ΤΑ ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ (Αληθινή ιστορία)

Σαν στριμώξαμε το μελανούρι πίσω απ΄την εκκλησία της Ανάληψης, καμωθήκαμε τους πελάτες. Αυτός, χαμογελώντας ηλίθια, έτεινε την πραμάτεια του προς το μέρος μας.  Μόλις άρπαξε τις πρώτες ψιλές, η μούρη του πήρε να μπλαβίζει και στραβώνοντας απαίσια τα χείλη, κάτι ξέρασε στη ακαταλαβίστικη γλώσσα του.

Ο Θανάσης, τράβηξε κάμα κι άρχισε να τον καρφώνει παντού με λύσσα. Εγώ, με μια καλοζυγισμένη γροθιά, του έσπασα τα μπροστινά δόντια. Ο Στελάκης σα αφηνιασμένος μούλος, κλωτσιές παντού.

Το λουρί του ταβλά λασκάρισε, και το φθηνό εμπόρευμα σκορπίστηκε στην άσφαλτο.

Τρεις ώρες αργότερα  στο υπόγειο, και έχοντας ακούσει στις ειδήσεις των δώδεκα, ότι ο σκυλάραπας ψοφολόγησε στο Αχιλλοπούλειο, αναρωτήθηκα τι στο διάβολο να κάμω με τους τέσσερις νυχοκόπτες, το φωτιζόμενο καθρεφτάκι και τα πέντε πλαστικά ρολόγια του μεριδίου μου;

Ακόμα και σήμερα, ημέρα της δίκης στο Κακουργιοδικείο Βόλου, απάντηση δεν έχω βρει,  αν και τα σκατοπράγματα, αποτελούν πιά μέρος της δικογραφίας, ως ουσιώδη πειστήρια.