Παρασκευή 15 Αυγούστου 2025

 Ένα επώνυμο κάπως πτηνώδες

   Στον Αντώνη Τσέχωβ

-Έχω ένα δικηγόρο, τι να σας λέω αγαπητέ… Έξτρα πρίμα πράγμα. Ανθός. Κρεμ καραμελέ. Φίλος μου γκαρδιακός και επιστήμων από τους λίγους στο κλεινόν άστυ. 

Το κυριότερο; 

Εξειδικευμένος στο Οικογενειακό Δίκαιο, ότι ακριβώς χρειάζεται για τη περίπτωση σας. Θα σας ξελασπώσει στα σίγουρα. Τα διαζύγια τα έχει για ψωμοτύρι. Σας το υπογράφω με δέκα χέρια, πως σ΄ένα εξάμηνο το πολύ, θα τελέσετε το γάμο σας με τη καλή σας δίχως κανένα πρόσκομμα από την πρώην. 

Πως τον λένε;

Νίκο τον λένε, Νίκο…Χμ… Νίκο…

Να με πάρει ο διάολος. Έχω αρχίσει να ξεχνάω πράγματα τώρα τελευταία. Τι είναι το μυαλό του ανθρώπου; Συνάψεις αγαπητέμου, συνάψεις. Λίγο ρεύμα παραπάνω, λίγο λιγότερο, τσαφ, πέφτουν οι ασφάλειες κι άιντε να βρεις άκρη στα ερέβη του εγκεφαλικού φλοιού. 

Όχι ότι δεν ξεχνούσα πράγματα και στο παρελθόν, μα τώρα το κακό έχει λιγουλάκι παραγίνει. 

Ειρήσθω εν παρόδω φίλτατε, κάποτε στο Στρατό καμιά τριανταριά χρόνια πριν, κατά τη κατάταξη, μου δώσανε ένα ερωτηματολόγιο,  να συμπληρώσω τα προσωπικά μου στοιχεία. Λίγο το άγχος της στρατεύσεως, λίγο το ψάρωμα των Αξιωματικών, ήρθα και απολησμόνησα το όνομα της μανούλας μου, της κονα-Γεωργίας. Πώς τη λένε τη μάνα μου; Πώς τη λένε; Μισή ώρα έφαγα πάνω στη κόλλα αραδιάζοντας σωρό τα ονόματα, μέχρι να πέσω κι αυτό από τύχη περισσότερο, πάνω στο δικό της.

Τέλος πάντων.

Άς έλθουμε στο προκείμενο.

Αυτός ο φίλος μου ο Νίκος, ο δικηγόρος ντε που σας έλεγα, έχει ένα επώνυμο κάπως πτηνώδες, πουλίσιο. Εν συντομία, κάτι που να έχει σχέση με τα γεννήματα του αιθέρα.

 Βοηθάτε με και σεις μπας και μπορέσω να το θυμηθώ. Η τύχη λένε βοηθά τους τολμηρούς.

Ας αρχίσουμε  το λοιπόν. Έχετε να προτείνετε κάτι;

-Φλώρος; Κούκος μήπως; Ασπρογέρακας; Γεράκης όπως ο εισαγγελέας; Παγώνης τάχα;>>

-Όχι, όχι τίποτα από όλα αυτά. Στην ευχή. Ας δοκιμάσω κι εγώ.

Τσίχλας, μπα, Μπεκατσούλας, Περιστέρης, Κοράκης, Τριγόνης,Αηδονίδης… Που να πάρει.

-Ξεφτέρης; Κουτσούλης; Κελαηδώνης;

Καρδερινόπουλος;

Καναβούρης ε; Φτέρης, Πουλόπουλος;

Κουμάσης, Κοτούλας, Ορνεράκης;


Πετεινάρης, Σπίνος, Φασιανός, Χηνάς, Γλαράκης, Κεχρής, Κλουβάκης;

Γερακάρης, Κοκκινολαίμης, Ψαρόνης, Μπούφος, Πουλοπιάστης, Κοκόρης, Λειρής;


-Γυπάρης, Λελέκης; Μάινας; Περιστερόπουλος, Ράμφος, Τσίφτης, Κιρκινέζος, Τσικνιάς, Κιρκινέζης;

-Φάσσας, Μελισσοφάγος, Στραβολαίμης, Κατσουλιέρης, Μαυρολαίμης, Συκοφάγος;

Κίσσας, Κουρούνας, Μαδημένος;

-Ωχού με πιασε το κεφάλι μου με όλη αυτή την ακατάσχετη ονοματολογία. Έχετε πρόχειρη μια ασπιρίνη αγαπητέ;

- Ορίστε μια από τις καινούργιες. Σε μια ώρα θα είστε περδίκι.

-Ω του θαύματος! 

Συγχαρητήρια αγαπητέ μου, μόλις ανακαλύψατε το όνομα του χασοδίκη. Περδίκη τον λένε, Νίκο Περδίκη…


Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

 Ψητό  φούρνου

Έχετε την εντύπωση ότι πρώτοι διδάξαντες της όπτησης ανθρώπων σε φούρνους, είναι οι Γερμαναράδες με τα Άουσβιτς και με τα Νταχάου τους;

Πλάνη κύριοι... Πλάνη οικτρά!

Υπάρχει και παραϋπάρχει και ανασαίνει έθνος ανατολίτικον, παρασάγγας προηγμένο σε τέτοιες μεθόδους και μάλιστα διακείμενο εχθρικώς εδώ και αιώνες, έναντι της δύσμοιρης και δίχως καμμία επεκτατική βλέψη, πατρίδας μας.

Διαβάζουμε από το εκλεκτό βιβλίο του τιτανοτεράστιου Νίκου Πλατή ΤΟ ΑΠΟΔΕΛΟΙΠΟ ΚΟΛΟΚΟΤΡΟΝΕΪΚΟ στο λήμμα ΒΛΑΧΟΚΕΡΑΣΙΑ όπου Βλαχοκερασιά είναι χωριό της επαρχίας Μαντινείας, δεξιά από τον δρόμο Τριπολιτζάς - Σπάρτης, στα 960 μέτρα, τον αγωνιστή του 1821 Μιχ. Οικονόμου να ανιστορεί σχετικώς:

"Οι δε Τούρκοι, γενόμενοι ούτω κύριοι του χωρίου, εφόνευσαν και τινάς γέροντας και παιδία, ων τινάς και εις καιομένους φούρνους έρριψαν ( ίσως καιομένους δια τα αρνία του Πάσχα) η και προς εμπαιγμόν επίτηδες αυτούς ανάψαντες οι Τούρκοι, ίνα αντί αμνών αυτού οι ¨Ελληνες οπτησθώσιν. Κατά τα τέλη Απριλίου διαβάς ο γράφων εκ του χωρίου εκείνου, ερήμου και κατατεφρωμένου όντος, είδε λέίψανα ημικεκαυμένων ανθρώπων εντός φούρνων σωζόμενα".

Δια τούτο Πατριώτες εξορκίζω σας, να μην εμπιστεύεστε ουδόλως Σύμφωνα και Φιλίες και τρίχες κατσαρές.

Και προσοχή μεγάλη κατά την ημέρα του ιερού Πάσχα τα επόμενα χρόνια, γιατί το αρνί που σκοπεύετε να ψήσετε στον φούρνο του εξοχικού σας, ίσως και να έχει ανθρώπινη μορφή. 

Τη δική σας...


 Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Α Καθαρίστρια: Καθηγητής να σου πετύχει! Παντού βιβλία ανάκατα. Σκόνη φοβερή που σου κλείνει τη μύτη. Κι από πάνω να μην θέλει να του πειράζεις τα πράγματα του. Πώς να καθαρίσω η δόλια αυτό το συρφετό; Πνευματικώς;


Β Καθαρίστρια: Λένε ότι λωλάθηκε από τότε που τον παράτησε η γυναίκα του. Κι αυτή ομοίως  καθηγήτρια Φιλοσοφίας. Το ίδιο τρελή με δαύτον. Ψωνάρα του κερατά. Μεγαλοκυρία ψωνισμένη με το μυαλό της.  Ίσως η τρέλα να είναι ο λόγος που τον εγκατέλειψε. Δυο παλαβοί σ΄ένα σπίτι πάνε πολλοί.


Α Καθαρίστρια: Δόξα σοι ο Θεός που τουλάχιστον εξαφανίζεται όσο είμαστε εμείς στο σπίτι. Το μόνο που τρομάζω είναι η επιστροφή του. Δεν τον αντέχω πια μ΄αυτές του τις μεμψιμοιρίες. Γιατί πειράξατε αυτό, γιατί μετακινήσατε εκείνο… Λες και γνωρίζει ο σατανάς τη θέση κάθε του  βιβλίου, η το πόσο σκόνη κουβαλάει επάνω της η βιβλιοθήκη . Αρχίζει τότε τις αγριοφωνάρες…


Β Καθαρίστρια: …και βρίζει και φωνάζει και κακοφέρεται και μας βγάζει την ψυχή να μας πληρώσει τον κόπο μας.  Ο αναθεματισμένος. Ο κατσίβελος…Είχα την  μαύρη εντύπωση ότι τα βιβλία καλυτερεύουν γενικά  τους ανθρώπους αλλά μάλλον είχα κάνει λάθος.


Α Καθαρίστρια: Καλυτερεύουν τους ανθρώπους με κακή ψυχή. Αντίθετα χαλούν αυτούς που κάποτε συνήθιζαν να έχουν καλή.

Β Καθαρίστρια: Είχε ποτέ αυτός ο αγροίκος καλή ψυχή; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο; Δεκαπέντε χρόνια που μπαινοβγαίνω σ΄αυτό το ρημάδι, ίδιος και απαράλλαχτος ο κακός άνθρωπος που γνώρισα την πρώτη φορά.


Α Καθαρίστρια: Έλα τώρα μην τα παραλές…Καλός είναι ο δόλιος. Ξέχασες πόσο γρήγορα χάριν στις δικές σου προτροπές προσέλαβε και μένα; Τι δούλεμα του χες ρίξει τότε. Κε Καθηγητά του είχες γκρινιάξει. Δεν σας προλαβαίνω. Μα το Θεό μου είναι  τελείως αδύνατον. Χρειάζομαι  βοηθό. Το σπίτι είναι τεράστιο και οι απαιτήσεις σας μεγάλες. Σιγά τις απαιτήσεις που είχε ο μαύρος; Ένα φαγάκι και λίγο καθαριότητα. Που άλλοι κι άλλοι που κυττούσαν σαν σ΄είχαν στη δούλεψη τους να σε βατέψουν, να σε γαργαλίσουν, να σου πιάσουν το βυζί εκεί που δεν το περίμενες. Αυτός Άγιος. Ούτε μας θωρρεί στα μάτια.


Β Καθαρίστρια: Φαίνεται ότι του στοίχισε πολύ ο χωρισμός με τη λεγάμενη. Αποφεύγει μάλλον τις γυναίκες από φόβο. Τον τρομάξαμε με τις απαιτήσεις μας. Όλες μας μαζί. Κι αυτή κι εμείς…


Α Καθαρίστρια: Εμείς;


Β Καθαρίστρια: Ναι εμείς. Δεν είμαστε γυναίκες. Εάν γινόταν δεν θα τον τουμπάραμε; Τι κι αν είμαστε δουλικά; Την ίδια γυναικεία ψυχή  δεν κουβαλάμε που θέλει να ροκανίσει έναν άνδρα, να τον ρίξει σκουπίδι  στα πόδια μας, μετατρέπονυτας τον  θύμα στις ορέξεις μας.


Α Καθαρίστρια: Δεν έχεις κι άδικο εδώ που τα λέμε. Μα άιντε να τελειώνουμε γιατί όπου να ναι θα αρριβάρει και ποιος μας ξεπλένει που πιάσαμε τη κουβέντα και ακόμα δεν έχουμε κάνει ούτε τα μισά…


Β Καθαρίστρια. Ντοστογιέφσκι. Το Υπόγειο. Ταιριαστός τίτλος με το σπίτι. Παρότι είμαστε στον ρετιρέ, αυτό το διαμέρισμα μοιάζει με υπόγειο. Σε πνίγει. Χαρτιά, βιβλία, σημειώσεις παντού.

Κλειστά παράθυρα, τραβηγμένες κουρτίνες. Πάντα χαμηλά φώτα που στραβώνουν τα μάτια και τις ψυχές.


Α Καθαρίστρια: Μα αυτή είναι η δουλειά του. Να δουλεύει στο ημίφως. Αυτά που γυρεύει, εκεί βρίσκονται. Αν ανοίξεις τα παράθυρα και μπει ο αγέρας μέσα ο κύριος καθηγητής θα γίνει μπουχός, θα εξατμιστεί…


Β Καθαρίστρια: Επάγγελμα κι αυτό να σου πετύχει. Καθηγητής Φιλοσοφίας. Φάε κάτι τρόπους που χουν να βγάζουν το ψωμί τους οι άνθρωποι. Μανάβης το καταλαβαίνω, ξενοδόχος το καταλαβαίνω, μα καθηγητής φιλοσοφίας είναι ένα γεγονός που ούτε το νοιώθω ούτε ποτές μου θα το κατανοήσω γενικώς.


Α Καθαρίστρια Χα χα άρχισες τώρα να μιλάς σαν τον κο Καθηγητή. Με γρίφους και τσιριντζάντζουλες. Χάζι σε κάμω καυμένη. Άκου είναι ένα γεγονός που ποτές δεν θα κατανοήσω γενικώς. Θα μας κάνεις και μάθημα τώρα; Μήπως να σε προσλάβουμε και στο Πανεπιστήμιο;


 Ο ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

                                    (Εορταστικό διήγημα εκτός εποχής)

Αν και βρισκόμαστε ακόμη στα τελειώματα του καλοκαιριού, αγωνιώντας να σπρώξω να φύγει όσο το δυνατόν ταχύτερα αυτό το σιχαμένο έτος του κορονοϊού, των διαμαχών με την Τουρκία και των φυσικών καταστροφών, κάθομαι κάτω να γράψω ένα μικροδιήγημα με  εύθυμο Χριστουγεννιάτικο θέμα, έτσι ώστε στέλνοντας στο γερο-διάβολο κάθε χαλεπή σκέψη που με ταλανίζει και με κάμνει να μην υποφέρω  Ανθρωπότητα, να φέρω όσο το δυνατόν εγγύτερα τη χρυσή περίοδο των καμμένων λαμπιονιών, της φάτνης των αλόγων και των κακοστημένων δέντρων.

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ, είναι εκατό τοις εκατό αληθινή και έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο πειστικό τρόπο, ότι τα συμβάντα της πραγματικής ζωής τις περισσότερες φορές, αφήνουν πίσω χιλιόμετρα και την πιο επινοητική φαντασία.

«Την γαμάς την Ανδριώτισσα Παγωνάκο;»

Είναι η φωνή του σκουπιδιάρη, συντοπίτη της γυναίκας μου από το Κόρθι της Άνδρου, που περνώντας μπροστά από το σπίτι αξημέρωτα, γαντζωμένος στη σκουπιδιάρα του Δήμου, με κογιονάρει ασύστολα.

Ατσούμπαλος, ρυπαρός, άνθρωπος των τριόδων επιπλέον αποτυχημένος  πρώην νεκροθάφτης του Δήμου,(χρυσοδοντοαφαιρέτης) και νυν άρχων της πρωϊνής βάρδιας του πλοίου της αγάπης,  μοιράζεται με την συμβία μου  την ευγενή τύχη να κατάγεται από το  ίδιο χωριό κι ως εκ τούτου ως παιδιόθεν γνώριμος  να ασκεί δικαιώματα και εξουσίες που δεν διανοείται ένας κοινός θνητός.

Κι αυτό συμβαίνει καθημερινά σχεδόν οκτώ μήνες τώρα.

Στην αρχή είπα να βγώ έξω και να τον κάμω τόπι στο ξύλο, να  μάθει ο άτιμος ο ανήρ να ενοχλεί φιλήσυχους ανθρώπους, εκθέτωντας τους τσι ρούγες.

Μα δεύτερες σκέψεις με οδήγησαν στο ταπεινό συμπέρασμα, ότι και η αρνητική διαφήμηση έχει τη γλύκα της και λέγε-λέγε μόνο καλά  μπορούν  να εξαχθούν για την εν γένει υπόσταση του ατόμου  στο κοινωνικό πεδίο.

Έτσι τον άφηνα να με επεξεργάζεται ψιλό γαζί, γυρνώντας πλευρό αλλά προσέχοντας συγχρόνως μην ξυπνήσει η κυρά  και ζητήσει λόγο.

«Την γαμάς την Ανδριώτισσα Παγωνάκο;»


Παραμονή Χριστουγέννων. 

Ακούω τη σκουπιδιάρα να στριγγλίζει στους έρημους δρόμους ανεβάζοντας και κατεβάζοντας κάδους, καταπίνοντας ασύστολα ταπεινά και καταφρονεμένα, καθαρίζοντας τις  ζωές  απ΄ότι μας κάμνει ανθρώπους με το α μικρό η με το Α κεφαλαίο.

Αυτή τη φορά δεν ακούω τη χιλιοειπωμένη ερώτηση, μα ένα αρκούντως  γλυκανάλατο:

«Καλά Χριστούγεννα…Χρόνια Πολλά!»

Είναι ο  γνωστός αληταμπουράκος, που προσπαθεί με γαλιφιές, να εξασφαλίσει ένα έξτρα μεροκαματάκι για τις γιορτές, εκλιπαρώντας πενηντάρια από ευγνώμονες προς το κοινωνικό του έργο κυριούλες της γειτονιάς ή από όποιον ηλίθιο αποφασίσει να κατέβει με τις πιζάμες στη κρύα νύχτα προκειμένου να τον ευεργετήσει.

Μα είναι δύσκολοι καιροί, μνημονιακοί και ουδείς  συγκινείται.  Μήτε ρεγάλο φέτος, μήτε μπαγιάτικοι κουραμπιέδες  και διπλωμένες στο χαρτί κακοτηγανισμένες δίπλες. 

Μόνο κάτι σκυλιά αλυχτούν. Και μένει η φωνή του μετέωρη να αντανακλάται στους τοίχους των σπιτώνε, πολλαπλασιασμένη από δεκάδες υλικά και πνευματικά εμπόδια.

«Είπαμε…Χρόνια Πολλά!», επαναλαμβάνει με φανερή πια απελπισία ο λεγάμενος.

Φωνή βοώντος…

«Χρόνια Πολλά, Παγωνάκο…», κάνει μια ύστατη και ομολογουμένως ισχυρά προσπάθεια, αυτή τη φορά κάτω από τα μπεντένια μου.

Και τότε  πηδώντας από τον κράββατο μου ως αιλούρι, σηκώνω στόρια, ανοίγω παραθυρόφυλλα και βγάζω  κεφάλα στην παγωμένη ατμοσφαίρα,  γλυκερός μέχρι εκεί που δεν παίρνει:

«Μίαν ετέραν φοράν αγαπητέ…Τώρα γαμώ την Ανδριώτισσα».


Κάποιος με πληροφόρησε πως πήρε πρόωρη σύνταξη και ξεκουμπίστηκε στο χωριό με τη ανάπηρη μανούλα του, άλλος πάλι ότι κάτι έπαθε  στο συκώτι και απόθανε ο δόλιος. 

Όποια όμως και να ΄ναι η αλήθεια, δεν ματάκουσα μπλιό  τη γαϊδουροφωνάρα του πέντε η ώρα της νυκτός, να θέτει το εύλογο ομολογουμένως ερώτημα:

«Την γαμάς της Ανδριώτισσα Παγωνάκο;»

Κι έχουν καταντήσει  οι νύχτες μου, σχεδόν ανυπόφορες…

   ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ

Ύστερα από δυό αποτυχημένες εγχειρήσεις στα μάτια του, ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ ήταν πια εντελώς τυφλός.

Ο ΄Αγγλος Ιππότης Τζών Ταίηλορ, ο φημισμένος της εποχής χειρουργός, ο τυφλωτής του Χαίντελ, σηκώνοντας τα άξια χέρια του ψηλά από ανημπόρια, πήρε των ομματιών του και δεν ματαφάνηκε στη Λειψία.

Με τη βοήθεια της Μαγκνταλένας και λίγων καλών φίλων, ο μεγάλος Κάντορας γιατροπορεύτηκε για μήνες μην σταματώντας λεπτό να συνθέτει τα αριστουργήματα του  προς δόξαν πάντα του Σωτήρος Ημών Ιησού Χριστού.

Τι κι΄αν μας παραμυθιάζουν από άμβωνος οι τερατολόγοι, πώς η πίστις και όρη μετακινεί; 

Στη περίπτωση του Γιόχαν-Σεμπάστιαν, ο Κύριος παρέμενε πεισματικά κωφάλαλος. ΄Ισως μάλιστα  και να τον ενοχλούσε σφόδρα μια τέτοια τυφλή  αφοσίωση προς το Πρόσωπο Του.

Βλέπετε τα θάματα συμβαίνουν κατά το συνήθειο, μόνο σε εκείνους που δεν τα έχουν καμιά ανάγκη.


                                               ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ

Κατά την εκταφήν της σωρού, η μήτηρ της βαρυκλαύστου νεάνιδος με αποστροφήν φανεράν επι του προσώπου   παρηκολουθούσε αποσβωλομένη το οικτρόν θέαμα να ανασύρονται εκ του τάφου, εκτός των σύνηθων ευρημάτων της σήψεως, κοντόμια ξετυλιγμένα, -προφανέστατα  τυχόντων χρήσεως εις ανύποπτον χρόνον,- τα οποία ο νεκροθάπτης με μιάν κρυφήν έξαψιν ηγωνίζετο  να αποκρύψει από τους δακρυόεντες οφθαλμούς της, κάτωθεν  τεμαχίου  σεσηπότος  φερέτρου.

Ουδείς των παρευρισκομένων παρετήρησε το όλο συστολή μειδίαμα που απροόπτως ενεφανίσθη επι της φωτογραφίας ενός εισέτι ευειδούς- παρά του προβεβηκότος της ηλικίας- ανδρός, ο οποίος και  ευρίσκετο ενταφιασμένος εντός του παραπλεύρως κειμένου μνήματος.

Η μήτηρ απειλούσε θεούς και δαίμονας.¨

«Θα καταθέσω μηνύσεις κατ΄αγνώστων», διετράνωνε προς πάσα κατεύθυνση.

Εις μάτην ο άρτι αφιχθείς κοιμητάρχης επροσπάθει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Την ίδίαν ώραν, εις τον αστυνομικό σταθμόν της περιοχής, εντός ερμαρίου φέροντος την βαρύγδουπον επιγραφήν  ΓΕΝΙΚΟΝ ΑΡΧΕΙΟΝ 

ευρίσκετο πρωτοκολλημένη, η από τριετίας κατατεθείσα αναφορά  περιπτερούχου, ο οποίος διατηρών την  επιχείρησιν του  όχι μακράν της εισόδου του κοιμητηρίου,  ανέφερε ευπειθώς προς την Αρχήν, ότι του περιπτέρου διαρρηχθέντος ο δράστης ουδέν απεκόμισε, παρά μόνο μίαν ευμεγέθη συσκευασίαν προφυλακτικών γνωστής εταιρίας και αύτη, της ημερομηνίας αναλώσεως ληχθείσης, ήδη προς επαναπροώθησιν


 Η Διάγνωση

Με μουδιασμένο μυαλό από τα κακά μαντάτα, ούτε που κατάλαβα πως βρέθηκα από τη Γλυφάδα όπου εδρεύει το μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο των Νοτίων Προαστείων,  στη στάση «Ελληνικό» του Μετρό.

Μπορώ ακόμη και σήμερα, δυό εβδομάδες μετά το συμβάν, να ανακαλέσω με ακρίβεια χιλοστού τις σκέψεις που έκανα, ως να γυρίσω σπίτι.

«Αστροκυτώματα λοιπόν…Τι την ήθελες τη μαγνητική μπάρμπα; Άς είχες τις ζαλάδες καλύτερα… Ας μπαλάτζερνες σαν μούτσος σε γκαζάδικο  πέρα δώθε στον Ειρηνικό,  από το να γνωρίζεις…Τουλάχιστον όσο δεν υπήρχε μια διάγνωση όλα σου τα συμπτώματα ήταν απλά αγνώστου αιτιολογίας. Τώρα όμως η πραγματικότητα πίπτει με διακόσα χιλιόμετρα την ώρα απάνω σου και σ΄έχει κάμει λιώμα.

Άκου αστροκυτώματα…

Τέτοια είχε στον εγκέφαλο και ο αδελφός του πατέρα σου και σε τρεις μήνες μετά τον θάψατε εξήντα χρονών άνθρωπο, πάνω κάτω στην ηλικία σου.

Και πως σου το είπε η  Αναστασίου ; Με τι αδιαφορία, σχεδόν με ευχαρίστηση, σαν να ηδονιζόταν με τα κακά νέα που σου ξεφούρνιζε. 

Κακά νέα; 

Μπορείς να τα πεις κι έτσι. Αλλά από την άλλη και πιτσιρικά  δεν σε λεω. Τα ΄χεις μπαγασάκο τα χρονάκια σου κι αν δεν τά ΄χεις, τουλάχιστον τα περισσότερα και τα καλύτερα, αποτελούν  ένδοξο παρελθόν.

Κι από την άλλη τα θελε ο κωλαράκος σου…

Μαθαίνοντας τον θάνατο του Λιαντίνη, αυτό δεν ευχήθηκες   μπροστά σε φίλους και τη γυναίκα σου την ίδια, ότι τέτοιον θάνατο επιθυμείς και γουστάρεις, γρήγορο και  με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες;

Να λοιπόν που η πεθυμιά σου γίνεται πράξη. 

Σχετικά ταχύς και ανώδυνος αναμένεται ο θάνατος. Πριν φτάσουν καλά -καλά  Χριστούγεννα. 

Κι από τον νέο χρόνο μην τον είδατε τον Παναή, μην τον απαντήσατε.

Και τι χάνεις ρε μάγκα στο κάτω-κάτω;

Γεράματα σε περιμένουν ανελέητα, γενική έκπτωσις, σύνταξη, τρεις κι εξήντα, καφενείο κάθε μέρα και ψώνια κάθε Παρασκευή στη λαική με την κυρά, να σέρνεις το καρότσι ανάμεσα σε κακότροπες νοικοκυρές και άρπαγες μικρεμπόρους,φίλοι και γνωστοί ν΄αναχωρούν κάθε τρεις και λίγο για το μεγάλο ταξίδι ποτίζοντας  σε αγωνίες και στεναχώριες.

Στραβωμάρα να σε πολιορκεί βαρβάτη και πρεσβυωπία εξαντλητική  και εγχειρήσεις καραράκτη και σταγόνες στα μάτια και ξηρότης οφθαλμών και φλογώσεις, ακόμα και ολική τύφλωση σαν του Μπάχ.

Φλύκταινες είναι έτοιμες να ορμήξουν  απάνω σου, στοματικά έλκη, φαρυγγίτιδες, πρησμένη σταφυλή, μύτες να τρέχουν, αυτιά να πυοροούν, ακουογραφήματα, λαβύρινοι και δεν συμμαζεύεται… 

Πάνε και οι υψηλές συχνότητες. 

Και που τότε μουσική; 

Πού ο Σούμαν και ο Μότσαρτ;

Πτώση οδόντων καταπλέει  πλησίστια, εξαγωγές, μέτρα και μήνες προσαρμογής στη καινούργια  μασέλα. Τροφές να εισχωρούνε ανάμεσα ούλα και τεχνητή οδοντοστοιχία, πρηξήματα, μολύνσεις, εξευτελισμοί στα γεύματα, κόλλες και τα συναφή.

Καράφλες καραδοκούν κι αν όχι, πλήρης λεύκανση που να κοιτιέσαι στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.

Εξετάσεις δεκάδες συνωστίζονται ν΄ανθίσουν  στον κήπο σου, φαρμακευτικές αγωγές, προστάτες σε εξέλιξη, ζαλάδες, πονοκέφαλοι, μετεωρισμοί, ιώσεις, εμβόλια δια κάθε νόσο και κάθε μαλακία, τρόμος καρκίνου σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο, ψυχολογική κατάπτωση, μελαγχολία, κατάθλιψη, άνοια, νόσος του Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ και χιλιάδες ασθένειες ονομασμένες και ακατανόμαστες που ελλοχεύουν στα σκοτεινά για να  σε στείλουν στο πιτς φυτίλι στο γεροδιάολο και ακόμα πάρα πέρα.  

Ανικανότητες, εξευτελισμοί στα μάτια της γυναικός σου με πλαστικές στύσεις, αηδία γενική  για το σώμα σου και το σώμα της που πια δεν θα έχεις καμμιά διάθεση να χαιδολογήσεις. 

Καρδιές σε ταχταρίζουν και κολπικές μαρμαρυγές και καθετηριασμοί και εγχειρίσεις ανοιχτής καρδιάς και μπαι- πας και διάνοιξη καρωτίδων. Που βάζεις κάθε μέρα μετρήσεις πιέσεως και οξυγόνου και ενέσεις ινσουλίνης και φάρμακα, φάρμακα με το καντάρι, δεκαπέντε την ημέρα χάπια καθώς παίρνει ο Θέμης και κλαίει ο άνθρωπος από την στεναχώρια του;

Διάρροιες, πορδισμοί, ρεψίματα, εντερικά, στην ημερήσια διάταξη.

Με τον  θάνατο σου γλυτώνεις εξάλλου ατυχήματα κάθε είδους. Βασανισμούς και δολοφονίες από επιδοξους ληστές, δυστυχήματα στο δρόμο και στο σπίτι. Σπασίματα ποδιών, χεριών και γοφών, βίδες και αποκατάσταση σε νοσοκομεία της συμφοράς, ενέσεις αντηπικτικές στη κοιλιά. 

Που βάζεις τα αυτοκινητιστικά;

 Ένα τέτοιο δεν έπαθε ο φίλος σου ο Κάκαβος ο ταξιτζής και βγήκατε όλοι  από την εκκλησία που τον κηδεύατε γιατί το παν βρωμούσε ουίσκυ λόγω του ότι ο συγχωρεμένος είχε γίνει ένα μάτσο κρέας όντας πίτα στο μεθύσι;

Και τέλος βαθιά γεράματα, πάνες ακράτειας, ξεσκατίσματα από Γεωργιανές νοσοκόμες της συμφοράς, κλώτσους και μπάτσους από κόρες και γυιούς, σωληνάκια Λεβάϊν και γιατροί που θα σε παιδεύουν με οξυγόνα και εντατικές ως τη στερνή σου ώρα.

Και το κυριότερο όλων; 

Θα πάει στην ευχή, ο τρόμος μην καμμιά ώρα αντικρίσεις νεκρά τα παιδια σου στη κάσα, πράγμα που θα το σέρνεις ως την τελευταία  σου πνοή  με ανείπωτο άλγος».


Τέτοια σκεφτόμουν ως την πόρτα του σπιτιού μου και είχα καταφέρει να ανακτήσω τη ψυχραιμία μου. Δεν κρύβω ότι είχα αρχίσει να νοιώθω και κομμάτι χαρούμενος που θα αντάλλαζα τόσα δεινά μ΄ένα γρήγορο  θάνατο. Σχεδόν ένοιωθα ευτυχής.

Μόλις πέρασα στο χωλ η γυναίκα μου φουριόζα πολύ, πριν προλάβω να την ενημερώσω για τα καθέκαστα, με διέταξε:

«Πάρε τηλέφωνο την κυρία Αναστασίου στο νοσοκομείο.

Αμέσως …»

Της τηλεφώνησα

Με την ίδια αδιαφορία αλλά αυτή τη φορά και με μια δόση απογοήτευσης με ενημέρωσε.

«Χίλιες φορές συγνώμη κύριε Παγώνη…Πήρατε λάθος εξετάσεις. Οι δικές σας είναι καθαρότατες. Δεν ξέρω πώς να δικαιολογηθώ… Εκ μέρους του νοσοκομείου και πάλι συγνώμη και πάντοτε στη διάθεση σας».

Ώστε δεν θα πέθαινα. 

Μια εικοσαετία παιδεμών ήταν μπροστά μου και μου βγαζε τη γλώσσα.

Αλλά δεν ήμουν ο μόνος χαμένος σ΄αυτήν την υπόθεση…

Κύταξα τη γυναίκα μου και συλλογίστηκα ότι μόλις είχε χάσει την ευκαιρία ενός δεύτερου γάμου η γενικώς ερωτικών τσιλιμπουρδημάτων με νεώτερους άνδρες και μια γερή σύνταξη στο πορτοφόλι της.

«Αλήθεια πόσο λίγο κρατάει η ευτυχία στον Άνθρωπο;»

Και συνέχισα να ζω…