Χριστούς και Παναγίες

Το να είσαι μικρός δεν είναι πάντοτε  προσόν από μόνο του. Παραδείγματος χάριν, δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί ένας αξιοσέβαστος Δήμαρχος ενός ταπεινού Δήμου του Λεκανοπεδίου, Κυριακή πρωί μπροστά στα όμματα δεκάδων συμπολιτών του, απειλεί να κάμνει τέτοιες βρωμιές στον Χριστό και στην Παναγία κάποιου τυχαίου οδοκαθαριστή, που συμβαίνει να μην έχει επιτελέσει επιμελώς τα καθήκοντα του;

Και πάλι άλλος ο Χριστός και η Παναγία του Δημάρχου, και άλλος του οδοκαθαριστή;

Σ΄αυτή τη κατηγορία του μικρού βρισκόμουν και εγώ πενήντα πέντε χρόνια πίσω, σε μιαν άλλη Ελλάδα, ξαφανισμένη πια, γυψωμένη από τη στρατιωτική δικτατορία, ενός μικρού με μάτι-τηλεσκόπιο που παρατηρούσε γύρω του ανθρώπους και συμπεριφορές, με ζήλο αρκούντως θαυμαστό.

Μ΄ορθάνοιχτο στόμα και παγωμένα σωθικά, κάρφωνα το βλέμμα μου στον Δημοτικό  Άρχοντα να ωρύεται εκτός ελέγχου:

"Τον Χ. σου, την Π. σου,  ζώο!!!..."

Πως αλήθεια  ένας τόσο φωταυγής Κύριος με Κ. κεφαλαίο, πρώτη μούρη στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου, στις δοξολογίες, στις καταθέσεις στεφάνων, ομιλεί με τέτοια χυδαία γλώσσα σε ένα κακόμοιρο σκουπιδιάρη, που υπομονετικά δέχεται το υβρεολόγιο του μεγαλόσχημου με κατεβασμένο κεφάλι;

Και τότε ντράπηκα πραγματικά για τον Δήμαρχο.

Και συνεχίζω και σήμερα μετά από τόσα χρόνια να ντρέπομαι για λογαριασμό του κάθε φορά που περνώ μπροστά  από τον κινηματογράφο -τώρα σούπερ μάρκετ- που έλαβε χώρα μια παγωμένη Κυριακή Δεκεμβρίου το εν λόγω συμβάν.

Διαβάζω σε μια σελίδα του Διαδικτύου:

"Αν βρίσκεσαι κάποτε ξένος σε μια πόλη και θελήσεις να γνωρίσεις τα καθάρματα της, τράβα Κυριακή πρωί στην εκκλησία και Δευτέρα στο Δημαρχείο".

Πρέπει ο  Εμίλ Ζολά να  το έγραψε αυτό. Αλλά και να μην το έγραψε, εγώ προσωπικά, επικροτώ με χέρια και πόδια.