Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

 ΡΙΖΑ  ΙΕΣΣΑΙ                                                                                                                                

Επιτέλους παίρνει να ξημερώνει. Τι νύχτα  και δαύτη Θεέ μου… Ατέλειωτη  και Βαλπούργεια, έτσι πρέπει να τονίζεται στο ου. Η στο ει τάχα; Δεν είμαι βέβαιος, καθόλου βέβαιος μάλιστα που στο καλό τονίζεται. Αν  κάτι να τη συγκρίνω, θα έλεγα πώς  νύχτα Γεθσημανής ήταν, νύχτα προδοσίας τρομαχτική, αποτρόπαιη, αβάσταχτη  και σαν ψέμα, όλα με άφησαν πια όλα και ζωή και μνήμες και τα πάντα. Με όλη τη σημασία της λέξεως νύχτα, θάνατος κάτω από τις ελιές, κήπος των Ελαιών το δωμάτιο, με θρόμβους αίματος επί του προσώπου μου, λερώθηκαν οι τοίχοι κόκκινο βαθύ, θα τους δουν κάποιοι μπορεί και να τρομάξουν, ίσως  κλάψουν με το θέαμα, τούτο  εστί το αίμα μου, ξεσπάει η μπαταριά, δεν βγάζω κιχ, τι  να πω ο δόλιος; Μόνο που στη περίπτωση μου, για μένα μιλώ, ο θάνατος αυτός ένας όρος μάλλον επιεικής, αστείος μπορώ να υποστηρίξω, αν και στη κατάσταση  που βρίσκομαι, πνευματική κυρίως, όροι απόλυτοι δεν τίθενται ουδόλως, δεν βρίσκομαι, δεν μου αρμόζει δηλαδή και καθόλου να βρίσκομαι, καν σε θέση δεν είμαι, να τους υποστηρίξω θεωρητικά όπως τους είναι πρέπον. 

Πρώτη  φορά που βλέπω τόσο αετίσια, φοράω γυαλιά άραγε; Θυμάμαι που τα έβγαλα πριν το συμβάν.  Που είναι τα χέρια μου; Το χωριό, χωριό έμεινε, δεν άλλαξε καθόλου με τα χρόνια, το βλέπω από τόσο ψηλά τώρα, δεν ξεχωρίζουν καλά οι λεπτομέρειες, ας είναι. Πουλί είμαι και το χαίρομαι,  πόσο παράξενο αλήθεια; Και παλιά σαν τα κουράγια είχα περισσότερα, θέληση μέσα μου δυνατή, απίστευτη και δεν λογάριαζα κόπο μήτε και ιδρώτες, τύχαινε να πάρω  ανηφοριές για να αντικρύσω το πατρικό μου από τις ραχούλες, θεόρατες ράχες, αθάνατες, έλατα, παντού.  Μούσκεμα  στον ιδρώτα. κομμένα γόνατα μα ποτές μου  δεν είχα καταφέρει παρά τα νιάτα μου ατίθασα, άγρια, ανυπέρβλητα σε όγκο, δεν μπόρεσα να φτάσω τόσο ψηλά, να το τηράξω από τέτοιο ύψος, όπως αυτή τη στιγμή που λες ότι βρίσκομαι μέσα σε αεροπλάνο, δεν έχω μπει ποτέ μου, δεν είχα την ευκαιρία, δεν μου δόθηκε. Μουδιασμένο, μυρμηγκιάζει, μουγκρίζει από  θάμβος το μυαλό, άναυδο στέκει στο μεταίχμιο, αναθυμάται ωστόσο με ενάργεια μεγάλη, χαρά θυμάται που ένοιωθα στο φυλλοκάρδι μου  σα κατάφερνα  να ξεχωρίζω  από μακριά, χιλιόμετρα πέρα παρά την απόσταση και το πούσι, κατσιφάρα άλλες φορές, καταχνιές φοβερές, τα κεραμίδια μελετούσα με τη  καμινάδα, πράσινη όλο γυαλάδα, ο πατέρας την έχτισε πέτρα-πέτρα, έπεσε και έσπασε δύο, όχι τρία πρέπει να ήταν πλευρά,  από τα χέρια του πατέρα χτίστηκε η καμινάδα, άξια ήταν τα χέρια του, να ξεφυσά  η καμινάδα τουλούπες το καπνό, χειμώνας βαρύς χωριάτικος, χιόνι να πέφτει, ειρηνικά κάπνιζε πίσω από το σύδενδρο που τύλιγε σα στεφάνι, στέφανος εξ ακανθών το φτωχοχώρι, σα αγκάθινο στεφάνι του Χριστού, Μεγάλη Πέμπτη στο μαύρο σταυρό απάνω ο Λυτρωτής και εγώ  πλάι του. Λέω αγκάθινο, γιατί από τότε, από τα μικράτα μου κιόλας, ζούσαν  οι γονείς μου, η μάνα μου όμορφη ήταν, καλή, λεβέντης ο γέρος, τίποτα δεν προμηνούσε το κακό που πλησίαζε, γοργά φτερά είχε και ερχόταν καταπάνω μου, ένοιωθα  κάτι το σαρκοβόρο να ελλοχεύει, τάχα το κτήνος να ήταν, μέσα  στην  καθησυχαστική, ήμερη  φύση, κρυμμένο παρά το ότι τίποτα δεν προμηνούσε κακό, κάτι που εντελώς ξαφνικά κάποτε θα άνοιγε στόμα διάπλατο, δόντια, μασέλες γερές, να δαγκώσει να καταπιεί δίχως έλεος, εμένα, την οικογένεια μου, το χωριό ολάκερο. Θύμα το κεφάλι έσκυψα. Αχ, αλλοίμονο. Δεν έπεσα καθόλου έξω, δεν πέφτω ποτέ έξω, πες το διαίσθηση, ναι διαίσθηση, έτσι πες το. 

Νοιώθω πνεύμα φιλικό τη παρουσία σου, την ανάσα σου στο σβέρκο, την φωταύγεια σου την απόκοσμη, πάνω μου, τη αρματωσιά σου την ερωτική, σπαθί σέρνεις; Δεν χρειάζονται φοβέρες και απειλές, τίθεμαι οικιοθελώς στη καλή η κακή διάθεση σου, δεν θα τα χαλάσουμε δα. Τι  στο καλό. Άγγελος Κυρίου τάχα; Οδηγός παραπλανημένων ψυχών, Βιργίλιος, κάτι άλλο; Τι με κόφτει;. Την αλήθεια μόνο να πω, τη γυρεύω μέσα μου και αυτή θα ομολογήσω, όσο ακριβό τίμημα κι αν πρέπει να πληρώσω, σε ποιόν δηλαδή δεν ξέρω, αλλά  όσο όσο πλερώνω, σκόντα δεν γυρεύω εγώ να μου γίνουν και από κανέναν. Όχι, δεν έχω καμία διάθεση, που να  βρω φίλε τέτοιες πολυτέλειες τέτοιες ώρες να σου αποκρύψω τίποτα, απεναντίας πρέπει για μένα τον ίδιο, για τη σωτηρία της ψυχής μου, να βρω τη δύναμη που θα βάλει  ανάκατες σκέψεις και εικόνες που την ώρα αυτή συνωστίζονται στο μυαλό μου, γυρεύουν   έξοδο ηρωική, σε μία τάξη να μπουν, ώστε αν είναι να βγάλεις κρίση, η κρίση να είναι όσο το δυνατόν κοντά στα γεγονότα. Άσε με λοιπόν να μιλώ δήθεν σε μένα τον ίδιο γιατί κατά βάθος δεν είμαι πεπεισμένος για την ύπαρξη σου και εσύ αν θέλεις, μόνο άκου με. 

Άγγελοι, αηδίες, ανοησίες παιδιών, γηραιών φληναφήματα, του νου αλυσίδες. Τέλος πάντων. Σε δέχομαι. Πιστεύω τυφλά. Κράτησε το λοιπόν ότι νομίζεις, πέταξε τα υπόλοιπα. Να σε ευχαριστήσω μάλλον δεν δύναμαι, δεν θα τα καταφέρω αλλά με κάποιο τρόπο γνωρίζω εκ των προτέρων πώς δεν θα με καταδικάσεις, γιατί άλλωστε, με ποιο δικαίωμα, τινί δικαιώματι καταδικάζεις εσύ, που δεν υπάρχεις; Ότι κι αν εκρεύσει από τούτο το στόμα δεν είναι τελείως για πέταμα, άσαρκο φυσικά είναι, καλοδεχούμενο όμως θαρρώ  για τα ώτα σου, τα δικά μου. 

Ένα σκουριασμένο, ναι έτσι το ανακαλώ, καφέ και σκουριασμένο σα παιχνίδι παιδικό τσίγκινο από αυτά που παίζαμε παλιά με χρώματα που έπαιρναν με τον καιρό κάτι το βρώμικο, λεωφορείο άθλιο με πήρε  για τη μεγάλη πόλη,  ένα αυτοκίνητο ιδιωτικό οδηγημένο από τα χέρια μου με έφερε στερνή φορά πίσω. Όχι ότι δεν επέστεφα στο μεσοδιάστημα, πάντοτε το έκανα , πότε  Πάσχα, πότε  διακοπές με τα παιδιά και τη γυναίκα, πότε να γιατροπορέψω τα γονικά μου.  Πάντοτε όμως καθώς λένε, αυτό που μετράει  στη ζήση κι έχει την κάποια αξία, είναι η πρώτη και η τελευταία φορά και ιδιαίτερα η τελευταία, όταν τα πράγματα μοιάζουν να εξαντλούνται και να καταρρέουν στα σπλάχνα σου μέσα με θόρυβο μέγα, ψόφο βαρύ. 

Σαν έφυγα πρώτη  φορά από το χωριό που είδα το ηλίθιο, εμετικά ηλίθιο, άχρηστο φώς του Θεού, απομεσήμερο καλοκαιριού, καίει η λαμαρίνα, το κεφάλι βράζει, έστεκε η μάνα  κοντά στο ανοιχτό παράθυρο του λεωφορείου, σιμά στις τεράστιες ρόδες, μια σταλιά μάνα, σφούγγιζε τα δάκρυα  με ένα  μαντήλι, καρό μαντήλι καρό, έτσι ήταν. Ο πατέρας παράμερα, σοβαρός πολύ, πατεράδες παλιοί, σκληρά καρύδια, αγέλαστος, σκαιός, επίσημος, μόλις που σήκωσε το χέρι προς αποχαιρετισμό, το βαρύ όχημα  κατρακυλά προς τη μεγάλη πεδιάδα τρίζει δυσοίωνα, τρτρτρτρτρτ. Στρέφω το κεφάλι καταπτοημένος, φοβισμένος, κατουρημένος από τη τρομάρα που πρώτη φορά παίρνω το στρατί, τους δρόμους, παιδί ήμουν ακόμα αμούστακο μα έπρεπε να φύγω να ζήσω, να δουλέψω, αναπνοή, αυτό γύρευα μιαν ανάσα.  Από το μεγάλο πίσω παράθυρο, λερό, μυγοφτυσμένο, σκόνη πασπαλισμένο, είδα να χάνονται όλα σε μια στιγμή μονάχα, μια στιγμή που  θα διαιώνιζε του λοιπού, την μηδαμινή διάρκεια σε κάθε πράξη, σε κάθε λόγο, σε κάθε κίνηση. 

Η επιστροφή από τη άλλη, κάτι το τελείως διαφορετικό. Φυσικά και οι γονείς μου περιμένουν πάντα, με περίμεναν, αστεία που λέω, μα αυτή τη φορά όχι στη πλατεία όπως πρώτα, αλλά πεντακόσια μέτρα πιο πέρα, εκκλησούλα, καμπάνα δεμένη στο πλάτανο, οστά παντού σπαρμένα, χωράφι τετελειωμένων, σε μια αλάνα με σταυρούς παραχωμένοι, βαλμένοι ο ένας πλάι στον άλλο, με τάξη μεγάλη, μα σαπισμένοι, με τα ποντίκια πάνω τους σουλάτσο, ούτε να το σκέφτομαι, ακόμα φέρουν σάβανα, το πιάτο σπασμένο μέσα στο στήθος της μάνας, στο ηβικό οστούν της  το φίδι το μαύρο χώνεται. 

Ξημερώνει σαν επιστρέφω, ξημέρωνε, δυνάμωνε η λάμπα του ήλιου σιγά, μύριζε το πετρέλαιο, βρωμούσε το σύμπαν από τη μπόχα.  Τα κοκόρια λαλούσαν, έρημο χωριό, μικρό με κακούς ανθρώπους, δεν νογάνε να προοδεύσουν, έτσι έφυγα κάποτε. Σκυλιά με γαύγιζαν. Είχε βλέπεις η μυρωδιά μου αλλάξει και δεν με γνώριζαν  για δικό τους. Έτσι γίνεται. Ίσως πάλι να τα τρομάζουν, τα σκυλιά σκιάζονται από κάτι τέτοια, οι φάροι του αυτοκινήτου φταίνε, αυτοί, καλό αυτοκίνητο, το έχω πάρει με δόσεις, το χρωστάω ακόμα, άιντε να με βρούνε να πάρουνε τα φράγκα, ποιος θα το ξοφλήσει πρέπει να σκεφτώ, ποιος; Σκίζω το βαθύ πέπλο της νύχτας, τα ερέβη, τα διαβολικά, οι φάροι φωτίζουν για μια στιγμή τα ερειπωμένα σπίτια,  μαργωμένα στο έπακρο, ψόφια από την Μαρτιάτικη υγρασία, κάνει κρύο ακόμα, για Μάρτη μήνα τέλη, κρύο.

Μιλώ για την επιστροφή, κάθε επιστροφή η  τελευταία, και την περιγράφω να συνέβηκε, ναι, εδώ και αιώνες κι ας έχουν μόνο κάτι λίγα λεπτά της ώρας  περάσει. Ο χρόνος δεν δείχνει να έχει αξία, σαν τη παύση είναι στη μουσική. Μόνο που και η παύση κατά τον ένα η τον άλλο τρόπο παραμένει, είναι σίγουρα μουσική. 

Μη χάνω τον ειρμό μου, προχωράνε τα πράγματα και εγώ να φανώ συνεπής πρέπει στη προσήνεια σου, πνεύμα φιλάνθρωπο, λαθεύω μήπως; Άσε με να σε φωνάζω φίλε. Καλυτερεύουν τα πράγματα σαν τα χαϊδεύεις. Μην τις εκλαμβάνεις στραβά τις κουβέντες μου ποτέ, ότι τάχα σε έχω ανάγκη, η για εκδούλεψη.  Τους τελευταίους πέντε μήνες ο κόσμος έχει πάρει κατηφόρα, τρέχω πίσω  παιδί   από το τσέρκι κατρακυλώ, και δεν τον φτάνω, δεν τον καταφέρνω, προσπαθώ, ξεφεύγει. Με ξεπερνά, με κογιονάρει άγρια μάλιστα. Είχα βλέπεις ακόμα και τώρα που υποτίθεται που έχω απαλλαγεί από  μικρότητες, ψυχή  μαύρη και άραχλη και τη γυναίκα μου στον Άγιο Σάββα με προχωρημένο καρκίνο, παντού σε όλο το σώμα, γενικευμένο. Πεθαίνει, δεν έχει πεθάνει ακόμα. Ούτε σαράντα χρονών καλά καλά. Τα παιδιά μας πεταμένα, απορημένα προσωπάκια, δεν θέλω να έχω παιδιά, τα κρύβω  στης αδελφής της, πεταμένα είναι στο σπίτι, την γυρεύουν, κλάματα, απεγνωσμένα. Το ίδιο και εγώ, δεν διαφέρω. Δεν τολμώ να πάω  να τη δω σε αυτή τη κατάσταση, άσχημη, με τη ρόμπα του νοσοκομείου, χάλια, έτοιμη για ψόφο, κι οι άνθρωποι ψοφάνε, πέφτουν κάτω σα ζώα, κι αυτοί ζώα. Κάπως αλλιώς την είχα γνωρίσει, κάπως διαφορετικά τη θυμάμαι. Την αγαπώ φαίνεται σα τρελός για να  αντέξω το άσαρκο  σώμα , το κεφάλι σχεδόν γυμνό από μαλλιά και τα μάτια, κάποτε βαθιά πράσινα, δυο πράσινα μάτια, το τραγούδι λέει, μου άρεσε, της το έλεγα, δυο κόχες σκοτεινές, ζητιανεύουν απελπισμένα  βοήθεια, χρόνο παλεύουν να βρουν, βοήθεια που καλά γνωρίζουμε κι οι δύο ότι δεν της προορίζεται, αλλοίμονο, ποιος να βοηθήσει που ο Θεός, που ο διάβολος; Χριστέ μου αυτά τα μάτια, τι σκοτεινιές κρύβουν, τι τενάγη, σκοτεινάγρες του βυθού, τι παράπονα, τι ανομολόγητα προαισθήματα; Τις τελευταίες μέρες, σταμάτησα δεν πήγαινα  δουλειά. Κλεισμένος σπίτι. Χαψωμένος αυτοθέλητα. Τον εαυτό μου ήθελα να τιμωρήσω που οι ορίζοντες είναι, ήταν τόσο διάπλατοι για μένα, όσο κλειδαμπαρωμένοι για εκείνη. Τι να έκανα; Είχα δα και άλλη επιλογή από το να  μυκτηρίζω την υγεία μου, ήμουν περδίκι, τη διάθεση για συνουσία την είχα ακέραιη, όρεξη  να φάω, να πιώ, να ονειρευτώ το μέλλον κι ας ήταν ένα μέλλον βουτηγμένο στην  απουσία της, λογοπαίγνιο, κενό δίχως αυτή. Ξαπλωμένος στα τσαλακωμένα σεντόνια, βρωμάει η αναπνοή, το σπίτι αποσυντίθεται, μέρες νηστικός είμαι, δεν μπορούσα να σύρω  τα πόδια μου, τώρα ίπταμαι. Το μόνο που  απομένει να χαζεύω άβουλος υγρασιασμένα ταβάνια, μαιάνδρους στο χορό τους με τραβάνε, ξεφλουδισμένα. Ήθελα το μυαλό μου άδειο από εικόνες, συγκεντρωμένο σε πράγματα μηδαμινά δίχως αξία, επουσιώδη, να μην πονώ, να μη με βελονιάζει το κακό που με κυκλώνει από παντού, κουλουριάζεται σαν αρχαίος όφις, σηκώνει κεφάλι.

Τηλεφωνεί ο προϊστάμενος, βράδυ αργά, απειλεί να με στείλει αδικαιολογήτως απόντα στη Διοίκηση. Δεν προσπαθεί καν να με ακούσει. Μιλάει κακά, πάθος αταίριαστο για τέτοια μηδαμινά πράγματα, όπως η Υπηρεσία, το καθήκον. Του το κλείνω το τηλέφωνο κατάμουτρα, δεν είχα δα και τίποτα, ένας μισθός είναι με αυτόν ζω τα παιδιά μου, τη γυναίκα, τι να χάσω, χαμένα τα έχω… 

Έκανα τη καρδιά μου πέτρα και κινώ, πάω δυο μέρες αργότερα στο Αρχείο. Στέκομαι  έξω από το γραφείο του προϊσταμένου, με λυπόνται οι άλλοι, το ξέρω.. Άγρια γένια,  παλιόρουχα φορώ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια να ανταπεξέλθω με αξιοπρέπεια στα επιτιμητικά βλέμματα που με σταυρώνουν, συνάδελφοι, άνδρες, γυναίκες, δικηγόροι. Παρόλα αυτά, κάποιοι τολμούν, ήμουν βρώμικος και κακοζωισμένος, με πλησιάζουν φιλικά, μιλούν. Ο Γιάννης, βάζει το χέρι γύρω από τους ώμους μου και ρωτάει πώς τα πηγαίνω. Του κατεβάζω, τι το θελα, το χέρι σχεδόν με βία, τον μισούσα. Δεν θέλω κανείς  να με ακουμπά, κανένας τους, ανάγκη δεν είχα. Αν έπρεπε να αποκοπώ, κάπως να κάμω αρχή. Και αυτός ένας καλός τρόπος να αποστασιοποιηθώ. Αφού εκείνη δεν έχει  το κουράγιο να σηκώσει το ασθενικό χέρι να με αγκαλιάσει, η επαφή, κάθε επαφή με ανθρώπους έχει  μαρτύριο καταντήσει για μένα, ανυπόφορο. Μπαίνω στο γυάλινο γραφείο του προϊσταμένου και μυρίζει κολόνια, φτηνή από αυτή των κουρείων, αφεντικά να σου πετύχουν, προϊστάμενοι κερατάδες, οίηση λέοντος, σιχαμένοι. Σηκώθηκε από τη καρέκλα, μου τείνει το χέρι, ακολουθώντας παράξενες τελετουργίες, άπλωσε το δεξί, ξεγελασμένος ότι θέλω να τον χαιρετίσω. Δίχως  κουβέντα, τον χτυπώ δυνατά στο πρόσωπο. Στρέφω το κορμί μου και βγαίνω αργά. Μένει να με χαζεύει ενεός, χάχας σωστός, δεν ξέρει ο αλητήριος πώς να αντιδράσει. Δεν κρατάει όμως αυτό για πολύ, χύνεται στη πόρτα και μου πετάει κοτρόνια μεγάλα σαν Πολύφημος με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του βρισιές λέει και βλαστήμιες που δεν με πληγώνουν, δεν με αγγίζουν καθόλου. Δεν αξίζεις καριόλη, έτσι με αποκαλεί καριόλη, ποιόν εμένα που έχω δώσει τα πάντα  να έχει να κοκορεύεται στους ανωτέρους του. Δεν δείχνει έλεος. Άφησες τόσο καιρό τη δουλειά πίσω, τα απόγραφα άφτιαχτα. Τι χρωστάω κάθε μέρα να απολογούμαι στους δικηγόρους, δεν μπορώ άλλο να σε καλύπτω. Όσο και να θέλω να  βοηθήσω, δεν με αφήνεις. Κάνεις λες και μόνο εσύ σε αυτή τη σκατοζωή αντιμετωπίζεις πρόβλημα. 

Λεπτό. Δεν στέκομαι λεπτό, τι να μου πει;. Τι να του απαντήσω. Κατά μία έννοια δίκιο έχει. Παίρνω  τους δρόμους. Το νοσοκομείο όπου έχω τη γυναίκα μου,  κοντά στην Υπηρεσία. Στέκομαι απέναντι, από μεριά του γηπέδου κάτω από το πλαστικό γείσο, για τη βροχή είναι, να μη βρέχονται οι θεατές και βγαίνει και λίγο προς τα έξω προφυλάγοντας τους περαστικούς, μόνο που σα βρέχει κατουράει στις έξω γωνίες νερό, κουβάδες, αλλοίμονο σαν τύχει να περνάς από κάτω, μούσκεμα σε κάνει ο καταρράκτης, μένω λοιπόν εκεί χαζεύοντας τα ανοιχτά  παράθυρα για ώρα. Το δεύτερο αριστερά είναι του θαλάμου της. Καμία κίνηση. Στα μπαλκονάκια κάτω από την επιγραφή ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ καπνίζουν, τι καπνίζουν να πεθάνουν θέλουν κι αυτοί πριν την ώρα τους. Περνούν κάτι συνάδελφοι τραβούν για το μετρό. Κάνουνε τους χαζούς, λες και δεν με γνωρίζουν, με αποφεύγουν, καλλίτερα έτσι. Στο διάολο.  Περνάει η ώρα. Η κυκλοφορία των τροχοφόρων  αραιώνει.  Μουχρώνει, ανάβουν φώτα.  Δεν έχει νόημα να την περιμένω να φανεί. Δεν έχει δύναμη να σηκωθεί, να ντυθεί, πώς θα περάσει το δρόμο; Κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι τα πράγματα  δύσκολα, έχουν πάρει για τα καλά, δρόμο στραβό. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, κάθε ελπίς έχει μαραθεί, εκλείψει. Σκύβω το κεφάλι, κλαίω πικρά σαν το Πέτρο, εγώ γιατί να μετανιώσω, αν προδίδω κάτι μόνο τον εαυτό μου. Αγνοώ επιδειχτικά, βλέμματα, περίεργα βλέμματα των περαστικών που κοντοστέκονται απορημένοι από το θέαμα, γιατί στέκονται; Λίγα μπορώ να κάνω. Θεός δεν είμαι. Ακόμα και για άνθρωπος, καλά δεν τα πάω. Φανερό  το έλλειμμα, κάνει μπαμ.  Γυρίζω σπίτι, παίρνω από το γκαράζ το αυτοκίνητο. Νοιώθω την ανάγκη να φύγω, να απεμπολήσω τη πρώτη ζωή, να πάρω τα τρίστρατα έτσι δίχως προορισμό, αγέρας να γίνω, καπνός, μπουχός, Λούης.  Πρέπει οπωσδήποτε κάπου να επιστρέψω. Δεν έχει  τόσο  σημασία το που. Φτάνει να κάνω κάτι, να εξεγερθώ. Ένας μαγνήτης τεράστιος, αγκιστρωμένος κάπου στο μαύρο στερέωμα με τραβάει αθέλητα κατά τη μεριά της αφετηρίας, σε ένα δρόμο που καθώς αντιλαμβάνομαι, έξυπνος είμαι, καθαρά ελπίδα γυρισμού δεν υπόσχεται σε κανένα, πολύ περισσότερο σε εμένα, τον άτυχο άνθρωπο που δεν έχει πια απαντοχές, μόνο πίκρα στη ψυχή σκοτάδι και ερέβη γεμάτος ως τα μπούνια. Ασυναίσθητα βγαίνω Εθνική. Οδηγώ για ώρες, προσπερνώ νυχτωμένες νταλίκες, σταματώ για καφέ, τσιγάρο, μαγαζιά κακοφωτισμένα, μίζερα, υπάλληλοι που μόλις στέκονται στα πόδια τους  στο τέλος της βάρδιας προσβλέπουν οι άμοιροι και αυτοί και το ζεστό τους κρεβάτι. Ατέλειωτος ο δρόμος, χαοτικός. Στιγμές δεν ξέρω που να στρίψω, εδώ; Εκεί; Λησμόνησα ακόμα και  βασικούς κανόνες της οδήγησης. Φτάνω στο σημείο να μην γνωρίζω ποιο το γκάζι, ποιο το φρένο. Άλλος οδηγάει, όχι εγώ. Αγνοώ τον ύστατο προορισμό, την κατάληξη, αν και κάτι βαθιά μέσα μου, μιλάει, πάντα μιλούσε, τώρα δυνατά με ξεκουφαίνει, ανοιχτά κράζει για μια επιστροφή στη χοντρή ρίζα του Ιεσσαί, γερά θεμελιωμένη  στα χώματα της γενέθλιας γης. 

Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να ανέλθω. Ένα τόσο δα άγγιγμα της σκανδάλης με το δείχτη και η άνοδος παιχνιδάκι, πανεύκολη σα γυναίκα του δρόμου. Φτάνει να είσαι διατεθειμένος να πληρώνεις το ακριβό τίμημα κάθε φορά αυτό το τίμημα και εγώ το έχω πληρώσει και με το παραπάνω. Μετρητοίς. Αφήνω πίσω καταματωμένη τη σάλα του πατρικού μου  και χύνομαι, διαπερνάω  τη στέγη προς τα τελευταία άστρα που λαμποκοπούν στο στερέωμα μάλλον αδιάφορα. Κανένας πόνος, καμία οιμωγή δεν ταράζει την μεγάλη γλύκα, μπλαστρωμένα συναισθήματα μόνο, αναπνέουν άξαφνα ανακουφισμένα από τη πρωτόγνωρη εμπειρία. Δεν στεναχωριέμαι για τη γυναίκα μου, μήτε για τα παιδιά μου. Θα βρουν, πάντα βρίσκουν όσοι απομένουν βηματισμό αργά η γρήγορα. Άλλωστε, τουλάχιστον με τη γυναίκα μου είναι ζήτημα χρόνου. Έρχεται, θα ξανανταμώσουμε. 

Φωτίζει πίσω από τα βουνά και εγώ είμαι  ένας χαρταετός, σαΐτα χάρτινη με ζύγια στραβά στριφογυρίζω, κουτρουβαλώ τα ουράνια πεδία, πασχίζω να βρω μάταια κάποιου είδους λεπτή ισορροπία, να σταθώ, να ατενίσω τα ανθρώπινα   κάτω από την πολύχρωμη ουρά μου. Κάμποση ώρα  που περιπλανιέμαι εδώ και εκεί, πλέω στον άνεμο. Δεν μπορώ να πω, συνήθισα  γρήγορα τη νέα κατάσταση. Δεν χορταίνω τα πράγματα, αν και ξέρω πώς  λίγο χρόνο ακόμη θα τα αντικρίζω με τέτοιο ξάστερο μάτι. Θα αλλάξουν τα δεδομένα, σίγουρο, μα εδώ που τα λέμε δεν έχω καμία άλλη επιλογή, κάτι καλλίτερο να κάμω, από το να απολαμβάνω όσο δύναμαι πλέρια, τούτη τη εξαίσια ηρεμία, ηρεμία του χωριού μου από ψηλά. Επιστρέφω, αυτή τη φορά για πάντα. Κλείνει ο κύκλος. Εκεί που συναντιέται η αρχή και το τέλος, σε αυτό το απειροελάχιστο σημείο του χώρου βρίσκομαι εγκλωβισμένος, τραυματίας που αναστενάζει, την στιγμή αυτή. Κι αν έχω για κάτι μετανιώσει, δεμένα τα χέρια μου έχω, δεμένα για πάντα. Μα ιδού! Ανοίγουν  επιτέλους οι τάφοι, συντίθενται τα σώματα αγαπημένων, γυρίζουν ξενιτεμένοι από ταξίδια μακρινά, το χωριό ξεκολλά από τα μαύρα χώματα, αποχαιρετά τη πλαγιά όπου έστεκε τόσους αιώνες πειθήνια και έρχεται προς υπάντηση μου στον αγέρα, το χωριό ανεβαίνει, βγάζει φύλλα, ανθίζει. Η ρίζα, η ρίζα Ιεσσαί σα πλοκάμι χταποδιού ξετυλίγεται έτοιμη να ενωθεί μαζί μου. Ευτυχία να πλησιάζει αισθάνομαι, φεύγουν τα σκότη, απομακρύνονται. Ξημερώνει πάλι, μα αυτή τη φορά εντός μου. 


 Σκέψεις ενός Γραμματέως Εκτελέσεων

Τι  στ΄αλήθεια είναι ένας  φίλος; Στη καλύτερη περίπτωση, ένας παραπλανημένος που θαρρεί ότι στο πρόσωπο σου βρήκε την αδελφή ψυχή . Στη χειρότερη, μια αντανάκλαση του εαυτού σου, δηλαδή του χειρότερου εχθρού σου.


Ο θάνατος φοράει κουδούνια σαν τον λεπρό, ακούγοντας τον να απομακρύνεσαι.

Είναι ήδη πολύ αργά σαν νοιώσεις πως εσύ φέρεις τα κουδούνια. Κάθε άνθρωπος είναι ο θάνατος του.


Δεν είναι η έλλειψη χρημάτων που σε κάνει φτωχό . Είναι η παρουσία του θανάτου.


Με μια μποτίλια κόκκινο κρασί, το σπιτάκι γίνεται παλάτι, ο μπακαλιάρος αστακός, και η γυναίκα μου Ωραία Ελένη. 


Φανταστείτε  νεκρούς σε κατάσταση ακαμψίας, βαλμένους μέχρι τη μέση τους, σε μια γυάλα γιομάτη με αίμα.

Τι παραπάνω είναι ένα μπουκέτο λουλούδια σ΄ένα ανθοδοχείο;


Σαν κοιτάζω έναν άνθρωπο, δίχως να το επιζητώ, αχνοφέγγει γύρω του ένα φέρετρο. Το περίγραμμα ενός ανθρώπου σε ξύλινη μορφή καλείται φέρετρο.


  ΣΤΕΡΝΟ ΑΠΟΓΡΑΦΟ

Τον τελευταίο καιρό μιλούσε μόνο για  μπάλα. Κάθε απόπειρα μου να του αλλάξω κουβέντα κατέληγε πάντα σε αδιέξοδο. Συνήθως συνέχιζε τα ποδοσφαιρικά με περισσότερη μανία και σαν τα έβρισκε σκούρα από τις επίμονες ερωτήσεις μου, το έβαζε στα πόδια ταραγμένος, αφήνοντας με στα κρύα του λουτρού.

Όλοι στην Υπηρεσία γνωρίζαμε πώς η γυναίκα του μια όμορφη δικηγορίνα έπασχε εδώ και μήνες από καρκίνο και ήταν στα τελευταία της. Η κατάσταση της  αρκετά κρίσιμη τον τελευταίο καιρό, δεν άφηνε περιθώρια για παραμυθιάσματα και παρηγοριές. Πάντως ο ίδιος έδειχνε ιδιαίτερα ικανός να αντιμετωπίζει με σθένος και ήρεμη αποφασιστικότητα παρά την έτσι και αλλιώς δεδομένη κρυψίνοια του, την οδυνηρή αυτή περιπέτεια και συμπεριφερόταν σαν να μην τον απασχολούσε και ιδιαίτερα το ζήτημα. Σκυμμένος πάνω στα απόγραφα, με μιαν αριθμομηχανή της κακιάς ώρας από αυτές που μοίραζαν παλιά σαν καραμέλες οι διαφημιστικές να δέχεται ισχυρά πλήγματα από το δεξί του αντίχειρα, έμοιαζε να συνεχίζει αταβιστικά ένα καθήκον για το οποίο ήταν προορισμένος εκ νεότητος του.

Πού και πού σταματούσε για λίγο την εργασία, άναβε τσιγάρο και έπιανε ψιλό λακριντί με τον Νικόλα τον βοηθό του, περί ανέμων και υδάτων.


Έλλειψε αδικαιολόγητα κάνα δύο μέρες. Την τρίτη εμφανίστηκε καταφανώς ράκος κατά τις δέκα στην Υπηρεσία, και με άτσαλο τρόπο προσπάθησε να δικαιολογηθεί στον προϊστάμενο, ένα καλοκάγαθο τύπο που έκανε πάντα ότι περνούσε από το χέρι του να τον συνδράμει, πολύ περισσότερο μάλιστα στις καταφανώς κρίσιμες εκείνες  ώρες.

 Σαν τον είδα να βγαίνει από το γραφείο του προϊσταμένου, έτρεξα και τον έπιασα από τον ώμο με ενδιαφέρον και φιλική διάθεση. Έκανε λες και τον κτύπησε ρεύμα. Πήρε το χέρι μου άγρια και το κατέβασε στα πλευρά μου. Μουδιασμένος από την συμπεριφορά του, έκανα χώρο να περάσει το στενό διάδρομο που οδηγούσε στο γραφείο του.  Έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά και δεν ματασηκώθηκε από τη θέση του, ίσαμε το μεσημέρι που σχολάσαμε.

Την άλλη μέρα το πρωί μας πήρε η γυναίκα του τηλέφωνο και μας τον γύρευε αλαλιασμένη.

Τα μαντάτα του έφτασαν γρήγορα και τάραζαν τον μικρόκοσμο μας.

Οδηγώντας όλη νύχτα, πήγε στο έρημο πατρικό του στο χωριό, κατέβηκε στο κατώι, έστησε μια χάρτινη εικόνα της Παναγίας καταντικρύ του και με το  κυνηγετικό του συγχωρεμένου του πατέρα του, άνοιξε το κεφάλι του σαν γαρύφαλλο.

Στη κηδεία ξεκαπάκωσαν απρόσμενα το φέρετρο. Η γυναίκα του υποβασταζόμενη από τα δύο της αγόρια έμνεσκε αδάκρυτη το απαρηγόρητο θέαμα. 

Έξη μήνες αργότερα επήγε και ελόγου της από θάνατο κακό.

Ο Νικόλας,  το άλλο πρωί αποτελείωσε το στερνό απόγραφο που είχε αφήσει ο δύσμοιρος αυτοκτόνος στη μέση και το έδωσε στο δικαστή για υπογραφή.


Μέρες πριν  σε μια συζήτηση που είχα με κάτι συναδέλφους για τα περασμένα, τρόμαξα να θυμηθώ το όνομα του και ας είχαν  περάσει μόνο δύο χρόνια από την απρόσμενη φυγή του.

Το μόνο που   έχει μείνει πια από αυτόν και το σκέφτομαι συχνά τις άυπνες νύχτες μου, είναι  η τρομαχτική νυχτερινή διαδρομή πού ταξίδεψε μέσα από  άδειες υποφωτισμένες εθνικές οδούς, επιστρέφοντας στη γενέθλια γη γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι οδεύει  προς βέβαιο θάνατο. 

Σαν και όλοι μας…


  Τα κρομμύδια των τσοπαναραίων

Έτσι τους ξεχωρίζαμε στη γειτονιά. Τσοπαναραίους. Απ΄τη Μυτιλήνη ήσαν βέβαια οι άνθρωποι, ζώα δεν είχαν μήτε για δείγμα και γιατί τους κράζαμε τσοπαναραίους  μέχρι τη σήμερον που έχω καταντήσει ένας άνθρωπος όλο μοιραίες γνώσεις, δεν ημπορώ να εννοήσω. 

Ζούσαν φτωχικά καθώς όλοι μας, σε μια αγροικία, μέσα στο τσιφλίκι του Ρετσίνα με τις ελιές. Τέσσερις νοματαίοι η οικογένεια με  τη μπάμπω πέντε.

Έναν κηπάκο κάτεχαν εμπρός από το ρημάδι τους με ζαρζαβατικά, που πάντα έβλεπες κάποιον από τους μεγάλους, σκυμμένο περίφροντι να τον φροντίζει, πότε ξεβοτανίζοντας  πότε ποτίζοντας, πότε σκαλίζοντας τον. 

Κι δώσε όλο τα δύο κορίτσια της φαμελιάς να οργώνουνε τα χωράφια ψαχουλεύοντας τα βάτα  για χελώνες.

Έτυχε μια βολά να είμαι μπροστά σαν η γριά Μυτιληνιά μαγέρεψε μιαν από δαύτες τις καυκαλούδες. Είχε ανάψει ξύλα μπόλικα στην αυλή και πάνω σε μια σιδερένια πυροστιά είχε τοποθετήσει άτσαλα έναν τέντζερη όπου ήδη κόχλαζε  νερό. Άδραξε τη χελώνα  και πλατς την έριξε μέσα στο καυτό νερό ζωντανή. Έμεινα με το στόμα μια σπιθαμή  ανοιχτό. 

Του πατέρα μου το βράδυ σαν του διηγήθηκα τα καθέκαστα, με πληροφόρησε ότι έτσι φεύγει το καύκαλο από τις χελώνες και μένει το καθαρό κρέας που νόστιμο πολύ γένεται κοκκινιστό.

<< Έφαγα εγώ στη Κατοχή χελώνες, που αν πιάσεις τη πλάτη μου, πιάνεις καύκαλο>> είπε και γέλασε σαρδόνια.

Από τη παιδική μας συντροφιά αυτός που δεν κατάφερε να συμπαθήσει όχι το ζευγάρι των επυλίδων  ή τη γριά αλλά ούτε και τα δύο κοριτσάκια που και χαριτωμένα ήσαν και επιρρεπή στα γλυκο κοιτάγματα και τις νυχτερινές προσεγγίσεις μας, ήταν ο Γιώργης ο Καλέντης.

Τσοπαναραίους τους ανέβαζε, τσοπαναραίους τους κατέβαζε και ευκαιρία γύρευε να πετροβολά τα κοριτσάκια με τη σφεντόνα. 

Αυτός ο Γιώργης είχε το παρατσούκλι <<Έτσι πάνε στην Αμερική>>. 

Παίζαμε κάποτε σε μιαν νεοαναγειρόμενη οικοδομή. Πιάσαμε τα λόγια. Κάποιος ρώτησε: << Πώς πάνε ρε μάγκες στην Αμερική; >>. Θέλαμε βλέπεις να γένουμε καουμπόηδες στο Τέξας και στο Νέο Μεξικό. 

Αυτός ο <<Μικρός Σερίφης>> τι μεγάλη αλήθεια ξεμυαλίστρα ήταν;

Δίναμε ιδέες.

Ο Γιάννης είπε ότι αρκεί να πάει κάποιος στη Ισπανία με τα πόδια κι από εκεί με μια βάρκα ίσα ολόισα βγαίνει Αμερική.

Ο Επιφάνιος σαν πιο τεμπελάκος πρότεινε: <<Παίρνουμε το αερόπλανο και προσγειωνόμαστε Αμερική>>.

Τότε γυρίζει ο Καλέντης και ουρλιάζει: <<Είστε νούμερα όλοι. Ρε βλακόμετρα, τι τσαμπουνάτε εκεί πέρα; Έτσι πάνε στην Αμερική; Εγώ θα σας δείξω πώς πάνε… και γυρνώντας με βία αριστερά, κραυγάζοντας ταυτοχρόνως << ΄Ετσι πάνε στην Αμερική>>, κουτουλάει σε μια κολόνα της οικοδομής. 

Τον πήραν τα αίματα. Έσπασε κι ένα δόντι. Τώρα το γιατί έκανε αυτή τη βίαιη κίνηση και τι εννοούσε, κανείς μας δεν μπόρεσε να δώσει μιαν καθαρή εξήγηση. Ούτε κι αυτός ό ίδιος. Πάντως το παρατσούκλι του μεινε από τότε. Ο  Γιώργης, ο <<Έτσι πάνε στην Αμερική>>.

Αυτό λοιπόν το καθαρματίδιο, σκάει μύτη μια μέρα στο ξερό γηπεδάκι που είχαμε ταιριάξει δίπλα στο σπιτάκι των τσοπαναραίων με μια τσίλικη μπάλα πλαστική υπό μάλης, από αυτές που είχαν πάνω τους τυπωμένο το λογότυπο του Ολυμπιακού η του Παναθηναικού, ένα πλαστικό τόπι της πλάκας δηλαδή που στα παιδικά μας μάτια έδειχνε δώρο εξ΄ουρανού και μας πληροφόρησε δεόντως:

<<Δώρο, από το νουνό μου>>. 

Και πετώντας τη μπάλα στη μέση του γηπέδου μας παρακίνησε να αρχίσουμε παιχνίδι.

Είχε φτάσει πια μεσημέρι μα εμείς απορροφημένοι από τον αγώνα μήτε που δίναμε σημασία στις αλλόφρονες μανάδες μας που είχαν έβγει στις ρούγες κραυγάζοντας τα ονόματα μας και πώς ήταν ώρα για μάσα.

Τελευταία κατεβασιά του αγώνα, ένα σουτ από τον Καλέντη και το τόπι διαγράφοντας ένα ημικύκλιο πήγε και έσκασε στο κέντρο του μικρού λαχανόκηπου των τσοπαναραίων. Προνοητικοί οι Μυτιληνιοί τον είχαν αγκαθωμένο μ΄ένα συρματόπλεγμα αρκετά ψηλό που απέτρεπε κάποιον από το να πηδήσει μέσα.

Βγήκε η μπάμπω ξεδοντιάρα με το μαύρο τσεμπέρι ριγμένο στους ώμους.

<< Αλητάκια. Πάνε τα κρομμυδάκα μου. Τι γιαγκίνι είναι αυτό που μ΄ανάψατε παλιοκερατάδες;>>

Σήκωσε το τόπι και χάθηκε στο καλύβι. 

Αμέσως μετά βγήκε κραδαίνοντας μια μαχαίρα σαν και κείνη που κοψε ο Μάλχος το αυτί του δούλου στη Γεθσημανή.

Ψυχανεμίστηκε ο Καλέντης το τι μέλλει να συμβεί, και έπεσε στα γόνατα με τον τρόπο που θα βλέπαμε αργότερα Βαλκάνιους να ζητιανεύουν στις πόλεις μας, αρχίζοντας το παρακαλετό.

<< Μη καλή μου γιαγιάκα. Εσείς που είστε τόσο καλή. Αφήστε τη μπαλίτσα μου να ζήσει. Δώρο είναι από το νουνό μου. Σας υπόσχομαι εγώ ο Γιώργης στο λόγο της τιμής μου, πώς δεν θα ξαναπαίξουμε ποτέ κοντά στο κήπο σας>>.

Ασυγκίνητη εκείνη κάμει μία  έτσι χρατς με τη μαχαίρα και σχίζει το τόπι στα δύο, πετώντας μας τα κομμάτια καταπρόσωπο.

Ήρθε κι άφρισε το παιδί.

<< Κουφάλα, κωλόγρια, γαμώ το σπιτικό σου. Θα μου το πληρώσεις ακριβά αυτό που έκαμες>> και πριν κάποιος προλάβει να τον σταματήσει υπερίπταται του  συρματοπλέγματος και προσγειώνεται αρκετά άτσαλα ομολογώ εντός του λαχανόκηπου.

Τρέχοντας ανάμεσα στις βραγιές σαν τον άνεμο, σκυμμένος ελαφρά με μιαν ευλυγισία που θα ζήλευε μετά από κάποια χρόνια και η Κομανέντσι, ξεπάτωσε όλα τα κρεμμύδια τραβώντας τα από τους βλαστούς και πετώντας τα ένα γύρω. 

Η γριά μόνο που δεν λιγοθύμησε.

<< Λυκοφαωμένο, ανάθεμα το γονιό σου >> κατάφερε να αρθρώσει πριν καθίσει ξέπνοη στο κατώφλι περιμένοντας το γιό της που όπου νάναι θα αρίβαρε από τις οικοδομές να του κάμει τα παράπονα της. Η νύφη  με τα κορίτσια φάνηκαν στη πόρτα και κοιτούσαν χαμένα πότε τη γριά πότε την αλητοπαρέα που εν χορώ πια και εκτός ελέγχου ξελαρυγγιάζοταν

<<Τσοπαναραίοι, τσοπαναραίοι>>, παρελαύνοντας περήφανα γύρω από τον περιφραγμένο κηπάκο ώσπου ένα ένα παλλικαρόπουλο βραχνιασμένο σα κοκκόρι, έπαιρνε το δρόμο για το σπίτι και το μεσημεριανό τραπέζι με τη βεβαιότητα πως μέχρι το βράδυ ένα μπερντάκι ξύλο το χε καραεξασφαλισμένο. 


 ΤΑ ΠΕΙΣΤΗΡΙΑ (Αληθινή ιστορία)

Σαν στριμώξαμε το μελανούρι πίσω απ΄την εκκλησία της Ανάληψης, καμωθήκαμε τους πελάτες. Αυτός, χαμογελώντας ηλίθια, έτεινε την πραμάτεια του προς το μέρος μας.  Μόλις άρπαξε τις πρώτες ψιλές, η μούρη του πήρε να μπλαβίζει και στραβώνοντας απαίσια τα χείλη, κάτι ξέρασε στη ακαταλαβίστικη γλώσσα του.

Ο Θανάσης, τράβηξε κάμα κι άρχισε να τον καρφώνει παντού με λύσσα. Εγώ, με μια καλοζυγισμένη γροθιά, του έσπασα τα μπροστινά δόντια. Ο Στελάκης σα αφηνιασμένος μούλος, κλωτσιές παντού.

Το λουρί του ταβλά λασκάρισε, και το φθηνό εμπόρευμα σκορπίστηκε στην άσφαλτο.

Τρεις ώρες αργότερα  στο υπόγειο, και έχοντας ακούσει στις ειδήσεις των δώδεκα, ότι ο σκυλάραπας ψοφολόγησε στο Αχιλλοπούλειο, αναρωτήθηκα τι στο διάβολο να κάμω με τους τέσσερις νυχοκόπτες, το φωτιζόμενο καθρεφτάκι και τα πέντε πλαστικά ρολόγια του μεριδίου μου;

Ακόμα και σήμερα, ημέρα της δίκης στο Κακουργιοδικείο Βόλου, απάντηση δεν έχω βρει,  αν και τα σκατοπράγματα, αποτελούν πιά μέρος της δικογραφίας, ως ουσιώδη πειστήρια.

 ΣΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

-Τι επαγγέλλεστε αν επιτρέπετε;

-Συγγραφέας γιατρέ μου…

-Χαίρομαι που τ΄ακούω γιατί τα νέα που σας έχω δεν θα σας φανούνε και πολύ ευχάριστα.. Γνωρίζω δε εκ πείρας ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις καλές τέχνες, είναι εν γένει φιλοσοφημένοι και αντιμετωπίζουν τις δύσκολες καταστάσεις με σχετικό θάρρος και στωικότητα.

-Με τρομάζετε γιατρέ. 

Πέστε μου σας παρακαλώ γιατρέ, τι ακριβώς μου συμβαίνει;

-Λυπάμαι πολύ φίλτατε . Η βιοψία του δείγματος  βγήκε δυστυχώς θετική για κακοήθεια. Ο όγκος στο ήπαρ έχει δώσει πολλαπλές μεταστάσεις οι οποίες εμφαίνονται και στη μαγνητική. Ως εκ τούτου ο  χρόνος που σας απομένει είναι ελάχιστος. 

Λυπάμαι και πάλι.

-Μην λυπάστε καθόλου γιατρέ. Μάλλον διαφεύγει της προσοχής σας ότι εγώ είμαι ο συγγραφέας αυτής της ιστορίας και θα τελειώσει με τον τρόπο που θα θελήσω εγώ, όχι εσείς.

Διαγράφω το λοιπόν την τελευταία σας πρόταση και την αναδιατυπώνω ως εξής:

-Χαίρομαι αγαπητέ μου για σας ιδιαίτερα. Τα αποτελέσματα της  βιοψίας είναι απολύτως καθησυχαστικά. Πρόκειται περί καλοήθειας η οποία δεν θα έχει καμιά μελλοντική επίπτωση στην υγεία σας. Ξεχάστε το, και συνεχίστε τη ζωή σας καθώς πρώτα.

-Ευχαριστώ γιατρέ μου, σας είμαι ιδιαίτερα υπόχρεος.

-Ευχαριστώ και εγώ. Η επαφή με καλλιτέχνες με κάνει καλύτερο άνθρωπο.  

Πληρώνετε όπως βγαίνετε στη γραμματέα μου η οποία θα σας κόψει μια απόδειξη για  μέρος της αμοιβής μου. Τις τελευταίες μέρες παραφυλάει βλέπετε η καταραμένη Εφορία έξω απ΄το ιατρείο.

Πρέπει να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα…


 Το κασελάκι

 «Χρόνους τριάντα τρεις ασάλευτη, και με σηκώνουν…

Πάγει το Λενιώ μου!»