Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2026

 Με τον Όμηρο στο κεφάλι


Δήλωνε ο πατέρας σα ηλικιώθηκε αρκούντως, με κάθε ευκαιρία που του δινόταν:

<<Όταν αποχωρήσω από αυτόν τον μάταιο βίο του αντάρτου, επιθυμώ να λάβω παραμάσχαλα και τα έργα τα θαυμαστά του πατρός  Ομήρου για καλό κατευόδιο και μελέτη ακάματη εκεί που υπάγω. 

Σας παρακαλώ  το λοιπόν θερμότατα και άνευ ουδεμίας αντιρρήσεως, να τηρήσετε αυτή μου την επιθυμία  και να μου τοποθετήσετε εν φερέτρω δίπλα στο προσκεφάλι ει δυνατόν, τα λατρεμένα του  βιβλία.

Έχω, σας ενημερώνω, πληροφορία εσωτερική και βεβαία, ότι στον Κάτω Κόσμο, ο θεός Άδης, το τέκνο Κρόνου και Ρέας, δίδει φώς ιλαρόν στους εντρυφώντες στον Όμηρο, καθότι και ο ίδιος, δεινός Ομηριστής αναπνέει. 

Έτσι, θα έχω κομπανία αρίστη και ίσως αποφύγω και τα  δεινά τα αβάσταγα της ανυπαρξίας>>.


Σαν συγχωρέθηκε λοιπόν ο πατέρας συνεπεία εγκεφαλικού καθώς διαβεβαίωνε το πιστοποιητικό  θανάτου, κατέβασα από τη βιβλιοθήκη ένα δερματόδετο τόμο με το κείμενο της Οδύσσειας, κοτσάρισα ένα σελιδοδείκτη στη σελίδα τίτλων και με επιμέλεια περισσή το τακτοποίησα δίπλα στην κεφαλή του κεκοιμημένου,  λίγο πριν τον αδειάσουν οι παπάδες στο όρυγμα.


Τρία χρόνια  πέρασαν...

Τρία χρόνια λίθινα και φαιά μέχρι που αριβάρισε η πικρότατη ώρα  της εκταφής. Όλο αυτό το διάστημα, με έτρωγε έγνοια τερατώδης, άν ο πατέρας είχε ευλογηθεί να μελετά τον αγαπημένο του Όμηρο κι άν έστεκε ευχαριστημένος με την ολόκαρδη μου ανταπόκριση στο τόσο ζηλευτό φιλολογικό και όχι μόνο αίτημα του.

Πως πέρασαν οι ενιαυτοί και ήρθε κατακλυσμιαία η ώρα της εκταφής ούτε που το πήρα χαμπάρι, παρά το ψυχικό άλγος που με καταβασάνιζε αδυσώπητα λόγω της απουσίας του γεννήτορος.

Τον  βγάλαμε στο φώς του πρωϊού, κοκαλάκια για σούπα.

Εκεί, ανάμεσα στα σαπισμένα φερετρόξυλα και τα κηλιδωμένα με σαπωνοειδή σήψη ρούχα, έστεκε μισομαυρισμένος και  εν συρικνώσει από την υγρασία,  ο τόμος της Οδύσσειας με τον προεξέχοντα σελιδοδείκτη εμφανώς αμετακίνητο στην πρώτη σελίδα.

<<Άτυχε πατέρα>> συλλογίστηκα. <<Ποιος Άδης, ποιος Ομηρος και κουραφέξαλα... Το παν Είναι προς θάνατον που λέει και ο Χάϊντεγκερ...

Όνειρα απατηλά και ελπίδες φρούδες!

Στη φαντασιά σου τρέμιζαν οι Ιλιάδες και οι Οδύσσειες και στην αγαθή σου καρδιά κολυμπούσαν κρόουλ οι Αχιλλείς και οι Πρίαμοι. 

Καραγκιόζ μπερντέ η παράσταση πατέρα και βελτίωση ουδεμία επιδέχεται. 

Σκώληκας μόνο παχύς και σκότος βυθώδες η αμοιβή του ανθρώπου...>>

Το ίδιο εκείνο βράδυ ωστόσο αναπάντεχα πολύ, εφάνη ο γονιός μου ο δόλιος κατ΄όναρ, κοστουμαρισμένος και λαμπρός ώς άγγελος τάγματος Χερουβείμ. 

Καταδέχτηκε να  μου μιλήσει:

<<Άπιστε και ουτιδανέ... Ανθρωπάριον κεκοιμισμένο, βαρβαροκινούμενο... Αδαή τύπε των τριόδων και της σκιώδους πραγματικότητας που σε περιβάλλει ως σπήλαιον Πλατωνικόν...

Θαρρείς τάχα επειδή παρατήρησες τον σελιδοδείκτη στη πρώτη σελίδα,  ότι το βιβλίο παρέμεινε ανενεργό εις χείρας μου αυτά τα τρία έτη;

Πλάνην πλανάσαι οικτρά, γυιέ μου μόθακα τω πνεύματι και ιδιώτη στα μεταφυσικά... Όχι μόνο μία, αλλά παρά μία τεσσαράκοντα φορές ολοκλήρωσα την Οδύσσεια στον Άδη τον ανδροφθόρο που μου λαχε. 

Απλώς, την ώρα της εκταφής, ενώ ήμουν έτοιμος για την τεσσαρακοστήν ανάγνωση, επισυνέβει το μοιραίον η εκταφή ντε,  και διέκοψε το προτσές της ανάγνωσης εντελώς  απρόσμενα.

Εξ ου και ο σελιδοδείκτης στην πρώτη σελίδα, έτοιμος  για μια επιπλέον ανάγνωση...

Γκέγκε χαζόγιαννε; >>

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου