Γιάννο, άσε τις τρίχες

Ο πατέρας μας έγνεψε το <<έχετε γειά βρυσούλες>> σχεδόν τρελός. Αλλεπάλληλα εγκεφαλικά άλλαξαν τόσο σημαντικά τη δομή του εγκεφάλου του, που η λογική έπαψε συν τω χρόνω να αποτελεί την κύρια ανάγκη του. 

Έχοντας το λοιπόν στήσει το καλυβάκι του  σε ένα παράλληλο  σύμπαν, εμάς τους δικούς του ανθρώπους μας θεωρούσε αντίτυπα των πραγματικών και μας αντιμετώπιζε ως τέτοια με την ανάλογη περιφρόνηση που άρμοζε στην περίσταση και τον πιο βαθύ αποτροπιασμό για την επιμονή μας να ομνύουμε στην ταυτοπροσωπία μας.

Όταν λοιπόν ο πατέρας συγχωρέθηκε, το εξέλαβα μάλλον ως ευλογία και παρά το ότι στεναχωρήθηκα υπέρ του δέοντος, τα μάτια μου παρέμειναν αδάκρυτα καθ΄όλη τη διάρκεια του επώδυνου αποχαιρετισμού καθώς και του διαστήματος που ακολούθησε, μέχρι και το 40ήμερο μνημόσυνο.

Και μόνο όταν καθαρίζοντας την παλιά μου ηλεκτρική ξυριστική μηχανή PHILIPS, (αυτή την κόκκινη φωτιά βιντάζ), βρήκα υπολείμματα από τα κατάλευκα γένια του που επιμελώς περιποιόμουν καθ΄όλη τη διάρκεια της ασθένειας του, κάτι μέσα μου ράγισε ανεπανόρθωτα και ξέσπασα χωρίς να το θελήσω στο πιο πικρό κλάμα.

Θυμήθηκα τότε τον πατέρα να με συμβουλεύει σε κάθε περίσταση του βίου, που ο λόγος μου εστερείτο βάσης και επαρκούς τεκμηρίωσης:

<<Γιάννο, άσε τις τρίχες...>>

Να λοιπόν, που αυτές οι τρίχες από πηγή δυστυχίας κατέληξαν να μου προσπορίσουν ελπίδα και απαντοχή  και να βρούν δικαίωση  ως συμβουλή Σενέκειος, σταλμένη θαρρείς τσιφ από παράδεισο μεριά.

Και απαράτησα τις τρίχες έκτοτε μια δια παντός και ασχολήθηκα με τη ζωή μου που σαν να μην έφτανε ότι αντιμετώπιζε αδιέξοδα ων ουκ έστι αριθμός, έτρεχε συν τοις άλλοις ιλιγγιωδώς και αμετακλήτως  προς θάνατον.