Η Διάγνωση

Με μουδιασμένο μυαλό από τα κακά μαντάτα, ούτε που κατάλαβα πως βρέθηκα από τη Γλυφάδα όπου εδρεύει το μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο των Νοτίων Προαστείων,  στη στάση «Ελληνικό» του Μετρό.

Μπορώ ακόμη και σήμερα, δυό εβδομάδες μετά το συμβάν, να ανακαλέσω με ακρίβεια χιλοστού τις σκέψεις που έκανα, ως να γυρίσω σπίτι.

«Αστροκυτώματα λοιπόν…Τι την ήθελες τη μαγνητική μπάρμπα; Άς είχες τις ζαλάδες καλύτερα… Ας μπαλάτζερνες σαν μούτσος σε γκαζάδικο  πέρα δώθε στον Ειρηνικό,  από το να γνωρίζεις…Τουλάχιστον όσο δεν υπήρχε μια διάγνωση όλα σου τα συμπτώματα ήταν απλά αγνώστου αιτιολογίας. Τώρα όμως η πραγματικότητα πίπτει με διακόσα χιλιόμετρα την ώρα απάνω σου και σ΄έχει κάμει λιώμα.

Άκου αστροκυτώματα…

Τέτοια είχε στον εγκέφαλο και ο αδελφός του πατέρα σου και σε τρεις μήνες μετά τον θάψατε εξήντα χρονών άνθρωπο, πάνω κάτω στην ηλικία σου.

Και πως σου το είπε η  Αναστασίου ; Με τι αδιαφορία, σχεδόν με ευχαρίστηση, σαν να ηδονιζόταν με τα κακά νέα που σου ξεφούρνιζε. 

Κακά νέα; 

Μπορείς να τα πεις κι έτσι. Αλλά από την άλλη και πιτσιρικά  δεν σε λεω. Τα ΄χεις μπαγασάκο τα χρονάκια σου κι αν δεν τά ΄χεις, τουλάχιστον τα περισσότερα και τα καλύτερα, αποτελούν  ένδοξο παρελθόν.

Κι από την άλλη τα θελε ο κωλαράκος σου…

Μαθαίνοντας τον θάνατο του Λιαντίνη, αυτό δεν ευχήθηκες   μπροστά σε φίλους και τη γυναίκα σου την ίδια, ότι τέτοιον θάνατο επιθυμείς και γουστάρεις, γρήγορο και  με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες;

Να λοιπόν που η πεθυμιά σου γίνεται πράξη. 

Σχετικά ταχύς και ανώδυνος αναμένεται ο θάνατος. Πριν φτάσουν καλά -καλά  Χριστούγεννα. 

Κι από τον νέο χρόνο μην τον είδατε τον Παναή, μην τον απαντήσατε.

Και τι χάνεις ρε μάγκα στο κάτω-κάτω;

Γεράματα σε περιμένουν ανελέητα, γενική έκπτωσις, σύνταξη, τρεις κι εξήντα, καφενείο κάθε μέρα και ψώνια κάθε Παρασκευή στη λαική με την κυρά, να σέρνεις το καρότσι ανάμεσα σε κακότροπες νοικοκυρές και άρπαγες μικρεμπόρους,φίλοι και γνωστοί ν΄αναχωρούν κάθε τρεις και λίγο για το μεγάλο ταξίδι ποτίζοντας  σε αγωνίες και στεναχώριες.

Στραβωμάρα να σε πολιορκεί βαρβάτη και πρεσβυωπία εξαντλητική  και εγχειρήσεις καραράκτη και σταγόνες στα μάτια και ξηρότης οφθαλμών και φλογώσεις, ακόμα και ολική τύφλωση σαν του Μπάχ.

Φλύκταινες είναι έτοιμες να ορμήξουν  απάνω σου, στοματικά έλκη, φαρυγγίτιδες, πρησμένη σταφυλή, μύτες να τρέχουν, αυτιά να πυοροούν, ακουογραφήματα, λαβύρινοι και δεν συμμαζεύεται… 

Πάνε και οι υψηλές συχνότητες. 

Και που τότε μουσική; 

Πού ο Σούμαν και ο Μότσαρτ;

Πτώση οδόντων καταπλέει  πλησίστια, εξαγωγές, μέτρα και μήνες προσαρμογής στη καινούργια  μασέλα. Τροφές να εισχωρούνε ανάμεσα ούλα και τεχνητή οδοντοστοιχία, πρηξήματα, μολύνσεις, εξευτελισμοί στα γεύματα, κόλλες και τα συναφή.

Καράφλες καραδοκούν κι αν όχι, πλήρης λεύκανση που να κοιτιέσαι στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.

Εξετάσεις δεκάδες συνωστίζονται ν΄ανθίσουν  στον κήπο σου, φαρμακευτικές αγωγές, προστάτες σε εξέλιξη, ζαλάδες, πονοκέφαλοι, μετεωρισμοί, ιώσεις, εμβόλια δια κάθε νόσο και κάθε μαλακία, τρόμος καρκίνου σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο, ψυχολογική κατάπτωση, μελαγχολία, κατάθλιψη, άνοια, νόσος του Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ και χιλιάδες ασθένειες ονομασμένες και ακατανόμαστες που ελλοχεύουν στα σκοτεινά για να  σε στείλουν στο πιτς φυτίλι στο γεροδιάολο και ακόμα πάρα πέρα.  

Ανικανότητες, εξευτελισμοί στα μάτια της γυναικός σου με πλαστικές στύσεις, αηδία γενική  για το σώμα σου και το σώμα της που πια δεν θα έχεις καμμιά διάθεση να χαιδολογήσεις. 

Καρδιές σε ταχταρίζουν και κολπικές μαρμαρυγές και καθετηριασμοί και εγχειρίσεις ανοιχτής καρδιάς και μπαι- πας και διάνοιξη καρωτίδων. Που βάζεις κάθε μέρα μετρήσεις πιέσεως και οξυγόνου και ενέσεις ινσουλίνης και φάρμακα, φάρμακα με το καντάρι, δεκαπέντε την ημέρα χάπια καθώς παίρνει ο Θέμης και κλαίει ο άνθρωπος από την στεναχώρια του;

Διάρροιες, πορδισμοί, ρεψίματα, εντερικά, στην ημερήσια διάταξη.

Με τον  θάνατο σου γλυτώνεις εξάλλου ατυχήματα κάθε είδους. Βασανισμούς και δολοφονίες από επιδοξους ληστές, δυστυχήματα στο δρόμο και στο σπίτι. Σπασίματα ποδιών, χεριών και γοφών, βίδες και αποκατάσταση σε νοσοκομεία της συμφοράς, ενέσεις αντηπικτικές στη κοιλιά. 

Που βάζεις τα αυτοκινητιστικά;

 Ένα τέτοιο δεν έπαθε ο φίλος σου ο Κάκαβος ο ταξιτζής και βγήκατε όλοι  από την εκκλησία που τον κηδεύατε γιατί το παν βρωμούσε ουίσκυ λόγω του ότι ο συγχωρεμένος είχε γίνει ένα μάτσο κρέας όντας πίτα στο μεθύσι;

Και τέλος βαθιά γεράματα, πάνες ακράτειας, ξεσκατίσματα από Γεωργιανές νοσοκόμες της συμφοράς, κλώτσους και μπάτσους από κόρες και γυιούς, σωληνάκια Λεβάϊν και γιατροί που θα σε παιδεύουν με οξυγόνα και εντατικές ως τη στερνή σου ώρα.

Και το κυριότερο όλων; 

Θα πάει στην ευχή, ο τρόμος μην καμμιά ώρα αντικρίσεις νεκρά τα παιδια σου στη κάσα, πράγμα που θα το σέρνεις ως την τελευταία  σου πνοή  με ανείπωτο άλγος».

Τέτοια σκεφτόμουν ως την πόρτα του σπιτιού μου και είχα καταφέρει να ανακτήσω τη ψυχραιμία μου. Δεν κρύβω ότι είχα αρχίσει να νοιώθω και κομμάτι χαρούμενος που θα αντάλλαζα τόσα δεινά μ΄ένα γρήγορο  θάνατο. Σχεδόν ένοιωθα ευτυχής.

Μόλις πέρασα στο χωλ η γυναίκα μου φουριόζα πολύ, πριν προλάβω να την ενημερώσω για τα καθέκαστα, με διέταξε:

«Πάρε τηλέφωνο την κυρία Αναστασίου στο νοσοκομείο.

Αμέσως …»

Της τηλεφώνησα

Με την ίδια αδιαφορία αλλά αυτή τη φορά και με μια δόση απογοήτευσης με ενημέρωσε.

«Χίλιες φορές συγνώμη κύριε Παγώνη…Πήρατε λάθος εξετάσεις. Οι δικές σας είναι καθαρότατες. Δεν ξέρω πώς να δικαιολογηθώ… Εκ μέρους του νοσοκομείου και πάλι συγνώμη και πάντοτε στη διάθεση σας».

Ώστε δεν θα πέθαινα. 

Μια εικοσαετία παιδεμών ήταν μπροστά μου και μου βγαζε τη γλώσσα.

Αλλά δεν ήμουν ο μόνος χαμένος σ΄αυτήν την υπόθεση…

Κύταξα τη γυναίκα μου και συλλογίστηκα ότι μόλις είχε χάσει την ευκαιρία ενός δεύτερου γάμου η γενικώς ερωτικών τσιλιμπουρδημάτων με νεώτερους άνδρες και μια γερή σύνταξη στο πορτοφόλι της.

«Αλήθεια πόσο λίγο κρατάει η ευτυχία στον Άνθρωπο;»

Και συνέχισα να ζω…