Το Αρβανιτοχώρι

Ο «Ροβεσπιέρρος» του Μασσέν με πρόλογο Βουρνά και μεταφραστή τον Γαρίδη, φάνηκε θήραμα σχετικά εύκολο. Αν και έκδοση του 1957, μετά από σύντομη έρευνα στο Διαδίκτυο, βρέθηκε να διατίθεται σ΄ένα παλαιοβιβλιοπωλείο της Ιπποκράτους σε αρκετά καλή κατάσταση και κόστος ανεκτό από έναν πατέρα που σπούδαζε κόρη στην Ουτρέχτη.
Κατέβηκε «Πανεπιστήμιο» και κίνησε ποδαράτο για την κατάκτηση του λαφύρου στα ορεινά της Ιπποκράτους. Περνώντας απ΄το περίπτερο Φεραίου και Ακαδημίας που βγάζει πάγκο με βιβλία, ω του θαύματος, το αντικείμενο του πόθου του με το εξώφυλλο φωτιά, του μπήχτηκε στον αμφιβληστροειδή.
Και μάλιστα μισοτιμής.
Σκοτώθηκε να το αγοράσει και βαστώντας το ως Άγιο Δισκοπότηρο, κατευθύνθηκε στο «Taf» ν΄ανταμώσει τους δικηγόρους, που εδώ και κάμποσα χρόνια παρέμεναν εκτός των βιβλίων, η μοναδική του συντροφιά.
«Τι πόλη κι αυτή;…» θριαμβολόγησε στον κο Μαυροκέφαλο.
«Τα πάντα βρίσκονται!»
Βιβλιόφιλος και ο κος Θέμης, ένευσε επιβεβαιωτικά, παρουσιάζοντας  με τη σειρά του, έναν δυσεύρετο τόμο με ποιήματα του Καχτίτση, έκδοση Μόντρεαλ.

Στο αεροπλάνο για  Άμστερνταμ, ένα μήνα αργότερα, άνοιξε την «Σκέψη/Ταξινόμηση» του Περέκ αυτού του εμβληματικού συγγραφέα που αγνοούσε την ύπαρξη  μέχρι και τα χτες, παρότι ρέκτης παιδιόθεν.
Συμβαίνει...
Ο συστηματικός αναγνώστης  να αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων σε  βαθμό τέτοιο, που να εγείρονται  σοβαρές αμφιβολίες για την επάρκεια του, συχνά κι από αδαείς.
Έπεσε το λοιπόν με τα μούτρα στη μελέτη, μέχρι που το αερόπλανο τροχιοδρόμησε Σίπχολ.
Μήτε κόρη χάρηκε, μήτε συναυλία στην Κοντσέργκεμπάου, πόσο μάλλον την εκδρομή στο παγωμένο Χορν.
Το μυαλό του να επιστρέψει Αθήνα. Η σκέψη ό,τι δεν είχε διαβάσει το «magnum opus» του Περέκ, «Ζωή, οδηγίες χρήσεως», τον παλάβωνε.
Λίγες μέρες αργότερα ξεκίνησε το κυνήγι. Γύρισε όλα τα βιβλιοπωλεία του κέντρου.
«Εξαντλημένο» του απαντούσαν. «Πέθανε ο εκδότης κι οι κληρονόμοι αδιαφορούν».
΄Έπιασε τα παλαιοβιβλιοπωλεία. Το βιβλίο άφαντο.
«Να χέσω την Αθήνα και το καλό της! »
Ο έτερος των δικηγόρων κος Κατσούλης, τον κιαλάρισε  κάνοντας τς… τς…και βάλθηκε να διηγείται δικές του περιπέτειες με αναζητήσεις  δίσκων βινυλίου, των οποίων υπήρχε μέγα κυνηγόσκυλο από νεότητος.
Η απόκτηση του Περέκ του έγινε έμμονη ιδέα και αγνοώντας την τάση  να το αποκτήσει στα Αγγλικά, άρχισε έρευνα στο Διαδίκτυο.
Μετά από κόπους , κατάφερε ένα ξεχαρβαλωμένο αντίτυπο σε κάποιον Αρμένη στη συμπρωτεύουσα, που του το ξαπόστειλε κουριερικώς, δυό μερούλες αργότερα.

«Αυτή είναι πόλη… Σαλονίκη με τ΄όνομα… Αρβανιτοχώρι μπροστά της η Αθήνα!»
Οι χασοδίκηδες στα λόγια του μειδίασαν φιλόφρονα, ενώ αυτός εκστασιασμένος, αφού πρώτα φυλλομέτρησε τον παχύ τόμο, βάλθηκε να τους διαβάζει -στεντορεία τη φωνή-  απ΄το οπισθόφυλλο.