Πασχαλιάτικο θαύμα

Εάν δεν έχετε δοκιμάσει πασχαλινό τσουρέκι από το "ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ" στον πιο κεντρικό δρόμο του Μοσχάτου, απλά χάνετε μιά από τις ακριβότερες χαρές τούτης της ζήσης, που μπορεί κάποιος να απολαύσει ακόμα, μόλις με ένα δεκαπεντάρι στις τσέπες.

Στήθηκα το λοιπόν σήμερον Μ. Πέμπτη που ο Χριστός παιδεύθει, σε μιαν ουρά σαράντα περίπου ατόμων στο εν λόγω Ίδρυμα, για να προμηθευτώ κι ελόγου μου τσουρεκάκια δύο για το σπίτι.

Αχνίζανε σαν μου τα χώνιασαν  στα μισάνοιχτα κουτιά τους για να μην υγρασιάζουνε, και μια και δυό κίνησα  για το Μπράχαμ Σίτυ με αναπτερωμένο  ηθικό.

Από Καλλιθέα καβατζάρισα το "218",  όπου  βρήκα κονάκι και μονιά στη μπροστινή τετράδα θέσεων, εκεί που ο είς κατσικώνεται απέναντι στον έτερο και τοποθετώντας ανέμελα τα καυτά ακόμα κουτιά πάνω στους μηρούς χωρίς ίχνος ηλικιακού τακτ, έριψα την όραση μου στα πέριξ.

Καταντικρύ μου, μια κυρία  πενήντα περίπου Δεκεμβρίων, παχουλή τα μάλα, με γυαλάκια μυωπικά τα οποία και κατέβασε κάποια στιγμή στη μύτη, ξεκίνησε να  τηράει εξεταστικώς, μια τα κουτιά μιαν εμένα.

Ως γνωστόν τοις πάσι, κάποτε περνιόμουν για ωραίος άντρας και στην αρχή μπορώ να ομολογήσω κολακεύτηκα κομμάτι με το έντονο βλεφάριασμα της εν λόγω μαντάμας.

Το πράγμα όμως, από μια μιαν στιγμή και μετά άρχισε να γίνεται  ενοχλητικό.

Μέχρι να αξιωθώ να κατέβω στη στάση μου, συνεχίστηκε  το ίδιο βιολί κουρδισμένο τώρα ένα τόνο τουλάχιστον πάνω.

Μια τα κουτιά, μιαν εμένα...

Μια τα κουτιά, μιαν εμένα...

Ξεμπαρκάροντας από το λεωφορείο, παραζαλισμένος σα τον πάλαι ποτε εθνικό μας μπεκρή Ορέστη Μακρή, έβαλα ρότα όπως-όπως για το σπιτικό μου, ευρισκόμενος επιεικώς  στα όρια ματιάσματος.

Η κυρά μου ξεκίνησε τη γκρίνια:

"Τι κουβαλάς πάλι εκεί πέρα και χαλάς λεφτά ".

"Κοίτα τι σου έφερα", της γλυκολάλησα και αράδιασα τα τσουρέκια απάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Και ω του θαύματος, αντίς για τα δύο τσουρέκια που είχα ψωνίσει, τώρα εμφανίζονταν έμπροσθεν μου ασπαίροντα, τέσσερα.

" Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου!" αναφώνησα στεντορείως, παραλοϊσμένος από τούτο το αναπάντεχο. 

"Τα δύο γενήκαν τέσσερα"...

"Άχ γερομπαμπαλή... 

Τα φτυσες τελικά για τα καλά. Αυτά κάμνουν βλέπεις τα μπεκριλίκια και οι παραλυσίες της νεότητος" και αδιαφορώντας πλήρως για το άτομο μου  συνέχισε να βάφει πυρετωδώς κατ΄έθιμον κόκκινα τα αυγά.

Εν τω μεταξύ ακόμα και τούτην την ώρα που έχει νυχτώσει πια για τα καλά,  τα τσουρέκια τα μετρώ και τα ξαναμετρώ και βγαίνουν πάντα τέσσερα.

Μην και έχω μπερδέψει αθέλητα μου βρε παιδιά, πράγματα και καταστάσεις; 

Περιμένω υπομονετικά την ευγενική σας συμβουλή...