ΣΤΕΡΝΟ ΑΠΟΓΡΑΦΟ

Τον τελευταίο καιρό μιλούσε μόνο για  μπάλα. Κάθε απόπειρα μου να του αλλάξω κουβέντα κατέληγε πάντα σε αδιέξοδο. Συνήθως συνέχιζε τα ποδοσφαιρικά με περισσότερη μανία και σαν τα έβρισκε σκούρα από τις επίμονες ερωτήσεις μου, το έβαζε στα πόδια ταραγμένος, αφήνοντας με στα κρύα του λουτρού.

Όλοι στην Υπηρεσία γνωρίζαμε πώς η γυναίκα του μια όμορφη δικηγορίνα έπασχε εδώ και μήνες από καρκίνο και ήταν στα τελευταία της. Η κατάσταση της  αρκετά κρίσιμη τον τελευταίο καιρό, δεν άφηνε περιθώρια για παραμυθιάσματα και παρηγοριές. Πάντως ο ίδιος έδειχνε ιδιαίτερα ικανός να αντιμετωπίζει με σθένος και ήρεμη αποφασιστικότητα παρά την έτσι και αλλιώς δεδομένη κρυψίνοια του, την οδυνηρή αυτή περιπέτεια και συμπεριφερόταν σαν να μην τον απασχολούσε και ιδιαίτερα το ζήτημα. Σκυμμένος πάνω στα απόγραφα, με μιαν αριθμομηχανή της κακιάς ώρας από αυτές που μοίραζαν παλιά σαν καραμέλες οι διαφημιστικές να δέχεται ισχυρά πλήγματα από το δεξί του αντίχειρα, έμοιαζε να συνεχίζει αταβιστικά ένα καθήκον για το οποίο ήταν προορισμένος εκ νεότητος του.

Πού και πού σταματούσε για λίγο την εργασία, άναβε τσιγάρο και έπιανε ψιλό λακριντί με τον Νικόλα τον βοηθό του, περί ανέμων και υδάτων.

Έλλειψε αδικαιολόγητα κάνα δύο μέρες. Την τρίτη εμφανίστηκε καταφανώς ράκος κατά τις δέκα στην Υπηρεσία, και με άτσαλο τρόπο προσπάθησε να δικαιολογηθεί στον προϊστάμενο, ένα καλοκάγαθο τύπο που έκανε πάντα ότι περνούσε από το χέρι του να τον συνδράμει, πολύ περισσότερο μάλιστα στις καταφανώς κρίσιμες εκείνες  ώρες.

 Σαν τον είδα να βγαίνει από το γραφείο του προϊσταμένου, έτρεξα και τον έπιασα από τον ώμο με ενδιαφέρον και φιλική διάθεση. Έκανε λες και τον κτύπησε ρεύμα. Πήρε το χέρι μου άγρια και το κατέβασε στα πλευρά μου. Μουδιασμένος από την συμπεριφορά του, έκανα χώρο να περάσει το στενό διάδρομο που οδηγούσε στο γραφείο του.  Έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά και δεν ματασηκώθηκε από τη θέση του, ίσαμε το μεσημέρι που σχολάσαμε.

Την άλλη μέρα το πρωί μας πήρε η γυναίκα του τηλέφωνο και μας τον γύρευε αλαλιασμένη.

Τα μαντάτα του έφτασαν γρήγορα και τάραζαν τον μικρόκοσμο μας.

Οδηγώντας όλη νύχτα, πήγε στο έρημο πατρικό του στο χωριό, κατέβηκε στο κατώι, έστησε μια χάρτινη εικόνα της Παναγίας καταντικρύ του και με το  κυνηγετικό του συγχωρεμένου του πατέρα του, άνοιξε το κεφάλι του σαν γαρύφαλλο.

Στη κηδεία ξεκαπάκωσαν απρόσμενα το φέρετρο. Η γυναίκα του υποβασταζόμενη από τα δύο της αγόρια έμνεσκε αδάκρυτη το απαρηγόρητο θέαμα. 

Έξη μήνες αργότερα επήγε και ελόγου της από θάνατο κακό.

Ο Νικόλας,  το άλλο πρωί αποτελείωσε το στερνό απόγραφο που είχε αφήσει ο δύσμοιρος αυτοκτόνος στη μέση και το έδωσε στο δικαστή για υπογραφή.

Μέρες πριν  σε μια συζήτηση που είχα με κάτι συναδέλφους για τα περασμένα, τρόμαξα να θυμηθώ το όνομα του και ας είχαν  περάσει μόνο δύο χρόνια από την απρόσμενη φυγή του.

Το μόνο που   έχει μείνει πια από αυτόν και το σκέφτομαι συχνά τις άυπνες νύχτες μου, είναι  η τρομαχτική νυχτερινή διαδρομή πού ταξίδεψε μέσα από  άδειες υποφωτισμένες εθνικές οδούς, επιστρέφοντας στη γενέθλια γη γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οδεύει  προς βέβαιο θάνατο. 

Σαν και όλοι μας…