Ο βίος ως Μεσολόγγι

Όλοι μας ζούμε πολιορκημένοι, εντός ενός απέραντου, συμβολικού Μεσολογγίου.

Άλλοι διαβιούν σε ντάπιες ήρεμες χωρίς πολλές -πολλές μάχες και τρεχαλητό και χτυποκάρδι, άλλοι έχουν αναλάβει την Τερίμπιλε απέναντι στο ύψωμα της Ενώσεως και τρέχουν και δεν προλαβαίνουν από τις αγωνίες και τη φοβερή προσπάθεια.

Αρκετοί από εμάς χάνουμε τη ζωή από αδέσποτα των Τουρκώνε βόλια, από εκρήξεις όλμων και αρκεβουζίων,  από γιουρούσια προς την εχθρική τάφρο. 

Οι περισσότεροι, αναμένουμε την δεκάτη Απριλίου, δηλαδή το μέσο όρο ζωής του  Ανθρώπου, για να επιχειρήσουμε τη Μεγάλη Έξοδο.

Οι υγιείς με τα γερά πόδια και τις  ατσαλένιες καρδιές θα επιχειρήσουν δίχως περιττά βάρη και έγνοιες.

Οι τραυματίες και οι γερόντοι, είναι αναγκασμένοι να κλεισθούν σε σπίτια γερά, σε πυριταποθήκες μέσα, για να τιναχτούν στον αγέρα σαν σωθούν τα βόλια και αδυνατίσει η όποια αντίσταση.

Από αύτούς που θα κάμνουν την Έξοδο, λιγοστοί θα γλυτώσουν για να ιδούν απ΄την κορυφή του Ζυγού τον αναμμένο φούρνο της Πόλης.

Οι πιότεροι θα πέσουν στις τάφρους, στις αντιτάφρους και στις παγάνες των Αρβανιτών.

Ο βίος ως Μεσολόγγι. 

Θάνατος μάλλον βέβαιος, μα συνάμα ηρωικός και λυτρωτικός, θάνατος που αρμόζει σε ελεύθερο Άνθρωπο.

Σταθείτε στα πόδια σας! 

Αντρειωθείτε!

Την πείνα το τρομερό αυτό θεριό, λησμονείστε!

Μείνετε πιστοί στις κολόνες σας!

Μην ακούσετε τη φωνή που θα σας καλέσει πίσω στο Μεσολόγγι! 

Μπροστά εσείς, μπροστά πάντα!

Οι λίγοι από εσάς που θα καταφέρουν να γεράσουν θάχουν να διηγούνται τη δόξα της ρημαγμένης Πόλης για κάποια ακόμη χρόνια, μέχρι τα πάντα να σβηστούν από τη μνήμη και τη μικρή καρδιά της Ανθρωπότητας.

Οι αποδέλοιποι, θάχουν για μαξιλάρι τους στον αιώνιο ύπνο που τους προσμένει, τη δόξα της μεγάλης και τραγικής προσπάθειας να ξεπερνάς τον εαυτό σου και τις παγίδες που στήνει ο καθ΄ημέραν βίος.

Μην δειλιάζετε αδέλφια...

Λογγίσιος-Καστρινός, το σύνθημα μας!!!