Δημητρώφ

Τον αδελφό μου τον φωνάζουν Δημήτρη, (Δημητρώφ για τους φίλους) και εορτάζει σεμνώς και χριστιανοπρεπώς στις 26 κάθε Οκτώβρη. 

Όχι ότι γιόρταζε από πάντα. Σαν βέρος κομμουνιστής που ήταν, διατείνονταν πως ένας  ιδεολόγος σαν ελόγου του, δεν παρασύρεται ποτέ από θρησκευτικές δηλαδή αστικές του κερατά φανφάρες. Εκτός από ετούτο το συγγνωστό χούι και τη γενναιοδωρία για να μην πω χαζομάρα να ψωνίζει  βρέξει -χιονίσει μέχρι και την πτώση του τείχους τον <<Ριζοσπάστη>>, σας διαβεβαιώ ότι αποτελούσε για τις καθιερωμένες αξίες του Δυτικού μας κόσμου ένα παντελώς ακίνδυνο στοιχείο.

Και αναφέρω τη πτώση του τείχους, όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο αλλά γιατί πάνω -κάτω εκείνη την εποχή, άρχισε να χάνει τα μαλλιά του και μάλιστα ραγδαία.

Ο δόλιος το πήρε κάπως βαριά.

<<Τι νόημα έχει να επέλθει ο παγκόσμιος κομμουνισμός και εγώ να στερούμαι τα μαλλιά μου;>> δήλωνε με παράπονο στους ομοϊδεάτες του, οι οποίοι σιγά -σιγά τον κάναν πέρα σα να ΄ταν το άλογο του Ντονσκόι, όχι αυτό που έκλαιγε, αλλά το άλλο το ψωριάρικο που κλαιγότανε παντού και μετ΄επιτάσεως.

Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, ότι έχει να θυμάται το Παγκόσμιο Κομμουνιστικό κίνημα από τον αδελφό μου και την συμμετοχή του σ΄αυτό, είναι μια παράφραση του <<Μαύρα Κοράκια>>, που φιλοτέχνησε σε μια στιγμή άδολης έμπνευσης για την πτώση όχι του Βερολινέζικου τείχους, αλλά της ίδιας του της ταλαίπωρης κόμης:

<<Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά,

πέσανε πάνω στου Δημήτρη τα μαλλιά,

άγρια κράζουν, τρίχες τραβούν

τον Δημητρώφ καραφλό να τον δουν...>>

Κι εδώ που τα λέμε περισσότερη ουσία και νόημα  βρίσκω σ΄αυτή τη  ταπεινή παράφραση, παρά στους αυθεντικούς, αγκιτατόρικους στίχους...