΄Ενας κόσμος χαμένος σ΄ένα γενικό πλάνο

Γενικό πλάνο  σε  ταινία της δεκαετίας του 60,  από τον λόφο της Καστέλλας. Παρελαύνουν μες την λαμπρό ασπρόμαυρο ήλιο (μάλλον μεσημεράκι), όλα τα νότια προάστια μέχρι Υμηττό. 

Παίζω κι ελόγου μου σ΄αυτή τη ταινία, (όπως και σε όλες όσες γυρίστηκαν η θα γυρισθούν κατά τη διάρκεια του βίου μου), παιδάκι μικρό ακόμα κι άβγαλτο του Δημοτικού και οι γονείς μου και οι γνωστοί μου και οι φίλοι μου όλοι. Ότι τώρα βρίσκεται θαμμένο βαθιά στην μνήμη, τότες ακόμα ανασαίνει ζεστό, παρήγορο γεμάτο ελπίδα και χαρά του μέλλοντος. Ο θάνατος αποτελεί μια μακρινή και απίθανη να επισυμβεί ποτέ έννοια, Όλα βρίσκονται υπό έλεγχο και ακριβώς στη θέση που τους αρμόζει, οι ανοιχτές πλατείες, οι αλάνες, τα σχολεία, το φτωχικό σπιτάκι της γιαγιάκας, το ρέμα, οι γκρεμισμένοι εδώ και δεκαετίες κινηματογράφοι.

 Μπορεί φαινομενικά να μην έχουμε αποτυπωθεί στο φίλμ, αλλά στην πραγματικότητα πρωταγωνιστούμε κρυμμένοι επιμελώς από τον σκηνοθέτη, κάπου ανάμεσα στα κτίρια, άλλοι στο δρόμο, άλλοι στη φάμπρικα, κάποιοι  μέσα στα σαραβαλιασμένα Φόρντ και τα Σίμκα που κυκλοφορούν εμφανώς στην παραλιακή προς άγνωστη κατεύθυνση. 

Η μάνα εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή του πλάνου,  ίσως ετοιμάζει  μεσημεριανό, ο πατέρας μέσα στο αστικό  πιθανόν και να γυρίζει εκνευρισμένος όπως πάντα στό σπίτι, εγώ δε κι ο αδελφός μου (έχω τη ασφαλή βεβαιότητα), ότι έχουμε παθιαστεί τόσο με μια ακόμα παρτίδα <<STRATEGO>>, που έχουμε ξεχάσει παντελώς το καλομαγειρεμένο πιάτο με  μακαρόνια κιμά που μας περιμένει στο τραπέζι με το πλαστικό επικάλυμμα. 

Αν δε η ταινία διέθεται λίγο  πιο ευαίσθητο ήχο, θα μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει τις φωνές μας, τα παράπονα, τις ικεσίες, τις προσευχές, ακόμα και το γουργουρητό της ψωραλέας γάτας που τανύζεται τεμπέλικα στη ακατάστατη, διπλανή ταράτσα του κυρ-Στέλιου.

Έτσι λοιπόν σαν αράζεις αναυπαυτικά στον καναπέ, και στην τηλεόραση προβάλλουν  για πολλοστή φορά μια αρχαία ελληνική ταινία, απόλαυσε τον εαυτό σου, έστω και σαν έναν ακόμα αφανή κομπάρσο που δεν τον συνέλαβε η κάμερα ούτε δευτερόλεπτο και αναπόλησε στοχαστικά αυτά και αυτούς  που χαθήκανε για πάντα μες στο απέραντο χρόνο για να μην ξαναφανούνε ποτέ.