Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

 Σκέψεις ενός Γραμματέως Εκτελέσεων

Τι  στ΄αλήθεια είναι ένας  φίλος; Στη καλύτερη περίπτωση, ένας παραπλανημένος που θαρρεί ότι στο πρόσωπο σου βρήκε την αδελφή ψυχή . Στη χειρότερη, μια αντανάκλαση του εαυτού σου, δηλαδή του χειρότερου εχθρού σου.


Ο θάνατος φοράει κουδούνια σαν τον λεπρό, ακούγοντας τον να απομακρύνεσαι.

Είναι ήδη πολύ αργά σαν νοιώσεις πως εσύ φέρεις τα κουδούνια. Κάθε άνθρωπος είναι ο θάνατος του.


Δεν είναι η έλλειψη χρημάτων που σε κάνει φτωχό . Είναι η παρουσία του θανάτου.


Με μια μποτίλια κόκκινο κρασί, το σπιτάκι γίνεται παλάτι, ο μπακαλιάρος αστακός, και η γυναίκα μου Ωραία Ελένη. 


Φανταστείτε  νεκρούς σε κατάσταση ακαμψίας, βαλμένους μέχρι τη μέση τους, σε μια γυάλα γιομάτη με αίμα.

Τι παραπάνω είναι ένα μπουκέτο λουλούδια σ΄ένα ανθοδοχείο;


Σαν κοιτάζω έναν άνθρωπο, δίχως να το επιζητώ, αχνοφέγγει γύρω του ένα φέρετρο. Το περίγραμμα ενός ανθρώπου σε ξύλινη μορφή καλείται φέρετρο.


  ΣΤΕΡΝΟ ΑΠΟΓΡΑΦΟ

Τον τελευταίο καιρό μιλούσε μόνο για  μπάλα. Κάθε απόπειρα μου να του αλλάξω κουβέντα κατέληγε πάντα σε αδιέξοδο. Συνήθως συνέχιζε τα ποδοσφαιρικά με περισσότερη μανία και σαν τα έβρισκε σκούρα από τις επίμονες ερωτήσεις μου, το έβαζε στα πόδια ταραγμένος, αφήνοντας με στα κρύα του λουτρού.

Όλοι στην Υπηρεσία γνωρίζαμε πώς η γυναίκα του μια όμορφη δικηγορίνα έπασχε εδώ και μήνες από καρκίνο και ήταν στα τελευταία της. Η κατάσταση της  αρκετά κρίσιμη τον τελευταίο καιρό, δεν άφηνε περιθώρια για παραμυθιάσματα και παρηγοριές. Πάντως ο ίδιος έδειχνε ιδιαίτερα ικανός να αντιμετωπίζει με σθένος και ήρεμη αποφασιστικότητα παρά την έτσι και αλλιώς δεδομένη κρυψίνοια του, την οδυνηρή αυτή περιπέτεια και συμπεριφερόταν σαν να μην τον απασχολούσε και ιδιαίτερα το ζήτημα. Σκυμμένος πάνω στα απόγραφα, με μιαν αριθμομηχανή της κακιάς ώρας από αυτές που μοίραζαν παλιά σαν καραμέλες οι διαφημιστικές να δέχεται ισχυρά πλήγματα από το δεξί του αντίχειρα, έμοιαζε να συνεχίζει αταβιστικά ένα καθήκον για το οποίο ήταν προορισμένος εκ νεότητος του.

Πού και πού σταματούσε για λίγο την εργασία, άναβε τσιγάρο και έπιανε ψιλό λακριντί με τον Νικόλα τον βοηθό του, περί ανέμων και υδάτων.


Έλλειψε αδικαιολόγητα κάνα δύο μέρες. Την τρίτη εμφανίστηκε καταφανώς ράκος κατά τις δέκα στην Υπηρεσία, και με άτσαλο τρόπο προσπάθησε να δικαιολογηθεί στον προϊστάμενο, ένα καλοκάγαθο τύπο που έκανε πάντα ότι περνούσε από το χέρι του να τον συνδράμει, πολύ περισσότερο μάλιστα στις καταφανώς κρίσιμες εκείνες  ώρες.

 Σαν τον είδα να βγαίνει από το γραφείο του προϊσταμένου, έτρεξα και τον έπιασα από τον ώμο με ενδιαφέρον και φιλική διάθεση. Έκανε λες και τον κτύπησε ρεύμα. Πήρε το χέρι μου άγρια και το κατέβασε στα πλευρά μου. Μουδιασμένος από την συμπεριφορά του, έκανα χώρο να περάσει το στενό διάδρομο που οδηγούσε στο γραφείο του.  Έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά και δεν ματασηκώθηκε από τη θέση του, ίσαμε το μεσημέρι που σχολάσαμε.

Την άλλη μέρα το πρωί μας πήρε η γυναίκα του τηλέφωνο και μας τον γύρευε αλαλιασμένη.

Τα μαντάτα του έφτασαν γρήγορα και τάραζαν τον μικρόκοσμο μας.

Οδηγώντας όλη νύχτα, πήγε στο έρημο πατρικό του στο χωριό, κατέβηκε στο κατώι, έστησε μια χάρτινη εικόνα της Παναγίας καταντικρύ του και με το  κυνηγετικό του συγχωρεμένου του πατέρα του, άνοιξε το κεφάλι του σαν γαρύφαλλο.

Στη κηδεία ξεκαπάκωσαν απρόσμενα το φέρετρο. Η γυναίκα του υποβασταζόμενη από τα δύο της αγόρια έμνεσκε αδάκρυτη το απαρηγόρητο θέαμα. 

Έξη μήνες αργότερα επήγε και ελόγου της από θάνατο κακό.

Ο Νικόλας,  το άλλο πρωί αποτελείωσε το στερνό απόγραφο που είχε αφήσει ο δύσμοιρος αυτοκτόνος στη μέση και το έδωσε στο δικαστή για υπογραφή.


Μέρες πριν  σε μια συζήτηση που είχα με κάτι συναδέλφους για τα περασμένα, τρόμαξα να θυμηθώ το όνομα του και ας είχαν  περάσει μόνο δύο χρόνια από την απρόσμενη φυγή του.

Το μόνο που   έχει μείνει πια από αυτόν και το σκέφτομαι συχνά τις άυπνες νύχτες μου, είναι  η τρομαχτική νυχτερινή διαδρομή πού ταξίδεψε μέσα από  άδειες υποφωτισμένες εθνικές οδούς, επιστρέφοντας στη γενέθλια γη γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οδεύει  προς βέβαιο θάνατο. 

Σαν και όλοι μας…


  Τα κρομμύδια των τσοπαναραίων

Έτσι τους ξεχωρίζαμε στη γειτονιά. Τσοπαναραίους. Απ΄τη Μυτιλήνη ήσαν βέβαια οι άνθρωποι, ζώα δεν είχαν μήτε για δείγμα και γιατί τους κράζαμε τσοπαναραίους  μέχρι τη σήμερον που έχω καταντήσει ένας άνθρωπος όλο μοιραίες γνώσεις, δεν ημπορώ να εννοήσω. 

Ζούσαν φτωχικά καθώς όλοι μας, σε μια αγροικία, μέσα στο τσιφλίκι του Ρετσίνα με τις ελιές. Τέσσερις νοματαίοι η οικογένεια με  τη μπάμπω πέντε.

Έναν κηπάκο κάτεχαν εμπρός από το ρημάδι τους με ζαρζαβατικά, που πάντα έβλεπες κάποιον από τους μεγάλους, σκυμμένο περίφροντι να τον φροντίζει, πότε ξεβοτανίζοντας  πότε ποτίζοντας, πότε σκαλίζοντας τον. 

Κι δώσε όλο τα δύο κορίτσια της φαμελιάς να οργώνουνε τα χωράφια ψαχουλεύοντας τα βάτα  για χελώνες.

Έτυχε μια βολά να είμαι μπροστά σαν η γριά Μυτιληνιά μαγέρεψε μιαν από δαύτες τις καυκαλούδες. Είχε ανάψει ξύλα μπόλικα στην αυλή και πάνω σε μια σιδερένια πυροστιά είχε τοποθετήσει άτσαλα έναν τέντζερη όπου ήδη κόχλαζε  νερό. Άδραξε τη χελώνα  και πλατς την έριξε μέσα στο καυτό νερό ζωντανή. Έμεινα με το στόμα μια σπιθαμή  ανοιχτό. 

Του πατέρα μου το βράδυ σαν του διηγήθηκα τα καθέκαστα, με πληροφόρησε ότι έτσι φεύγει το καύκαλο από τις χελώνες και μένει το καθαρό κρέας που νόστιμο πολύ γένεται κοκκινιστό.

<< Έφαγα εγώ στη Κατοχή χελώνες, που αν πιάσεις τη πλάτη μου, πιάνεις καύκαλο>> είπε και γέλασε σαρδόνια.

Από τη παιδική μας συντροφιά αυτός που δεν κατάφερε να συμπαθήσει όχι το ζευγάρι των επυλίδων  ή τη γριά αλλά ούτε και τα δύο κοριτσάκια που και χαριτωμένα ήσαν και επιρρεπή στα γλυκο κοιτάγματα και τις νυχτερινές προσεγγίσεις μας, ήταν ο Γιώργης ο Καλέντης.

Τσοπαναραίους τους ανέβαζε, τσοπαναραίους τους κατέβαζε και ευκαιρία γύρευε να πετροβολά τα κοριτσάκια με τη σφεντόνα. 

Αυτός ο Γιώργης είχε το παρατσούκλι <<Έτσι πάνε στην Αμερική>>. 

Παίζαμε κάποτε σε μιαν νεοαναγειρόμενη οικοδομή. Πιάσαμε τα λόγια. Κάποιος ρώτησε: << Πώς πάνε ρε μάγκες στην Αμερική; >>. Θέλαμε βλέπεις να γένουμε καουμπόηδες στο Τέξας και στο Νέο Μεξικό. 

Αυτός ο <<Μικρός Σερίφης>> τι μεγάλη αλήθεια ξεμυαλίστρα ήταν;

Δίναμε ιδέες.

Ο Γιάννης είπε ότι αρκεί να πάει κάποιος στη Ισπανία με τα πόδια κι από εκεί με μια βάρκα ίσα ολόισα βγαίνει Αμερική.

Ο Επιφάνιος σαν πιο τεμπελάκος πρότεινε: <<Παίρνουμε το αερόπλανο και προσγειωνόμαστε Αμερική>>.

Τότε γυρίζει ο Καλέντης και ουρλιάζει: <<Είστε νούμερα όλοι. Ρε βλακόμετρα, τι τσαμπουνάτε εκεί πέρα; Έτσι πάνε στην Αμερική; Εγώ θα σας δείξω πώς πάνε… και γυρνώντας με βία αριστερά, κραυγάζοντας ταυτοχρόνως << ΄Ετσι πάνε στην Αμερική>>, κουτουλάει σε μια κολόνα της οικοδομής. 

Τον πήραν τα αίματα. Έσπασε κι ένα δόντι. Τώρα το γιατί έκανε αυτή τη βίαιη κίνηση και τι εννοούσε, κανείς μας δεν μπόρεσε να δώσει μιαν καθαρή εξήγηση. Ούτε κι αυτός ό ίδιος. Πάντως το παρατσούκλι του μεινε από τότε. Ο  Γιώργης, ο <<Έτσι πάνε στην Αμερική>>.

Αυτό λοιπόν το καθαρματίδιο, σκάει μύτη μια μέρα στο ξερό γηπεδάκι που είχαμε ταιριάξει δίπλα στο σπιτάκι των τσοπαναραίων με μια τσίλικη μπάλα πλαστική υπό μάλης, από αυτές που είχαν πάνω τους τυπωμένο το λογότυπο του Ολυμπιακού η του Παναθηναικού, ένα πλαστικό τόπι της πλάκας δηλαδή που στα παιδικά μας μάτια έδειχνε δώρο εξ΄ουρανού και μας πληροφόρησε δεόντως:

<<Δώρο, από το νουνό μου>>. 

Και πετώντας τη μπάλα στη μέση του γηπέδου μας παρακίνησε να αρχίσουμε παιχνίδι.

Είχε φτάσει πια μεσημέρι μα εμείς απορροφημένοι από τον αγώνα μήτε που δίναμε σημασία στις αλλόφρονες μανάδες μας που είχαν έβγει στις ρούγες κραυγάζοντας τα ονόματα μας και πώς ήταν ώρα για μάσα.

Τελευταία κατεβασιά του αγώνα, ένα σουτ από τον Καλέντη και το τόπι διαγράφοντας ένα ημικύκλιο πήγε και έσκασε στο κέντρο του μικρού λαχανόκηπου των τσοπαναραίων. Προνοητικοί οι Μυτιληνιοί τον είχαν αγκαθωμένο μ΄ένα συρματόπλεγμα αρκετά ψηλό που απέτρεπε κάποιον από το να πηδήσει μέσα.

Βγήκε η μπάμπω ξεδοντιάρα με το μαύρο τσεμπέρι ριγμένο στους ώμους.

<< Αλητάκια. Πάνε τα κρομμυδάκα μου. Τι γιαγκίνι είναι αυτό που μ΄ανάψατε παλιοκερατάδες;>>

Σήκωσε το τόπι και χάθηκε στο καλύβι. 

Αμέσως μετά βγήκε κραδαίνοντας μια μαχαίρα σαν και κείνη που κοψε ο Μάλχος το αυτί του δούλου στη Γεθσημανή.

Ψυχανεμίστηκε ο Καλέντης το τι μέλλει να συμβεί, και έπεσε στα γόνατα με τον τρόπο που θα βλέπαμε αργότερα Βαλκάνιους να ζητιανεύουν στις πόλεις μας, αρχίζοντας το παρακαλετό.

<< Μη καλή μου γιαγιάκα. Εσείς που είστε τόσο καλή. Αφήστε τη μπαλίτσα μου να ζήσει. Δώρο είναι από το νουνό μου. Σας υπόσχομαι εγώ ο Γιώργης στο λόγο της τιμής μου, πώς δεν θα ξαναπαίξουμε ποτέ κοντά στο κήπο σας>>.

Ασυγκίνητη εκείνη κάμει μία  έτσι χρατς με τη μαχαίρα και σχίζει το τόπι στα δύο, πετώντας μας τα κομμάτια καταπρόσωπο.

Ήρθε κι άφρισε το παιδί.

<< Κουφάλα, κωλόγρια, γαμώ το σπιτικό σου. Θα μου το πληρώσεις ακριβά αυτό που έκαμες>> και πριν κάποιος προλάβει να τον σταματήσει υπερίπταται του  συρματοπλέγματος και προσγειώνεται αρκετά άτσαλα ομολογώ εντός του λαχανόκηπου.

Τρέχοντας ανάμεσα στις βραγιές σαν τον άνεμο, σκυμμένος ελαφρά με μιαν ευλυγισία που θα ζήλευε μετά από κάποια χρόνια και η Κομανέντσι, ξεπάτωσε όλα τα κρεμμύδια τραβώντας τα από τους βλαστούς και πετώντας τα ένα γύρω. 

Η γριά μόνο που δεν λιγοθύμησε.

<< Λυκοφαωμένο, ανάθεμα το γονιό σου >> κατάφερε να αρθρώσει πριν καθίσει ξέπνοη στο κατώφλι περιμένοντας το γιό της που όπου νάναι θα αρίβαρε από τις οικοδομές να του κάμει τα παράπονα της. Η νύφη  με τα κορίτσια φάνηκαν στη πόρτα και κοιτούσαν χαμένα πότε τη γριά πότε την αλητοπαρέα που εν χορώ πια και εκτός ελέγχου ξελαρυγγιάζοταν

<<Τσοπαναραίοι, τσοπαναραίοι>>, παρελαύνοντας περήφανα γύρω από τον περιφραγμένο κηπάκο ώσπου ένα ένα παλλικαρόπουλο βραχνιασμένο σα κοκκόρι, έπαιρνε το δρόμο για το σπίτι και το μεσημεριανό τραπέζι με τη βεβαιότητα πως μέχρι το βράδυ ένα μπερντάκι ξύλο το χε καραεξασφαλισμένο. 


 ΤΑ ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ (Αληθινή ιστορία)

Σαν στριμώξαμε το μελανούρι πίσω απ΄την εκκλησία της Ανάληψης, καμωθήκαμε τους πελάτες. Αυτός, χαμογελώντας ηλίθια, έτεινε την πραμάτεια του προς το μέρος μας.  Μόλις άρπαξε τις πρώτες ψιλές, η μούρη του πήρε να μπλαβίζει και στραβώνοντας απαίσια τα χείλη, κάτι ξέρασε στη ακαταλαβίστικη γλώσσα του.

Ο Θανάσης, τράβηξε κάμα κι άρχισε να τον καρφώνει παντού με λύσσα. Εγώ, με μια καλοζυγισμένη γροθιά, του έσπασα τα μπροστινά δόντια. Ο Στελάκης σα αφηνιασμένος μούλος, κλωτσιές παντού.

Το λουρί του ταβλά λασκάρισε, και το φθηνό εμπόρευμα σκορπίστηκε στην άσφαλτο.

Τρεις ώρες αργότερα  στο υπόγειο, και έχοντας ακούσει στις ειδήσεις των δώδεκα, ότι ο σκυλάραπας ψοφολόγησε στο Αχιλλοπούλειο, αναρωτήθηκα τι στο διάβολο να κάμω με τους τέσσερις νυχοκόπτες, το φωτιζόμενο καθρεφτάκι και τα πέντε πλαστικά ρολόγια του μεριδίου μου;

Ακόμα και σήμερα, ημέρα της δίκης στο Κακουργιοδικείο Βόλου, απάντηση δεν έχω βρει,  αν και τα σκατοπράγματα, αποτελούν πιά μέρος της δικογραφίας, ως ουσιώδη πειστήρια.

 ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

-Τι επαγγέλλεστε αν επιτρέπετε;

-Συγγραφέας γιατρέ μου…

-Χαίρομαι που τ΄ακούω γιατί τα νέα που σας έχω δεν θα σας φανούνε και πολύ ευχάριστα.. Γνωρίζω δε εκ πείρας ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις καλές τέχνες, είναι εν γένει φιλοσοφημένοι και αντιμετωπίζουν τις δύσκολες καταστάσεις με σχετικό θάρρος και στωικότητα.

-Με τρομάζετε γιατρέ. 

Πέστε μου σας παρακαλώ γιατρέ, τι ακριβώς μου συμβαίνει;

-Λυπάμαι πολύ φίλτατε . Η βιοψία του δείγματος  βγήκε δυστυχώς θετική για κακοήθεια. Ο όγκος στο ήπαρ έχει δώσει πολλαπλές μεταστάσεις οι οποίες εμφαίνονται και στη μαγνητική. Ως εκ τούτου ο  χρόνος που σας απομένει είναι ελάχιστος. 

Λυπάμαι και πάλι.

-Μην λυπάστε καθόλου γιατρέ. Μάλλον διαφεύγει της προσοχής σας ότι εγώ είμαι ο συγγραφέας αυτής της ιστορίας και θα τελειώσει με τον τρόπο που θα θελήσω εγώ, όχι εσείς.

Διαγράφω το λοιπόν την τελευταία σας πρόταση και την αναδιατυπώνω ως εξής:

-Χαίρομαι αγαπητέ μου για σας ιδιαίτερα. Τα αποτελέσματα της  βιοψίας είναι απολύτως καθησυχαστικά. Πρόκειται περί καλοήθειας η οποία δεν θα έχει καμιά μελλοντική επίπτωση στην υγεία σας. Ξεχάστε το, και συνεχίστε τη ζωή σας καθώς πρώτα.

-Ευχαριστώ γιατρέ μου, σας είμαι ιδιαίτερα υπόχρεος.

-Ευχαριστώ και εγώ. Η επαφή με καλλιτέχνες με κάνει καλύτερο άνθρωπο.  

Πληρώνετε όπως βγαίνετε στη γραμματέα μου η οποία θα σας κόψει μια απόδειξη για  μέρος της αμοιβής μου. Τις τελευταίες μέρες παραφυλάει βλέπετε η καταραμένη Εφορία έξω απ΄το ιατρείο.

Πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα…


 Το κασελάκι

 «Χρόνους τριάντα τρεις ασάλευτη, και με σηκώνουν…

Πάγει το Λενιώ μου!»

 Το Κούρεμα

Απ΄όλες τις δυστυχίες της Πανδημίας, αυτή που με πάτησε κανονικά στον σβέρκο, ήταν του να μην δύναμαι να παω να κουρευτώ σαν άνθρωπος. 

Αρκούδεψα το λοιπόν εν ριπή οφθαλμού. Το μαλλί μου πήρε όγκο τόσο γρήγορα από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της καραντίνας, που σκέπασε πριν καλά το εννοήσω, αυτιά και μέτωπο, με ζωηρή τάση να μου βγάλει κάποια αποφράδα στιγμή και  τα μάτια. 

Έτσι, αποφάσισα να βρω τρόπο να κουρευτώ, έστω και παρανόμως. Πήρα δυό-τρία τηλέφωνα σε γνωστούς μου μπαρμπέρηδες,  με την ελπίδα να με βολέψουν όπως- όπως. 

Αλλά  τι τα θες τι τα γυρεύεις; 

Τζίφος το πράμα.

Ο ένας φοβότανε τον Χαρδαλιά και τις απειλές για προστίματα, ο άλλος έτρεμε μην κολλήσει κορονοιό και τον κουβαλάνε στις ΜΕΘ, ο δε τρίτος  και καλύτερος μου δήλωσε ευθαρσώς, ότι είχε τόσα κλεισμένα ραντεβού σε σπίτια, που θα άδειαζε κατά τον Δεκαπενταύγουστο.

«Μέχρι τότε καπετάνιο, θάχω γίνει Σαμψών» του δήλωσα και το ΄κλεισα μην τον διαολοστείλω,

Έβαλα το μυαλό μου σε εντατική λειτουργία, πράγμα δύσκολο πολύ μέσα στην απραξία των ημερών μπας και κατεβάσω καμμιά ιδέα. 

Και τότε σαν επιφοίτηση, ανακάλεσα τον συμμαθητή μου τον Ταξιάρχη από το Δημοτικό, που απ΄ότι μάθαινα διέπρεπε στα γύρω γραφεία κηδειών, ως μέγας Καλλωπιστής. 

Κούρευε, ξύριζε, έκοβε νύχια και οι πεθαμένοι του ΄χαν τέτοια εμπιστοσύνη και αδυναμία,  που από ζωντανοί ακόμα τον πλησίαζαν και τον παρακαλούσαν γονυπετείς  που λέει ο λόγος, να τους αναλάβει μετά θάνατον:

«Να χουμε ρε Ταξιαρχούλη μούρη ν΄αντικρύσουμε τον Σωτήρα, τη Παρθένο  και τους δικούς μας εκεί απάνω».


«Και γιατί όχι», σκέφτηκα τηλεφωνώντας του πριν το μετανοιώσω..

«Το και το Ταξιάρχη μου » του ξηγήθηκα. « Ο συμμαθητάκος σου ο Γιάννης,  χάρη σου ζητά μεγάλη! Είσαι για μια ξεπέτα;»

«Τι λε ρε φιλαράκ,ι εδώ αναλαμβάνουμε τη σάρα και τη μάρα. Σ΄εσένα θα κολήσουμε;» και μου ΄δωσε διεύθυνση:

«Ανθέων 47, αύριο απογεματάκι κατά τις έξη. Ντάξει;»

Την άλλη μέρα, Δευτέρα Μεγάλη με τον Χριστό στη μαχαίρα, αρριβάρισα στο φτωχικό του πάλαι ποτέ συμμαθητού και χτύπησα το κουδούνι. 

Επιτέλους θα απαλλασσόμουν από από το περιττό μαλλί κι έτσι θα έλαμπε η ομορφιά μου για άλλη μιά, σ΄αυτόν τον μάταιο Κόσμο.

«Καλώς τον παιδιόθεν σύντροφο» με υποδέχτηκε φιλοφρόνως και με έμπασε γρήγορα-γρήγορα στα ενδότερα.

Παλιόφατσα θα τον έλεγες και αλήτρα, αν δεν τον γνώριζες καλά όπως εγώ.

«Σαν να μην πέρασε ο χρόνος από πάνω σου» τον κολάκεψα για να σπάσει λίγο ο πάγος. «Πως πάνε οι δουλιές ρε μόρτη;»

«Κεσάτια Γιάννη μου… Δεν πεθαίνει ο κόσμος. Είπα τώρα  με τον ιό ,  μπας κι ανοίξουν οι δουλειές και σπάσει η γκίνια, μα τι τα θές τι τα γυρεύεις;, Ούτε οι γέροι δεν πεθαίνουν πιά σ΄αυτόν κωλότοπο. Όλοι φθάνουν εκατό και βάλε,  την Ανάσταση τους μέσα».

Είπα ν΄αλλάξω συζήτηση.

«Που θα γένει η δουλειά Ταξιάρχη μου;»

«Εκεί σ΄αυτό το κρεβάτι»  διέταξε και μου έδειξε μια παλιά ντιβανοκασέλα στρωμένη ένα εμπριμέ ύφασμα της Λαικής, μ΄ένα κομμάτι πλαστικό στο ύψος του κεφαλιού. «Ξάπλωσε μέχρι να τοιμάσω τα τσιμπράκαλα».

«Τι λε ρε Ταξιάρχη; Παλάβωσες; Να ξαπλώσω για να με κουρέψεις;»

«Άκουσε να μαθαίνεις κολητάρι. Κουρέας είμαι το παραδέχομαι, αλλά με μια μόνη διαφορά.  Κουρέας πεθαμένων. Ανθρώπων δηλαδή που δεν κουνιούνται, δεν μιλάνε, δεν λαλάνε και το κυριότερο δεν ρωτάνε τι και πως. Μόνο ξαπλωτό το λοιπόν μπορώ να σε ματζοβολέψω, κι άμα σ΄αρέσει. Διαφορετικά ξέχνα το. Η συνήθεια βλέπεις επιτάσσει τοιουτοτρόπως. Ορθίους δεν δυνάμεθα…»

Δεν υπήρχαν περιθώρια για δισταγμούς και πισωγυρίσματα. Μια ψυχή που  ήταν να βγεί ας έβγαινε να πάει στον αγύριστο.

Κι έτσι, οριζοντιοποιημένος απάνω στο κρεβάτι του Ταξιάρχη, άλαλος και μπάλαλος, έζησα ζωντανός ένα περιποιημένο πεθαμενατζίδικο κούρεμα, που η μόνη  διαφορά  με το κανονικό, ήταν ότι κάποια στιγμή γυρνώντας με μπρούμυτα με τις χερούκλες του άγαρμπα πολύ ομολογώ,  μου τα πήρε και  από πίσω,  σβηστά μάλιστα όπως μ΄αρέσουν.

«Κλείσε τα μάτια φιλαράκι!» με νουθετούσε ο σύνθρανος κατά τη διάρκεια του κλαδέματος. «Προσπάθησε να μην αναπνέεις! Μην σφίγγεσαι! Άιντες να τελειώνουμε καμιά φορά…»

Εκτός από μια πνοή φρίκης που  κάποια στιγμή  ένοιωσα να μου παγώνει την ψυχή ως τα κατάβαθα,  κατά τα άλλα αποδείχτηκε το πιο ξεκούραστο και ηδονικό και νανουριστικό κούρεμα της ζωής μου, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που κόντεψα να τον πάρω σαν πεθαμένος.

«Άιντε τσίφτη μου!  Εγέρθητι! Κούκλο σ΄έχω κάνει!» κοκορεύτηκε στο τέλος, και βάλθηκε να τακτοποιεί τα ψαλίδια του σε ένα βαλιτσάκι επιμελώς.

Υπάκουσα χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Μού πρόσφερε ένα φορητό καθρέφτη.

«Τήρα ομορφιές ρε πούστη μου!»

Και τότες, χαζεύοντας τη φάτσα μου στο γυαλί, γεμάτος  θαυμασμό για το απρόβλεπτο του αποτελέσματος,  του δήλωσα πανυγυρικά  με όλην την ειλικρίνια που με διακατείχε:

«Όσο βρίσκομαι εν ζωή Ταξιάρχη μου , δεν υπάρχει άλλος μπαρμπέρης για μένα πλην εσού, κι άμα τα τινάξω, έχεις το λέφτερο απάνω μου». 

Και βγάζοντας από το πορτοφόλι  ένα πενηντάρι, πλέρωσα εκτός από το τρέχον, προκαταβολικά και  για το μεταθανάτιο.