πρωταγωνίστρια του κινηματογράφου Α.Β απολύθηκε από την παραγωγή γιατί έγραφε στο φακό...

 

172.  Ο κόμης Δράκουλας πίνει αίμα με υψηλή χολιστερίνη και τριγλυκερίδια;

Κι αν ναι αρρωσταίνει;


173.  Αιώνες πολιτισμού για να καταντήσουμε με έναν Τράμπ και έναν Πούτιν στις πλάτες μας...


174. Αυτός τρώει παντόφλα από τη γυναίκα του.

Εγώ πάλι  παπουτσάκια...


175.  Είναι τυχαίο που ένας ταύρος είναι πάντοτε και κερατάς...


176. Βαρύς ο σταυρός του ανθρώπου...

Κυριολεκτικά! Ενίοτε σου ανοίγει το κεφάλι στα δύο πέφτοντας απ΄τη βάση του...


177.   Όταν πρωτοπαντρεύτηκα τη γυναίκα μου έτρωγε από δύο. Σαν  σαραντάρισε, άρχισε να τρώει  για δύο...


178. Ένας βιβλιόφιλος εύκολα μετατρέπεται σε βιβλιόδουλο. Να μην είσαι ούτε άνθρωπος του ενός βιβλίου ούτε των πολλών. Μια εκατοντάδα τις περισσότερες φορές είναι επαρκής ποσότητα για μιά ζωή...


179. Ο Θεός είναι πάντα  μια συμφέρουσα και  βολική λύση για κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή είτε καλό είτε κακό...


180. Η μάνα μου έλεγε συχνά ότι ο πατέρας μου μόνος του έφαγε το κεφάλι του.

Κάτι δεν στέκει καλά στα λόγια της.

Εγώ πάντως από μεριά μου, τον θυμάμαι ακέραιο στη κηδεία...


181. Ο πατέρας μου επέμενε να με στέλνει όχι στο Διάβολο αλλά στο γέρο-Διάβολο.

Είχε τους λόγους του!

Ένας γέρο-Διάβολος λόγω ηλικιακής πείρας δύναται να σε βασανίσει με περισσή φαντασία και εφευρετικότητα...


182.  Έζησα στα χρόνια τα λαμπρά του Πυθαγόρα...

Η <<κυρα-Γιώργαινα>> αποτέλεσε τον Εθνικό Ύμνο της παιδικής μου ηλικίας.


183.  Δώστε στον μελλοντικό επισκέπτη του ηλιακού μας συστήματος ένα και μόνο έργο.

Τα οκτώ βιβλία της Ιστορίας του Θουκυδίδη...  Αρκούν να του φανερώσουν σε όλη τους τη φρικτή  μεγαλοπρέπεια, το τι σημαίνει  να αναπνέεις άνθρωπος στον πλανήτη Γη.


184. Στη ζωή μου, έχω περάσει  δύο φορές την Ερυθρά.

Τη μία ως μαθητής Δημοτικού και την άλλη ως ναύκληρος με το M/S Ariadne.


185. Πόσες λίγες λέξεις είναι απαραίτητες για να αναπαρασταθεί στο ακέραιο η πικρή μοίρα και το τραχύ μέλλον  ενός ανθρώπου;

Ξεχωρίζω λέξεις και φράσεις από διάλογο  στα παγκάκια του νεκροταφείου, μεταξύ δύο γνωστών:

<<Πιστεύει πως θα τα καταφέρει... 

Σαράντα έξη ετών...

Παρατήρησε μια βραχνάδα στη φωνή της...>>


186. Έσο σοβαρός και ευθυτενής πολύ στις φωτογραφίες που σε βγάζουν συγγενείς και φίλοι κατά το τελευταίο στάδιο της ζωής σου, δηλαδή πάντα, γιατί ανεξερεύνητες οι βουλές του Υψίστου.

Μια από δαύτες, θα καταστεί και η νεκρώσιμη, αυτή  που θα τοποθετηθεί στο ψευτομαρμαράκι του τάφου σου, για  να θυμίζει για τρία ολάκερα έτη στους φιλοπερρίεργους περαστικούς, την αφεντομουτσουνάρα σου.

Δώσε λοιπόν βάση στην έκφραση σου, μην χασκογελάς σαν χάνος και ει δυνατόν τήρα λίγο προς τα άνω, έτσι για να επιδείξεις μια πνευματικότητα (που είμαι παντελώς σίγουρος ότι ουδόλως διαθέτεις).

Προσοχή... Όχι γκριμάτσες, όχι καραγκιοζιλίκια με τα χέρια, όχι ποτήρια με ούζο η άλλα ηδύποτα.

Στήσου σοβαρός.

Αυτή η φωτογραφία θα αποτελέσει το αντίο σου στον κόσμο.


187. Διάσημος είναι αυτός που διαθέτει σήμα δηλαδή τάφο, καλαίσθητο, δομημένο με επιδεξιότητα και στιβαρό πολύ. 

Καμμία δηλαδή σχέση με τέχνες και γράμματα και ανθρώπινη δόξα.


188.  Όταν πέθανα, κηδεία και  τάφος μου φάνηκαν πράγματα περιττά.

Συγγενείς, φίλοι κι εχθροί, όλα αυτά τα αλγοφόρα έτη της ζωής μου, ποιός νωρίς, ποιός αργά, με είχαν ήδη κηδέψει και θάψει τόσο βαθιά μέσα στις καρδιές τους, ώστε οι παπάδες, ελάχιστο από τον εαυτό μου βρήκαν προκειμένου να ψάλλουν και να ρίξουν με μιά κλωτσιά  στο όρυγμα.


189. Δεν γαμείς με το σας και με το σεις. 

Οι ευγένειες περιττεύουν σαν έχεις να κάνεις με αιδοία.

Η μεγάλη ευγένεια στον σαρκικό έρωτα, συγγενεύει με την ανικανότητα.


190. Που χάθηκαν αυτοί οι γαμημένοι 700 Θεσπιείς;

Μόνο οι τρακόσιοι Σπαρτιάτες δόξα αιώνια, που στο κάτω-κάτω της γραφής ήταν και αναγκασμένοι από τους νόμους της Σπάρτης να επιμείνουν επί του πεδίου.

Των άλλων η ελεύθερη βούληση δεν μέτρησε στη ζυγαριά; 

Γιατί οικιοθελώς και άνευ ουδεμίας προσταγής βάδισαν προς τον θάνατο.

Αλλά έτσι είναι και στη ζωή τα πράγματα. 

Πάντα οι φιγουρατζήδες κάνουν το ντόρο...


191. Βάδισα προς το εκτελεστικό απόσπασμα χεσμένος. Ως εκ τούτου, δεν ζήτησα να μου δέσουν τα μάτια αλλά τη μύτη...


192. Όσοι αυτόπτες   κατά την αρχαιότητα είχαν την ατυχία να περιδιαβούν τα πεδία της τιμής, μας έχουν προϊδεάσει ότι εκτός από τους  νεκρούς και τους τραυματίες, παρατηρούσαν σε όλη την έκταση, πλήθος σκορπισμένα κόπρανα.

Δούλευε βλέπεις το ένστικτο της φυγής...

Ένα ζώο όταν αντιμετωπίζει έναν θανάσιμο εχθρό, θέλοντας να ελαφρύνει το βάρος του ώστε να διευκολυνθεί  η φυγή του, κοπρίζει ανεξέλεγκτα.

Οι πιλότοι στο Β΄παγκόσμιο πόλεμο, πάνω από τις στολές που φορούσαν κατά τη διάρκεια της πτήσης, κοτσάριζαν και μία αδιάβροχη γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο. 

Λίγο ο φόβος, λίγο οι ατέλειωτες ώρες των αερομαχιών, το να λερωθούν απάνω τους ήταν μια σκληρή πραγματικότητα.


193.  Οι μηχανές πολύ γρήγορα, θα γράφουν πολύ καλύτερα από τους συγγραφείς και τους ποιητές.

Η μόνη λύση για να ξεχωρίσει ένας θνητός, είναι το λάθος που έστω και ηθελημένα θα αφήσει να παρεισφρύσει στο έργο του, αν και πολύ φοβάμαι ότι και αυτό εντέχνως πολύ δύναται και μία μηχανή να το πράξει προκειμένου να καταστεί αληθοφανής.

Φαύλος κύκλος...


194. Αν ο Αθανάσιος Διάκος είχε επιζήσει της Επαναστάσεως του 1821, θα ήταν σήμερα μάλλον  γνωστός με το όνομα Μητροπολίτης Αθανάσιος.


195.  Ο πατέρας μου ψωμιζόταν από το επάγγελμα του ράπτη.

Γι αυτόν, οι έννοιες αριστερός και δεξιός είχαν να κάνουν μόνο με τη φορά των όρχεων των πελατών του.

Έτσι ένας αριστερός βουλευτής, μπορούσε κάλλιστα να ήταν για τον πατέρα μου καραμπινάτος δεξιός και ένας Παπαδοπουλικός χουντικός, αριστερός μέχρι την τελευταία τρίχα του όσχεος.

Πλήρης σύγχυσις δηλαδή...


196. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός ενός άνδρα είναι  ζήτημα πάρε-δώσε.

Ο κίναιδος τον παίρνει, ο ανδροπρεπής τον δίνει, ενώ οι τυχεροί του φύλου και τον παίρνουν και τον δίνουν.


197.  Εκεί κατάντησε ο βίος και οι συνάνθρωποι... 

Να σε  λερώνουν ασυστόλως  ακόμα και μετά θάνατον.

Με χώμα, 

με λάδι, 

με κρασί...


198. Ήμουν ένας βλάκας...

Για να της κάνω φιγούρα, πήδηξα στον γκρεμό ξεχνώντας να ανοίξω την ομπρέλα...


199.  Διέθετα κορμί καλογυμνασμένο που άντεχε σε όλες τις αντιξοότητες. Για να καταλάβετε το μέγεθος της αλκής, ενώ συνήθως οι ανθρώποι λύονται σε τρία χρόνια,  εγώ άντεξα οκτώ...


200.    Μην μειώνεις άλλο τον εαυτό σου...

Σταμάτα να χάνεις κιλά!



201.     Ο τρελός είδε τον μεθυσμένο και φοβήθηκε...

Ο μεθυσμένος δεν είδε καν  τον τρελό και τον σκότωσε με το αυτοκίνητο.



202.     Μια σκατόμυγα  μπορεί να κάτσει ακόμα και στο γυμνό μαστό μιας καλλονής.

Γιατί λοιπόν  επιμένουμε να την ονομάζουμε σκατόμυγα και όχι ομορφομαστόμυγα;



203.    Τον Ντοστογιέφσκι θα ΄πρεπε να τον λέμε Εντοσθιογιέφσκι. 

Δεν ξέρω, αλλά αυτό φαίνεται να συμφωνεί περισσότερο με τη υφή και τη εν γένει ποιότητα του  έργου του.


204.   Ο ανάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω Eίπε και σήκωσε πέτρα...


205.  Βασιλικός κι αν μαραθεί μπορεί να μπει σε pesto...


206.   Θάνατος είναι ένας εγγενής μηχανισμός της ζωής, με τον οποίο διατρανώνεται εμπράκτως και απεριφράστως, ότι η τελευταία , έχει  αξία ανυπολόγιστη.


207.  Από τη στιγμή που βρισκόμαστε σε αδυναμία να βιώσουμε τον θάνατο μας, μπορούμε απερίφραστα να υποστηρίξουμε την άποψη, ότι προσωπικά είμαστε αθάνατοι.



208. Τέλος και τω Θεώ ΔΟΞΑ ΔΡΑΜΑΣ...


Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

 Με τον Όμηρο στο κεφάλι


Δήλωνε ο πατέρας σα ηλικιώθηκε αρκούντως, με κάθε ευκαιρία που του δινόταν:

<<Όταν αποχωρήσω από αυτόν τον μάταιο βίο του αντάρτου, επιθυμώ να λάβω παραμάσχαλα και τα έργα τα θαυμαστά του πατρός  Ομήρου για καλό κατευόδιο και μελέτη ακάματη εκεί που υπάγω. 

Σας παρακαλώ  το λοιπόν θερμότατα και άνευ ουδεμίας αντιρρήσεως, να τηρήσετε αυτή μου την επιθυμία  και να μου τοποθετήσετε εν φερέτρω δίπλα στο προσκεφάλι ει δυνατόν, τα λατρεμένα του  βιβλία.

Έχω, σας ενημερώνω, πληροφορία εσωτερική και βεβαία, ότι στον Κάτω Κόσμο, ο θεός Άδης, το τέκνο Κρόνου και Ρέας, δίδει φώς ιλαρόν στους εντρυφώντες στον Όμηρο, καθότι και ο ίδιος, δεινός Ομηριστής αναπνέει. 

Έτσι, θα έχω κομπανία αρίστη και ίσως αποφύγω και τα  δεινά τα αβάσταγα της ανυπαρξίας>>.


Σαν συγχωρέθηκε λοιπόν ο πατέρας συνεπεία εγκεφαλικού καθώς διαβεβαίωνε το πιστοποιητικό  θανάτου, κατέβασα από τη βιβλιοθήκη ένα δερματόδετο τόμο με το κείμενο της Οδύσσειας, κοτσάρισα ένα σελιδοδείκτη στη σελίδα τίτλων και με επιμέλεια περισσή το τακτοποίησα δίπλα στην κεφαλή του κεκοιμημένου,  λίγο πριν τον αδειάσουν οι παπάδες στο όρυγμα.


Τρία χρόνια  πέρασαν...

Τρία χρόνια λίθινα και φαιά μέχρι που αριβάρισε η πικρότατη ώρα  της εκταφής. Όλο αυτό το διάστημα, με έτρωγε έγνοια τερατώδης, άν ο πατέρας είχε ευλογηθεί να μελετά τον αγαπημένο του Όμηρο κι άν έστεκε ευχαριστημένος με την ολόκαρδη μου ανταπόκριση στο τόσο ζηλευτό φιλολογικό και όχι μόνο αίτημα του.

Πως πέρασαν οι ενιαυτοί και ήρθε κατακλυσμιαία η ώρα της εκταφής ούτε που το πήρα χαμπάρι, παρά το ψυχικό άλγος που με καταβασάνιζε αδυσώπητα λόγω της απουσίας του γεννήτορος.

Τον  βγάλαμε στο φώς του πρωϊού, κοκαλάκια για σούπα.

Εκεί, ανάμεσα στα σαπισμένα φερετρόξυλα και τα κηλιδωμένα με σαπωνοειδή σήψη ρούχα, έστεκε μισομαυρισμένος και  εν συρικνώσει από την υγρασία,  ο τόμος της Οδύσσειας με τον προεξέχοντα σελιδοδείκτη εμφανώς αμετακίνητο στην πρώτη σελίδα.

<<Άτυχε πατέρα>> συλλογίστηκα. <<Ποιος Άδης, ποιος Ομηρος και κουραφέξαλα... Το παν Είναι προς θάνατον που λέει και ο Χάϊντεγκερ...

Όνειρα απατηλά και ελπίδες φρούδες!

Στη φαντασιά σου τρέμιζαν οι Ιλιάδες και οι Οδύσσειες και στην αγαθή σου καρδιά κολυμπούσαν κρόουλ οι Αχιλλείς και οι Πρίαμοι. 

Καραγκιόζ μπερντέ η παράσταση πατέρα και βελτίωση ουδεμία επιδέχεται. 

Σκώληκας μόνο παχύς και σκότος βυθώδες η αμοιβή του ανθρώπου...>>

Το ίδιο εκείνο βράδυ ωστόσο αναπάντεχα πολύ, εφάνη ο γονιός μου ο δόλιος κατ΄όναρ, κοστουμαρισμένος και λαμπρός ώς άγγελος τάγματος Χερουβείμ. 

Καταδέχτηκε να  μου μιλήσει:

<<Άπιστε και ουτιδανέ... Ανθρωπάριον κεκοιμισμένο, βαρβαροκινούμενο... Αδαή τύπε των τριόδων και της σκιώδους πραγματικότητας που σε περιβάλλει ως σπήλαιον Πλατωνικόν...

Θαρρείς τάχα επειδή παρατήρησες τον σελιδοδείκτη στη πρώτη σελίδα,  ότι το βιβλίο παρέμεινε ανενεργό εις χείρας μου αυτά τα τρία έτη;

Πλάνην πλανάσαι οικτρά, γυιέ μου μόθακα τω πνεύματι και ιδιώτη στα μεταφυσικά... Όχι μόνο μία, αλλά παρά μία τεσσαράκοντα φορές ολοκλήρωσα την Οδύσσεια στον Άδη τον ανδροφθόρο που μου λαχε. 

Απλώς, την ώρα της εκταφής, ενώ ήμουν έτοιμος για την τεσσαρακοστήν ανάγνωση, επισυνέβει το μοιραίον η εκταφή ντε,  και διέκοψε το προτσές της ανάγνωσης εντελώς  απρόσμενα.

Εξ ου και ο σελιδοδείκτης στην πρώτη σελίδα, έτοιμος  για μια επιπλέον ανάγνωση...

Γκέγκε χαζόγιαννε; >>

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026

 Γιάννο, άσε τις τρίχες

Ο πατέρας μας έγνεψε το <<έχετε γειά βρυσούλες>> σχεδόν τρελός. Αλλεπάλληλα εγκεφαλικά άλλαξαν τόσο σημαντικά τη δομή του εγκεφάλου του, που η λογική έπαψε συν τω χρόνω να αποτελεί την κύρια ανάγκη του. 

Έχοντας το λοιπόν στήσει το καλυβάκι του  σε ένα παράλληλο  σύμπαν, εμάς τους δικούς του ανθρώπους μας θεωρούσε αντίτυπα των πραγματικών και μας αντιμετώπιζε ως τέτοια με την ανάλογη περιφρόνηση που άρμοζε στην περίσταση και τον πιο βαθύ αποτροπιασμό για την επιμονή μας να ομνύουμε στην ταυτοπροσωπία μας.

Όταν λοιπόν ο πατέρας συγχωρέθηκε, το εξέλαβα μάλλον ως ευλογία και παρά το ότι στεναχωρήθηκα υπέρ του δέοντος, τα μάτια μου παρέμειναν αδάκρυτα καθ΄όλη τη διάρκεια του επώδυνου αποχαιρετισμού καθώς και του διαστήματος που ακολούθησε, μέχρι και το 40ήμερο μνημόσυνο.

Και μόνο όταν καθαρίζοντας την παλιά μου ηλεκτρική ξυριστική μηχανή PHILIPS, (αυτή την κόκκινη φωτιά βιντάζ), βρήκα υπολείμματα από τα κατάλευκα γένια του που επιμελώς περιποιόμουν καθ΄όλη τη διάρκεια της ασθένειας του, κάτι μέσα μου ράγισε ανεπανόρθωτα και ξέσπασα χωρίς να το θελήσω στο πιο πικρό κλάμα.

Θυμήθηκα τότε τον πατέρα να με συμβουλεύει σε κάθε περίσταση του βίου, που ο λόγος μου εστερείτο βάσης και επαρκούς τεκμηρίωσης:

<<Γιάννο, άσε τις τρίχες...>>

Να λοιπόν, που αυτές οι τρίχες από πηγή δυστυχίας κατέληξαν να μου προσπορίσουν ελπίδα και απαντοχή  και να βρούν δικαίωση  ως συμβουλή Σενέκειος, σταλμένη θαρρείς τσιφ από παράδεισο μεριά.

Και απαράτησα τις τρίχες έκτοτε μια δια παντός και ασχολήθηκα με τη ζωή μου που σαν να μην έφτανε ότι αντιμετώπιζε αδιέξοδα ων ουκ έστι αριθμός, έτρεχε συν τοις άλλοις ιλιγγιωδώς και αμετακλήτως  προς θάνατον.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2026

 Οι λαμπάδες

Στην οικογένεια μου, το Πάσχα πάντα εορταζόταν λιτά καθώς ταίριαζε σ΄ένα δραχμοσυντήρητο υπάλληλο της Πειραϊκής-Πατραϊκής όπως ήταν ο γέρος μου.

Όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα νηστεύαμε και το λάδι, και μόνο την Λαμπρή κατά το μεσημεράκι, ο πατέρας απαρνούμενος τη εορταστική ραστώνη,  έσπευδε να μας μαστορέψει πεντανόστιμα παϊδάκια στην ψησταριά της αυλής. 

Το μόνο κακό εκείνης της αλήστου μνήμης εποχής; 

Όλα ήταν μετρημένα και με το σταγονόμετρο

Τέλος πάντων, από ματσαμπούκα βολευόταν το πράγμα. Άλλωστε δεν ήταν αυτή η προτεραιότης των παιδιών που υπήρξαμε, αλλά κάτι που σήμερα θα σας  φανεί λιγουλάκι περίεργο και αλλόκοτο, μα εκείνα τα χρόνια αποτελούσε σταθερά για τη τότε πιτσιρικαρία.

Το παίχνιο που επιδιδόμασταν με κέφι δαιμονισμένο  ονομαζόταν λαμπαδομαχία.

Το Μέγα Σάβαττο, ο πατέρας επιστρέφοντας από τη σκεπαστή αγορά της Καλλιθέας με τα απαραίτητα για το Αναστάσιμο τραπέζι, κουβαλούσε πάντοτε και δύο μακριές λαμπάδες, άσπρες σαν το χιόνι για μένα και τον αδελφό μου. 

Ένα από  εμάς τα κούτσικα έπρεπε να μεταφέρει το Άγιο Φώς στο σπίτι προσέχοντας μην και το σβήσει ο βραδυνός αέρας και παραχωρώντας το κατόπιν με τυφλή υποταγή στον πατέρα, να σχηματίσει αυτός με τη σειρά του, έναν σταυρό από αιθάλη στο πρέκι της εισόδου προς αποτροπή κάθε πονηρού πνεύματος.

Περιττό να σας πω ότι πριν αριβάρει η δωδεκάτη, οι  λαμπάδες  είχαν καταντήσει χίλια κομμάτια από την παραδοσιακή λαμπαδομαχία που διεξαγόταν με Σπαρτιάτικη λύσσα  ανάμεσα στον αδελφό μου κι ελόγου μου.

Αλλά εκείνο το Πάσχα του ΄72 τα πράγματα θα γίνονταν λιγουλάκι  στριμόκωλα.

Ο πατέρας:

<<Μην τολμήσει κανείς σας να εμφανιστεί με σπασμένη λαμπάδα στην Ανάσταση, φίδι που τον έφαγε. Αρκετά με τη γαϊδουριά σας. Σας επαναλαμβάνω μη βουληθείτε τέτοιες αηδίες και ξεράσματα γιατί εγώ είμαι κεφάλι αρβανίτικο και δεν χαμπαριάζω. 

Νηστικοί θα κοιμηθείτε και χωρίς σοκολατένιο αυγό>>.

Να μείνουμε νηστικοί το αντέχαμε αλλά δίχως σοκολατένιο αυγό, αυτό ήταν πέραν πάσης συζητήσεως.

Έτσι σα καλά παιδάκια που είμασταν,  απαρατήσαμε τις λαμπάδες ήσυχες πάνω στο τραπέζι του σαλονιού και βαλθήκαμε να παίζουμε <<Στρατέγκο >>αναμένοντας το μεσονύχτι.

Κατά τις έντεκα εκεί που άρχισαν να βαρούν χαρούμενα τα σήμαντρα, σημειώθηκαν και οι πρώτες αψιμαχίες ανάμεσα στο ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής. 

Όπως πάντα  θέμα της διαφωνίας ήταν τα χρήματα.

<<Χρωστάμε σ΄όλο το κόσμο, και σύ  πήγες και αγόρασες καινούργια γραβάτα. Δέκα έχεις χριστιανέ μου...>>, βελόνιασε η μάνα.

<<Άι παράτα μας γλωσσοκοπάνα>> έφτυσε ο πατέρας και ο καυγάς σχοινί, κορδόνι σαν πυρκαγιά σε ξερό λόγγο, πήρε άξαφνα  διαστάσεις.

<<Έτσι ε; Μου βάζεις τώρα και  πόστα μπροστά στα παιδιά για μια παλιογραβάτα; Πάνερμαν είναι μωρή... Από το πανέρι τουτέστιν, που ψωνίζουν οι ψωριάρηδες. 

Τι θάρρεψες τάχατις; Ότι χάλασα καμιά περιουσία για δαύτη;  Αλλά και σύ κακό χερόβολο κι εγώ κακό δεμάτι>>.

Και αρπάζοντας  ο γέρος  την καλαθούνα με τα κόκκινα αυγά, την εξφενδονίζει μ΄όλη του τη κακία στον απέναντι τοίχο.

Κομμάτια και θρύψαλλα ατάκτως ερριμμένα.

Ξεκίνησε την κλαψούρα η μάνα.

<<Μεγάλη αμαρτία... Τελικά είσαι πολύ μοχθηρός άνθρωπος. Να δεις ότι θα σε τιμωρήσει ο Χριστούλης γι αυτό που τόλμησες χρονιάρα μέρα. 

Ντροπή σου και αίσχος σου, τι άλλο να πω η δόλια μ΄εσένα που ΄μπλεξα;...>>

Ήρθε στα συγκαλά του ο πατέρας και καθόταν σαν τη  βρεγμένη γάτα παράμερα.

Πήρε θάρρος τότε η μάνα και πλησιάζοντας το τραπέζι, χέριασε τις δυό λαμπάδες.

Μας τις μοίρασε και σάλπισε Ιεριχιώτικα:

<<Ομπρός καπλάνια μου, ομπρός λεβέντες μου όμορφοι, να σας χαρώ. Κι όποιος νικήσει, Μίκυ Μάους και Σεραφίνο την Παρασκευή που μας έρχεται>>.

Ξιφομαχήσαμε με ακατάσχετη ορμή αλλά το αποτέλεσμα εστάθη ισόπαλο. Και οι δυό λαμπάδες είχαν τον ίδιο αριθμό σπασιμάτων.

Ο πατέρας με γουρλωμένα  μάτια αλά Μανέλλη, κάτι πήγε να ξεστομίσει αλλά κατάπιε νουνεχώς τη γλώσσα του.

Φυσικά εκείνη τη νύχτα Ανάσταση δεν αξιωθήκαμε.

Κι όταν στο τέλος καθίσαμε στο τραπέζι μαργωμένοι από το επεισόδιο, είδαμε και πάθαμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο  στα μάτια. 

Βρέθηκαν με τα χίλια ζόρια πέντε΄έξη αυγά μισοσπασμένα που γλύτωσαν την ολική καταστροφή και μασουλώντας τα όπως ήταν με τα τσόφλια, είπαμε ένα κατά το  έθιμο ,<<Χριστός Ανέστη>>. 

Ο πατέρας ψόφιος κοριός, χαμηλοβλεπούσε αιδημόνως.

Από εκείνο το σημαδιακό Πάσχα μέχρι να καταστούμε αρκούντως ώριμοι ώστε να αφήσουμε πίσω τέτοιας λογής καραγκιοζιλίκια, ο πατέρας δεν μας ματαενόχλησε. 

Αντίθετα, υπήρξαν φορές που έκανε και τον διαιτητή, υπό το αυστηρό βλέμμα της Γκεστάπο, προσπαθώντας να δείχνει όσο το δυνατόν αμερόληπτος.

Σήμερα ο πατέρας και η μάνα κατοικοεδρεύουν σε κασελάκια και δεν δείχνουν καμιά διάθεση για Πασχαλιάτικους διαπληκτισμούς. 

Εγώ από  μεριά μου, έχοντας δημιουργήσει τη δική μου οικογένεια, συνεχίζω να επιζητώ εκείνη την αρχαία, χουντοθρεμμένη τρέλα και τον τζερτζελέ, αλλά κανένα από τα δυό μου τσογλάνια δεν καταδέχεται να προτάξει τη λαμπάδα του για μια μονομαχία της προκοπής.

Κι έτσι κάθε βράδυ Μεγάλου Σαβάττου, το μόνο που δύναμαι πλέον είναι να τα μυκτηρίζω ως ατυχής πατήρ. 

Θρονιασμένα ως μουγκοθόδωροι μπροστά  από τους υπολογιστές, αδημονούν μονάχα για  την Αναστάσιμο τράπεζα κι αυτή πριν από την δωδεκάτη και άνευ εκκλησιασμού παρακαλώ.