ΑΛΙΜΟΥΝΤΙΟ ΡΕΚΒΙΕΜ

 

Ξύπνησε φαρμακωμένος από δυσοίωνα ενύπνια. Έστρεψε τις αδειανές του κόχες αργά πέρα δώθε και περιεργάστηκε τη λίθινη οροφή που τον έσκεπε. Κατεβασμένη εξόχως χαμηλά δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια να σαλέψει. Ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι βρισκόταν χαψωμένος στο κιβούρι του. Ένοιωθε τη κεφαλή βαριά και ασήκωτη λες και τον είχανε ποτίσει αποβραδίς ρίζες μανδραγόρα. Αγωνίστηκε να ανασηκωθεί βάζοντας τους αγκώνες υπομόχλιο και τότες μόνο συνειδητοποίησε  με  τρομάρα άφατη πώς το σώμα του αποτελείτο από γυμνωμένα οστά. Συγχυσμένος από την αποκάλυψη βάλθηκε να ανοίξει συζήτηση με το παλιό καλό εκείνο θεό του…

«Δία πατέρα…Σε τι παράξενο παιχνίδι με έχεις εμπλέξει; Για ποιά τάχα πράξη μου αισχρή είμαι υπόλογος ομπρός στην Αγιοσύνη σου και με γδικιέσαι έτσι φρικτά;»

Κάνοντας καρδιά, στριφογύρισε τα μαυρισμένα κοκάλια του προς τα δεξιά όπου έχασκε ένα άνοιγμα και πέφτοντας προσγειώθηκε ορθός σε μισό μέτρο γης, χωρισμένη από τον υπόλοιπο χώρο με έναν υαλοπίνακα. Δεκάδες ήλιοι πύρωναν τον αλλόκοτο ουρανό δύο μπόγια πάνωθε του, υπερφωτίζοντας τη κυκλώπεια εκείνη βιτρίνα .   

Έδωσε μία με το κόκαλο του μηρού και έκρουσε το γυάλινο μπερντέ που ακαριαία κατέρρευσε με ορυμαγδό μεγάλο. Πέρασε στο καλογυαλισμένο δάπεδο. Προς μεγάλη του ικανοποίηση διαπίστωσε ότι μπορούσε να επιτελεί ακέραιες όλες εκείνες τις  λειτουργίες που δίνανε  ώθηση στον βηματισμό του και  τον έκαμαν να κινείται  στοιχειωδώς στο χώρο. Στάθηκε στο υπερώο αμήχανος. Η τέφρα του βιωμένου χρόνου ήταν πασίδηλη, πανταχού παρούσα. Εμπρός του απλωνόταν ένα θηριώδες εσωτερικό, σαν Περσική αίθουσα του θρόνου. Το διέσχισε τρεκλίζοντας  και  με άκρα προσοχή πιασμένος από τη κουπαστή, κουτρουβάλησε κάτι λαμπρές σκάλες.

Η επιγραφή ΣΥΝΤΑΓΜΑ κίνησε το ενδιαφέρον του. «Τύχη βουνό», συλλογίστηκε. «Σε οικεία μέρη φαίνεται να περιπλανιέμαι καθότι εις την πατρώα γλώσσα το τοπωνύμιο». Πλησίασε  ένα αλουμινένιο πλαίσιο όπου υπήρχε ανηρτημένος ένας χάρτης και βάλθηκε να διαβάζει συλλαβιστά  σημαδεύοντας με  άσαρκο δείχτη τις λέξεις: ΟΜΟΝΟΙΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.

Κάπου προς τη μεριά του Σταθμού ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, αναγνώρισε τη λέξη Άλιμος και κατάλαβε από τη διάταξη του χάρτη και τα συμπαρομαρτούντα ότι ασφαλώς επρόκειτο  για την περιοχή όπου είχε δει το πρώτο φώς και είχε την ισόβιο τιμή να είναι δημότης. Ένοιωσε ανακουφισμένος. Βρισκόταν πράγματι στην Αθήνα, αναμεσίς σε φίλους. Βέβαια κανείς δεν θα θυμόταν πια τον άτυχο Μητρόδωρο τον υιό του Καλλισθένους τον Αλιμούντιο, που έσβησε θύμα του λοιμού, τον δεύτερο χρόνο του πολέμου εντός των Αθηναϊκών τειχών. Αλλά τι τον έμελε ελόγου του για τη λειψή  μνήμη του κοσμάκη; Έφτανε μόνο να μην τον είχε απολησμονήσει η δέσποινα του, η όμορφη Στρατονίκη γκαστρωμένη ήδη στο πρώτο τους παιδί.

«Άθλιε Αρχίδαμε και σεις Λακεδαιμόνιοι ολέθριοι» κραύγασε νοερά γιομάτος απόγνωση, «των δεινών μου μόνοι αίτιοι»

Και με μια τρελή απαντοχή ότι ίσως και την ανταμώσει στο παραθαλάσσιο σπιτάκι τους ζωντανή παρά το πέρασμα τόσων γενεών, κατέβηκε μποτζάροντας και την ύστατη κλίμακα με κατεύθυνση τον σταθμό ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ. Σαλτάρισε δίχως δεύτερη σκέψη στο σκάμμα με τις ράγες. Ταχιά τον κατάπιε το σκοτάδι του τούνελ που οδηγούσε νότια.

 

Το ίδιο ξημέρωμα, οι άνδρες της ασφάλειας του σταθμού, ειδοποίησαν τον σταθμάρχη κι αυτός με τη σειρά του την αστυνομία.

« Το και το», τους διεκτραγώδησε παραζαλισμένος. «Εκλάπη ο αρχαίος σκελετός που κοσμούσε το σταθμό μας» και έδωσε αμέσως όρντινο να στηθεί εμπρός από τη σκηνή του εγκλήματος,  παραβάν.

Την  ώρα που ο υπεύθυνος ασφαλείας έπαιζε τα τέιπς από τις νυχτερινές λήψεις στο μόνιτορ και ενεός  παρακολουθούσε ένα σκελετό να βολτάρει ανενόχλητος στον έρημο σταθμό, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο ηλεκτροδηγός της πρώτης βάρδιας με κατεύθυνση το Σύνταγμα που με τρεμάμενη φωνή του ανήγγειλε:

« Παράξενα πράματα συμβαίνουν κύριε επόπτα. Έχω την εντύπωση ότι συγκρούστηκα με έναν ανθρώπινο σκελετό λίγο έξω από το σταθμό της Δάφνης. Βρίσκομαι σταματημένος και αναμένω οδηγίες.»

Οι τεχνικοί που έφτασαν λίγο αργότερα στο σημείο, μάζεψαν θρυψαλιασμένα τα οστά που κάποτε στήριζαν την έξοχη εμορφιά του Μητρόδωρου και τα απόθεσαν ευλαβικά σε ένα χαρτόκουτο για γάλα που βρέθηκε εύκαιρο.

Τη αδειανή θέση στο εκθετήριο του σταθμού πήρε  κάποιος άλλος σκελετός που βιαστικά παραδόθηκε από το ανθρωπολογικό μουσείο του Πανεπιστημίου. Τίποτα αδιάκριτο δεν  διέρρευσε προς τα μέσα και η υπόθεση θάφτηκε εν τη γενέσει της.

Όσο για τον ηλεκτροδηγό ακόμη τρέχει στους ψυχιάτρους, οι οποίοι επισταμένως  του συνιστούν ξεκούραση. Μάλιστα ένας από δαύτους, εφοδίασε τον δόλιο υπάλληλο με μια βεβαίωση προς τη Διοίκηση του Μετρό, όπου αφού πρώτα ξεκαθαρίζει με πάσα επιστημοσύνη ότι ο εν λόγω πάσχει από παραληρηματικές ιδέες και ιδεαναγκασμό, συμβουλεύει εμπιστευτικά τους υπευθύνους να τον μεταθέσουν το ταχύτερο δυνατόν σε μια ήσυχη θέση ταμείου.