Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

Α Καθαρίστρια: Καθηγητής να σου πετύχει! Παντού βιβλία ανάκατα. Σκόνη φοβερή που σου κλείνει τη μύτη. Κι από πάνω να μην θέλει να του πειράζεις τα πράγματα του. Πώς να καθαρίσω η δόλια αυτό το συρφετό; Πνευματικώς;

Β Καθαρίστρια: Λένε ότι λωλάθηκε από τότε που τον παράτησε η γυναίκα του. Κι αυτή ομοίως  καθηγήτρια Φιλοσοφίας. Το ίδιο τρελή με δαύτον. Ψωνάρα του κερατά. Μεγαλοκυρία ψωνισμένη με το μυαλό της.  Ίσως η τρέλα να είναι ο λόγος που τον εγκατέλειψε. Δυο παλαβοί σ΄ένα σπίτι πάνε πολλοί.

Α Καθαρίστρια: Δόξα σοι ο Θεός που τουλάχιστον εξαφανίζεται όσο είμαστε εμείς στο σπίτι. Το μόνο που τρομάζω είναι η επιστροφή του. Δεν τον αντέχω πια μ΄αυτές του τις μεμψιμοιρίες. Γιατί πειράξατε αυτό, γιατί μετακινήσατε εκείνο… Λες και γνωρίζει ο σατανάς τη θέση κάθε του  βιβλίου, η το πόσο σκόνη κουβαλάει επάνω της η βιβλιοθήκη . Αρχίζει τότε τις αγριοφωνάρες…

Β Καθαρίστρια: …και βρίζει και φωνάζει και κακοφέρεται και μας βγάζει την ψυχή να μας πληρώσει τον κόπο μας.  Ο αναθεματισμένος. Ο κατσίβελος…Είχα την  μαύρη εντύπωση ότι τα βιβλία καλυτερεύουν γενικά  τους ανθρώπους αλλά μάλλον είχα κάνει λάθος.

Α Καθαρίστρια: Καλυτερεύουν τους ανθρώπους με κακή ψυχή. Αντίθετα χαλούν αυτούς που κάποτε συνήθιζαν να έχουν καλή.

Β Καθαρίστρια: Είχε ποτέ αυτός ο αγροίκος καλή ψυχή; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο; Δεκαπέντε χρόνια που μπαινοβγαίνω σ΄αυτό το ρημάδι, ίδιος και απαράλλαχτος ο κακός άνθρωπος που γνώρισα την πρώτη φορά.

Α Καθαρίστρια: Έλα τώρα μην τα παραλές…Καλός είναι ο δόλιος. Ξέχασες πόσο γρήγορα χάριν στις δικές σου προτροπές προσέλαβε και μένα; Τι δούλεμα του χες ρίξει τότε. Κε Καθηγητά του είχες γκρινιάξει. Δεν σας προλαβαίνω. Μα το Θεό μου είναι  τελείως αδύνατον. Χρειάζομαι  βοηθό. Το σπίτι είναι τεράστιο και οι απαιτήσεις σας μεγάλες. Σιγά τις απαιτήσεις που είχε ο μαύρος; Ένα φαγάκι και λίγο καθαριότητα. Που άλλοι κι άλλοι που κυττούσαν σαν σ΄είχαν στη δούλεψη τους να σε βατέψουν, να σε γαργαλίσουν, να σου πιάσουν το βυζί εκεί που δεν το περίμενες. Αυτός Άγιος. Ούτε μας θωρρεί στα μάτια.

Β Καθαρίστρια: Φαίνεται ότι του στοίχισε πολύ ο χωρισμός με τη λεγάμενη. Αποφεύγει μάλλον τις γυναίκες από φόβο. Τον τρομάξαμε με τις απαιτήσεις μας. Όλες μας μαζί. Κι αυτή κι εμείς…

Α Καθαρίστρια: Εμείς;

Β Καθαρίστρια: Ναι εμείς. Δεν είμαστε γυναίκες. Εάν γινόταν δεν θα τον τουμπάραμε; Τι κι αν είμαστε δουλικά; Την ίδια γυναικεία ψυχή  δεν κουβαλάμε που θέλει να ροκανίσει έναν άνδρα, να τον ρίξει σκουπίδι  στα πόδια μας, μετατρέπονυτας τον  θύμα στις ορέξεις μας.

Α Καθαρίστρια: Δεν έχεις κι άδικο εδώ που τα λέμε. Μα άιντε να τελειώνουμε γιατί όπου να ναι θα αρριβάρει και ποιος μας ξεπλένει που πιάσαμε τη κουβέντα και ακόμα δεν έχουμε κάνει ούτε τα μισά…

Β Καθαρίστρια. Ντοστογιέφσκι. Το Υπόγειο. Ταιριαστός τίτλος με το σπίτι. Παρότι είμαστε στον ρετιρέ, αυτό το διαμέρισμα μοιάζει με υπόγειο. Σε πνίγει. Χαρτιά, βιβλία, σημειώσεις παντού.

Κλειστά παράθυρα, τραβηγμένες κουρτίνες. Πάντα χαμηλά φώτα που στραβώνουν τα μάτια και τις ψυχές.

Α Καθαρίστρια: Μα αυτή είναι η δουλειά του. Να δουλεύει στο ημίφως. Αυτά που γυρεύει, εκεί βρίσκονται. Αν ανοίξεις τα παράθυρα και μπει ο αγέρας μέσα ο κύριος καθηγητής θα γίνει μπουχός, θα εξατμιστεί…

Β Καθαρίστρια: Επάγγελμα κι αυτό να σου πετύχει. Καθηγητής Φιλοσοφίας. Φάε κάτι τρόπους που χουν να βγάζουν το ψωμί τους οι άνθρωποι. Μανάβης το καταλαβαίνω, ξενοδόχος το καταλαβαίνω, μα καθηγητής φιλοσοφίας είναι ένα γεγονός που ούτε το νοιώθω ούτε ποτές μου θα το κατανοήσω γενικώς.

Α Καθαρίστρια Χα χα άρχισες τώρα να μιλάς σαν τον κο Καθηγητή. Με γρίφους και τσιριντζάντζουλες. Χάζι σε κάμω καυμένη. Άκου είναι ένα γεγονός που ποτές δεν θα κατανοήσω γενικώς. Θα μας κάνεις και μάθημα τώρα; Μήπως να σε προσλάβουμε και στο Πανεπιστήμιο;