Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

   ΞΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Κατά τις εννιά το βραδάκι, βαρούσε το κουδούνι της εισόδου. Του άνοιξαν δίχως να ρωτήσουν ποιος ήταν. Ανέβηκε στο δεύτερο με το ασανσέρ. Ο διάδρομος μύριζε έντονα τηγανητό ψάρι. Του ήρθε αναγούλα και για να την αποφύγει προσπάθησε να αναπνέει με το στόμα. Δεν πάτησε το μπουτόν των φώτων μην τον δει κάνα αδιάκριτο μάτι και  προδοθεί. Σύρθηκε στα τυφλά, τοίχο τοίχο ψηλαφώντας τα ερέβη με τρύπια χέρια. Βρήκε τη μισάνοιχτη πόρτα και τρύπωσε στο διαμέρισμα σαν διαρρήκτης.   

Εκείνη τον παραμόνευε από ώρα τυλιγμένη σκοτάδι. Σχεδόν γυμνή. Αγκάλιασε τότε αυτός το πλαδαρό της σώμα και με έναν εκ βαθέων αναστεναγμό, βάλθηκε να την χαϊδεύει παντού, παθιασμένα. Στα βυζιά, στο μουνί, στον κώλο.


Τέσσερις ώρες πρωτύτερα, όλα επί τέλους είχαν βρει τον δρόμο τους. Η ένταση που για δύο μέρες δεν έπαψε στιγμή να τον κλωθογυρίζει σκοτίζοντας του νου και αισθήσεις, εκτονωμένη πια του επέτρεπε να δει τη κατάσταση ακριβώς όπως είχε διαμορφωθεί. Ότι κάποτε είχε ευχηθεί μυστικά, συνέβαινε, αποτελούσε ήδη στοιχείο δομικό της πραγματικότητας. 

Πόσο σοφά έδειχναν να διευθετούνται τα πράγματα; Τι μονοπάτια χάραζε η μοίρα για να του δώσει την ευκαιρία που τόσα χρόνια επιζητούσε;

  Η δύσκολη ώρα του αποχαιρετισμού έστεκε  μια ανάμνηση που σίγουρος ότι δεν θα τη κρατούσε για πολύ μέσα του, δεν τον απασχολούσε πλέον. Θα ξεχνούσε γρήγορα. Ήδη είχε αρχίσει να ξεχνάει.

Ο κόσμος στο καφενείο έχοντας ρουφήξει στα γρήγορα τον άνοστο καφέ βιαζόταν να γυρίσει στην ασφάλεια της καθημερινότητας, του βραδινού γεύματος, της παρακολούθησης των ειδήσεων των 8, του ύπνου των δικαίων και καλών ανθρώπων. Περνούσαν εμπρός του ένας-ένας, ψιθυρίζοντας λόγια παρηγορητικά, ψεύτικα τις περισσότερες φορές, για να εξαφανιστούν στη συνέχεια λες και κάποιος επιδέξιος μάγος το είχε βάλει σκοπό να μην αφήσει ρουθούνι στο μικρό καφενεδάκι απέναντι από το κοιμητήρι.

Έβγαλε από τη τσέπη του σακακιού του, ένα χάπι και κρύβοντας το στη χούφτα του, το κατάπιε στα γρήγορα μην και τον πάρουν χαμπάρι. Τράβηξε απνευστί απανωτές γουλιές νερό. Κόντεψε να πνιγεί. Το βράδυ ερχόταν πλησίστιο και έπρεπε να είναι σίγουρος. 

 

Τώρα την είχε στα χέρια του. Δική του. Δίχως τύψεις. Δίχως να χρειάζεται να απολογείται για τίποτα και σε κανένα. Γδύθηκε και ξάπλωσε πλάι της, στο κρεβάτι. Άρχισε να τη φιλάει παντού. Έβαλε το στόμα του κάτω από τη λευκή τριχοφυΐα του εφηβαίου της και με τη γλώσσα στάθηκε ώρα πολύ να  λείχει τη άνυδρη ρεματιά.   

Είχε μια στύση μαλακή. Το φάρμακο δεν τον είχε βοηθήσει και πολύ. Προσπάθησε να μπει μέσα της. Μάταιος κόπος. 

Γύρισε ανάσκελα και βάλθηκε να χαζεύει τους φάρους των αυτοκινήτων από τη λεωφόρο, να κυλούν τα φώτα τους στο ταβάνι.

<< Μην το σκέφτεσαι…>>, τον ενθάρρυνε εκείνη. << Ήταν  θανατερή η μέρα, σάπια. Μιλάει ακόμα μέσα σου και δεν σε αφήνει λεύτερο. Θαρρεί πως σε έχει  δικό της, αμποδεμένο. Μα κάνει λάθος φρικτό. Ο καιρός αλλάζει και ταχιά θα σε αφήσει να αναπνεύσεις με το δικό σου πλεμόνι. Θα ιδείς. Αυτό που σου λέγω θα γένει εντέλει. 

Έτσι και αλλιώς είχα βαρεθεί  να σε μοιράζομαι με εκείνη, μπούχτισα το λιγότερο. Μην στέκεσαι άβουλος. Μην αδρανείς. Κάμε και συ από τη μεριά σου μια προσπάθεια να της ξεφύγεις>>. 

Σηκώθηκε, ντύθηκε βιαστικά και αφήνοντας την θεόγυμνη να τανύζεται γαυριασμένη στα σεντόνια, κολύμπησε ξανά στη βρώμα του διαδρόμου. 

Τον κατάπιαν οι δρόμοι. Πόδια βαριά, μέση σακατεμένη, αναπνοή που μύριζε ακόμα το φτηνό κονιάκ. 

Έφτασε σερνάμενος, με τα χίλια ζόρια σπίτι. Η κόρη του αλαφιασμένη τον περίμενε στο πλατύσκαλο του πρώτου.

<< Που βολόδερνες πατέρα; >>

Την αγνόησε και ανέβηκε αργά τις σκάλες στηριζόμενος στη σιδερένια κουπαστή ως το διαμέρισμα του απάνω όροφο. Το ψυχρό φώς της κουζίνας επέτεινε την απόγνωση. 

Εμπρός στη φωτογραφία της πάνω στο πάγκο, έκαιγε το  καντηλάκι, ξέπνοα, φοβισμένα.

Έπεσε στο κρεβάτι ντυμένος. Ούτε που κατάλαβε πότε τον πήρε ο ύπνος.

Σαν ξύπνησε ήταν ακόμα σκοτάδι. Μια γλυκιά αίσθηση ήταν απλωμένη γύρω από τα αιδοία του. Κατέβασε το χέρι εκεί και χαϊδευόταν  πάνω από το παντελόνι απαλά, έτσι καθώς φροντίζει κάποιος με βαμβάκι ποτισμένο οινόπνευμα, μια πληγή.

Το φαιοπράσινο μούτρο της συγχωρεμένης γυάλισε για μια στιγμή κάτω από το δυνατό μεσημεριάτικο φώς ενώ παράλληλα ακούστηκε μια φωνή να καλεί για τον τελευταίο ασπασμό. Ένοιωσε να ανακατεύεται μόνο και με τη σκέψη.

 << Απελθέτω απ΄ εμού το ποτήριο τούτο>>, κάτι γκρίνιαξε εντός του γυρεύοντας απεγνωσμένα διέξοδο. 

Περίμεναν να τον δουν να εκπληρώνει το ύστατο καθήκον προς την εκλιπούσα με αδημονία φανερή. Να κλείνει έπρεπε πια αυτό το κιβούρι, να ξοφληθεί ο λογαριασμός ο ανοιχτός. 

Κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, πλησίασε απαυδισμένος και με αρκετή προσπάθεια, κατάφερε να φιλήσει το παγωμένο κούτελο. Τον τίναξε κάτι σα ρεύμα και απομακρύνθηκε βεβιασμένα.


Έχυσε, καλώντας το όνομα της: << Μαρία μου, αγάπη μου, Μαράκι μου…>>. 

Δεν σηκώθηκε να πλυθεί. Έμεινε πάνω στο έρημο συζυγικό κρεβάτι, ώσπου να αδράξει το μάτι του φώς εωθινό.

Ξημέρωνε επιτέλους η μέρα  της ελευθερίας  και πρώτη του φορά που δεν ήξερε τι να  κάμει με δαύτη.


 Ο Αστόχαστος

Ξύπνησα αξημέρωτα, βρωμοκοπώντας λάδι και κρασί. Ψηλάφισα ένα γύρω μέσα στο πηχτό σκοτάδι, μπας και βρω τα γυαλιά μου. 

Ξύλο παντού…

Και τότες έντρομος συνειδητοποίησα, ότι η σφαίρα απ΄το παλιό μου Luger, είχε βρει τελικά στόχο, εμέ τον αστόχαστο!

 Ο Καλός Γιατρός

«Αγαπητέ κύριε Μπαλκαντζόπουλε», τραύλισε ο πρωϊνός ρεσεψιονίστ του επαρχιακού ξενοδοχείου στο οποίο είχα καταλύσει με την γυναίκα μου. «Θα μπορούσα να έχω την προσοχή σας για ένα μονάχα λεπτό; Ο κύριος που κάθεται εκεί πέρα στο σαλονάκι, επιθυμεί διακαώς να σας μιλήσει». 

Και τείνοντας τον δεξιό του δείχτη όλο νεύρο προς ένα γραβατωμένο, μειλίχιο άνδρα γύρω στα σαράντα-πέντε, βάλθηκε  να μου χαμογελά με σάπιο στόμα.

Γύρισα το βλέμμα όλο απορία στην κυρία μου:

«Τι να με θέλει άραγε;».

Σούφρωσε αυτή, τα κόκκινα  σαν πυρκαγιά  χείλη της  αδιάφορα πολύ, και στάθηκε όλο προσποιητό ενδιαφέρον μπροστά σε μια βιτρίνα όπου σκονίζονταν εκτεθειμένα ανάκατα, σεπτά προϊόντα του τόπου.

Έτσι μόνος, πλησιάσα τον καθισμένο μεσήλικα, του συστήθηκα ευγενικά και τον ρώτησα μ΄ένα τόνο αδιαφορίας, τον σκοπό της της επισκέψεως του.

«Ακούστε κύριε», μίλησε χωρίς πολλές φιοριτούρες ο καλοβαλμένος άντρας:

 «Θα ήθελα να σας υποβάλλω μια μάλλον αδιάκριτη ερώτηση… Εσείς ροχαλίζατε έτσι βαριά απόψε τη νύχτα; Έτυχε να κοιμάμαι στο διπλανό από σας δωμάτιο, και σας διαβεβαιώ από τον θόρυβο, δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι..»

«Δεν ήμουν εγώ εκείνος που ροχάλιζε κύριε, μα η συμβία μου. Τυχαίνει να έχει πρόβλημα η καημένη και δεν θέλει να το καταλάβει. Εσείς όμως για να έχουμε καλό ρώτημα,  υπό ποίαν ιδιότητα ενδιαφέρεστε;»

«Αγαπητέ μου, είμαι ιατρός και μάλιστα χειρουργός εξ Αθηνών και βρίσκομαι εδώ  για ένα συνέδριο. Αν  δεν σας ενοχλούσε, θα ήθελα να συμβάλλω σε μια πιθανή λύση του προβλήματος της κυρίας σας».

Ροχάλιζε η γυναίκα μου… Ροχάλιζε φρικτά με όλη τη δύναμη των πνευμόνων της…. Ροχάλιζε μετ΄επιτάσεως και μέχρι αηδίας. Αυτή ήταν η τραγική αλήθεα. Μα τι μπορούσα να κάνω, που ούτε ήθελε να το παραδεχτεί, πόσω μάλλον να ιδεί κάποιον ειδικό. Η ζωή μου από τη στιγμή που την παντρεύτηκα, είχε καταστεί ένα απόλυτο μαρτύριο, δίχως ελπίδα λύτρωσης.

Δε λέω, Ωραία γυναίκα είχα… Ζουμπουρλούδικη πολύ… Με τα πιασίματα της, τις χαράδρες της, τα λοφάκια της, ερωτιάρα μέχρι εκεί που δεν παίρνει, λυσσάρα, αχόρταγη μπορώ να πω.  Μα τι να το κάνεις;  Το ροχαλητό της τα κατάστρεφε όλα.

Δεν προλάβαινε να κλείσει τα μάτια και η ζωή μου από την μια στιγμή στην άλλη γινόταν σκέτη κόλαση.

Στις  συνεχείς προτροπές μου να δούμε κάποιον επαγγελματία, απαντούσε θρασύτατα ότι μάλλον εγώ είχα την ανάγκη νευρολόγου και να μην την παρασκοτίζω  μάλιστα, γιατί υπήρχαν κι αλλού πορτοκαλιές.

«Ναι αγάπη μου» της έφτυνα τότε με όλο μοχθηρία. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές,  μα με τα ροχαλητά σου θα τις μαράνεις πρόωρα και θα σε στείλουν παρά τα εκτυφλωτικά σου προσόντα,  στο γερό-διάολο κι ακόμα παραπέρα. Μπορεί για ξεπέτες να είσαι και η πρώτη, αλλά για σύζυγος το κόβω κομμάτι δύσκολο να γίνεις ανεκτή, τουλάχιστον από άνθρωπο που ακούει επαρκώς. Ποιά πορτοκαλιά θαρρείς μωρή, θα σε ανεχτεί μ΄αυτή σου την πριονοκορδέλλα;»

Κρατούσα το λοιπόν στα χέρια, ένα θηλυκό βιολοντσέλλο Στραντιβάριους, που τις νύχτες σαράκι φωλιασμένο στα σωθικά του και πολλαπλασιασμένο θαρρείς από χίλια μεγάφωνα, ματαίωνε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο τον ημερήσιο μεγαλειώδη ήχο του μ΄εκείνο το συνεχές και ανυπόφορο τσικ, τσικ, τσικ…

Άλλες φορές, την φανταζόμουν ως αορτή, που όσο δεν την αντιλαμβάνεσαι στο στέρνο σου,  όλα δείχνουν να πηγαίνουν ρολόι, μα σα την σπρώξεις κάτω από τους υπέρηχους, ακούγοντας εκείνον τον απαίσια συριστικό ήχο, σου ανακατώνονται τα εντόσθια ως το μη παρέκει.

«Και πως μπορείτε να συμβάλετε εσείς γιατρέ, την στιγμή που η γυναίκα μου αρνείται κάθε ιατρική βοήθεια;»

«Έχετε την καλοσύνη παρακαλώ  να την καλέσετε να πλησιάσει;»

Τώρα που τον παρατηρούσα καλύτερα, εκτός από ευειδής, έδειχνε  και για άνθρωπος που έχει πάρει πολύ στα σοβαρά το λειτούργημα του. Έτσι τόλμησα να καλέσω τη γυναίκα μου.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν έφερε καμμιά αντίρρηση και παρακολουθώντας  τον ευλαβικά σε όσα την συμβούλεψε πατρικά, συμφώνησε χωρίς τσιριμόνιες, να τον επισκεφτεί στο ιατρείο του στην Αθήνα, μήπως και καταφέρει να δώσει λύση στο πρόβλημα της.

Τρεις μήνες αργότερα, το πρόβλημα είχε πράγματι λυθεί…

Είχα γλυτώσει από το ροχαλητό της.

Μόνο που κοιμόμουν πιά μονάχος, απάνω στο μεγάλο συζυγικό κρεβάτι, με το συναινετικό  να περιμένει την υπογραφή μου, στο δικηγορικό γραφείο του κυρίου Περδίκη.

Ένας γιατρός, καλός γιατρός, έπαιζε τώρα με το θηλυκό μου Στραντιβάριους  απαλλαγμένο άπαξ δια παντός με κάποιο φτηνό εγχειρητικό  κόλπο, από το επίμονο σαράκι που χρόνια το κατέτρωγε.

Ας το χαίρονταν λοιπόν ο μπαγάσας, ο άντρας… Το άξιζε και μάλιστα με το παρπάνω…

 Οι γάμοι του Μπαρμπα-Γιώργου

Ο Μπάρμπα-Γιώργος έστεκε απαρηγόρητος.

«Ακούς εκεί» κλαιγόταν στον πρωτότοκο, «να απομείνω χήρος πάνω στα καλύτερα μου χρόνια, τώρα τέλος πάντων που υπάρχουν πέντε φράγκα στην άκρη και μπορούσα αντάμα με τη γυναικούλα μου να κάμω τη ζωή μου. 

Να πάγω ένα ταξιδάκι βρε αδελφέ,  να φάγω εκείνη τη περίεργη  μακαρονάδα  με τον αστακό που τόσα χρόνια τώρα ούτε καν΄ τολμούσα λόγω υποχρεώσεων.

 Ώρα που τη βρήκε κι αυτή η ευλογημένη. 

Ποτέ δεν θα της το συγχωρήσω αυτό, ποτέ. 

Κι αν αυτούνης ήταν η μοίρα της να αποθάνει, σα τι έφταιγα εγώ  ο φουκαράς να μην έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, να πορευτώ το υπόλοιπο του βίου μου. 

Νέος άνθρωπος είμαι ακόμα. Τα εξήντα πέντε δεν τα έχω καλά-καλά πατήσει».


Ο Βασίλης ένας από τους τρεις γιούς , τον παρακολουθούσε σοβαρός και προσπαθούσε να μαντέψει που το πάγαινε ο γέρος,  με τσιριτζάντζουλες και τέχνη περισσή. 

«Βασίλη,  το έχω πάρει απόφαση» συνέχιζε τον μονόλογο του ο γέρος.

«Λέω να βρω γυναίκα. Τι να βρω δηλαδή. 

Ήδη έχω μία κατά νου και γρήγορις θα το βάλω μπρος το πράγμα  γιατί νταγιάντισα, μαύρισε η ψυχή μου βρε αδελφέ  τρεις μήνες τώρα χωρίς συντροφιά, χωρίς ένα χέρι γυναικείο πλάι να με φροντίζει.

Άλλωστε κάθε βράδυ, μα κάθε βράδυ, έρχεται στον ύπνο μου , η μάνα σου η  κυρά -Κούλα. 

Παντρέψου Γιώργο με λέγει, το καλό που σου θέλω. Να χαρεί και μένα η ψυχούλα μου εδώ στον Άδη που βρίσκομαι. 

Θέλω να σε δω να ευτυχείς,  να χαίρεσαι. Νέος είσαι ακόμα, τι στο καλό;  Έχεις ανάγκες.  Δεν θα σου κρατήσω κακία, δεν θα ζηλέψω.  Φτάνει εσύ να  θέλεις και προχώρα το. Με την ευχή μου το λοιπόν και καλά στέφανα…

 Έτσι με λέγει η κυρα –Κούλα  κι αφού εκείνη επιτρέπει και συναινεί,  κάθε ένσταση  απορριπτέα».


«Τι να  πω τώρα εγώ πατέρα ; Κάμε όπως καταλαβαίνεις »,  αντέτεινε ο Βασίλης «μα άσε πρώτα να το συζητήσω με τα αδέλφια μου και παίρνουμε μια απόφαση».


«Τι μου τσαμπουνάς εκεί ρε Βασίλη; Τι δουλειά έχετε εσείς με τη ζωή μου  και το μέλλον μου; Αυτή δικιά μου απόφαση είναι κι εγώ θα σας πω τι θα γένει και όχι εσείς τα χθεσινά νιάνιαρα.

 Άιντες γιατί πολλά μου τα χετε κάμει όλοι σας. 

Πάρτε το  επιτέλους απόφαση. Ο πατέρας σας δεν είναι κανενός  υποχείριο,  πόσο περισσότερο δικό σας ώστε  να του κανονίζετε τα βήματα κατά το θέλημα σας. 

Σπιτάκια σας, γυναικούλες σας, παιδάκια σας κι αφήστε με εμένα να κανονίσω τα του οίκου μου. Θα στο ξαναπώ τελευταία φορά. Αφού συμφωνεί η κυρα-Κούλα μόκο εσείς.  

Χεσμένους έτσι κι αλλιώς  σας έχω πατόκορφα. Ακούς; ».


Ο Βασίλης απόμεινε σκεπτικός να τον παρατηρεί, προσπαθώντας να μην τον ερεθίσει κι αντίς για καλό κάμει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.


Το ίδιο βράδυ όπως ήτανε και το φυσικό, το συζήτησε με τα αδέλφια του και κατέληξαν μετά από πολύωρη συζήτηση στην απόφαση, να τον αφήκουν λεύτερο να διαλέξει ατός του.

Καιγόντουσαν φυσικά,  για την παχουλή του σύνταξη και τις οικονομίες μιας ζωής που τώρα πετώντας από τις δικές τους τσέπες,  θα προσγειώνονταν στη ποδιά μιας ξένης, αλλά τι να έκαμαν;  

Ο γέρος  σαν παλιός χωροφύλακας  ήταν  άνθρωπος απελέκητος, αγύριστο κεφάλι και δεν υπήρχε περίπτωση να υποχωρήσει όχι στις νουθεσίες τους αλλά  και γονατιστοί να τον παρακαλούσαν βδομάδες ολάκερες.


Έτσι ο Μπαρμπαγιώργος τρεις μήνους μετά,  δεκατέσσερις του Οκτώβρη  ημέρα Σάββατο, ντύθηκε γαμπρός και ανέβηκε τα σκαλιά της Ζωοδόχου Πηγής για να περιμένει τρία τέταρτα μέσα σε μια ασυνήθιστη για την εποχή ζέστα τη λεγάμενη, μια Ελληνοαμερικάνα μισότρελη που φορώντας πλατύγυρα καπέλα,  είχε μπερδέψει τη Δάφνη  με το Χιούστον του Τέξας. 

Επρόκειτο για μιαν γυναίκα πλούσια μεν,   μα  από την άλλη φοβερά τσιγκούνα. Δεν πετούσε τίποτα. 

Για όλα έλεγε έρχεται η ώρα να φανούν χρήσιμα. Έτσι κανα- δυό προγαμήλια γεύματα που έκανε στο σπίτι της στα παιδιά του Μπαρμπαγιώργου,  τα έκαμε από περισσεύματα των καθημερινών της γευμάτων. Τραπέζωμα  δηλαδή μ΄ένα καλαμαράκι, δύο μπουρεκάκια, τρεις ντομάτες γεμιστές και τέσσερις χούφτες μακαρόνια με κιμά που είχε καταψύξει μαγειρεμένον από κάτι σουτζουκάκια   προ μηνός.


Έγινε το λοιπόν  ο γάμος όπως- όπως και ακολούθησε  δεξίωση σε μια ταβέρνα της γειτονιάς, δυο τετράγωνα μακριά από το σπίτι της νύφης.

Ο Μπάρμπα-Γιώργος φορώντας ακόμα το γαμπριάτικο κουστούμι, αριβάρισε για επιθεώρηση στο φτωχομάγαζο κατ΄εντολή της νέας του αφέντρας, να βεβαιωθεί με τα ίδια του τα μάτια,  ότι όλα ήσαν καθώς πρέπει.

Έριξε το λοιπόν γύρω του μια εξονυχιστική ματιά  δίχως να  καταφέρει να επισημάνει κάτι τις το επιλήψιμο  και κατόπιν με τον αγέρα που του έδινε αυτή η δεύτερη φορά γαμπρός, τράβηξε να αράξει στη θέση που προοριζόταν για αυτόν, στο πιο κεντρικό τραπέζι.

Ένα γκαρσόνι κατέφτασε ασθμαίνοντας και του πέταξε αγενέστατα:


«Άιντες παππού παραπέρα. Κάτσε κάπου αλλού. Η θέση αυτή είναι για τον γαμπρό. Ματάκια δεν έχεις; ».

Σε όλη τη διάρκεια του γαμήλιου δείπνου δεν μίλησε, δεν χόρεψε, δεν έφαγε, δεν ήπιε.

Την άλλη μέρα ξημερώματα ακόμη, σηκώθηκε από την πολυθρόνα  όπου την έβγαλε όλη νύχτα και έβαλε ρότα κούτσα-κούτσα για το σπίτι του φίλου του, του δικηγόρου Περδίκη.


«Νίκο, βάλε μπρος διαζύγιο.» γκάριξε  στον αγουροξυπνημένο συνήγορο τονίζοντας με έμφαση κάθε του λέξη,  για να καταλήξει πικραμένα:

«Κι αυτή η ευλογημένη  η κερά –Κούλα βρε αδερφέ, μεγάλη πουτάνα. Ο Θεός να με συγχωρέσει».



 Ο Πατέρας μου και ο Θανάσης

Πουτάνα ζωή! 

Ερχότανε τώρα την ύστατη ώρα, την ώρα του πιο πικρού απολογισμού, κεφάτη και υπερδραστήρια και προπάντων κωμική, να μιμηθεί την Τέχνη με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο, σαν εκδίκηση και σαν υπενθύμιση ότι τα πάντα είναι κύκλος, ένας κύκλος που περικλείει κάθε τι  θετικό η αρνητικό φέρουν ως παρακαταθήκη ιερή οι φτωχές μας υπάρξεις και αποδίδοντας τα όμοια τοις ομοίοις δίχως τζιρινζάντζουλες και λεπτεπίλεπτες ενοχές, βρίσκει τη δικαίωση ακόμα και πρό του χαίνοντος τάφου..

Ο γέρος μου, φανατικός θαυμαστής του αυτοδημιούργητου κωμικού Θανάση Βέγγου, δεν έπαψε ποτέ να τον παρακολουθεί μανικά, πρώτα στους κινηματόγραφους των κοντινών συνοικιών όπου ξημεροβραδιαζόταν  πότε μόνος πότε μαζί με την οικογένεια  κι αργότερα όταν γέρασε και δεν μπορούσε μπλιό να μετακινείται, από τη ασπρόμαυρη Grudig που δέσποζε στο μικρό μας σαλονάκι.

Τις πάμπολλες ταινίες του θαυμαστού κωμικού μας, τις ήξερε σχεδόν απ΄έξω  σκηνή τη σκηνή και πολλές φορές μετείχε στον διάλογο, προλαβαίνοντας η συμπληρώνοντας ατάκες, κάνοντας εμάς τα παιδιά του να ξεκαρδιζόμαστε όχι τόσο με τα αστεία, όσο με τα παιδιάστικα καμώματα του πατέρα μας που και ξεκούτης συνέχιζε κανονικά να χαίρεται τη κωμική πλευρά της ζωής με γάργαρο γέλιο κι ευφρόσυνη διάθεση.

Ειδικά δε ενθουσιαζόταν με μια σκηνή από μια ταινία του Θανάση,  όπου αυτός κακοντυμένος φτωχοδιάβολος και σφόδρα ταλαίπωρος, βρίσκει αγώι ως κοράκι σε μια κηδεία. Εκεί το λοιπόν που κουβαλάει μαζί με τους αποδέλοιπους τον μακαρίτη στην τελευταία του κατοικία,  για κακή του τύχη του φεύγει το δεξί  παπούτσι και ω του θαύματος η κηδεία γυρίζει όπισθεν για  μερικά βήματα ώστε ο Θανάσης να ξαναφορέσει με τέχνη το αφημένο  παπούτσι  συνεχίζοντας  ακάθεκτος το θλιβερό του έργο. 

Το τι γέλιο έπεφτε από τον πατέρα σ΄αυτή ακριβώς τη σκηνή, δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια. Λες και κάποιος πατώντας ένα κουμπί να έβαζε μπρος ένα λουνα-πάρκ γέλιου με αλογάκια, μαλλί της γριάς, και όλα τα σχετικά.


Ήρθε κάποτε  η πικρή η  ώρα που ο γέρος  τα έφτυσε για τα καλά. Ενενήντα χρονώ και βάλε, μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό ακριβώς όπως και ο Βέγγος μόνο καμιά διετία νωρίτερα, πήγε κι ελόγου του να δρέψει αιωνιότητα με τη σέσουλα.

Την ημέρα της κηδείας, ο εργολάβος με πήρε αλαμπρατσέτα να μου μοστράρει τον τάφο στην Πέμπτη οδό του Νεκροταφείου, ενημερώνοντας με όσο πιο καλόβολα μπορούσε για τα διαδικαστικά.

Πριν καλά καλά το νοιώσω έφτασε και  η ώρα της πομπής προς τον τάφο. Μπροστά οι παπάδες, πίσω το φέρετρο με τον γέρο μου μέσα, να τραμπαλίζεται επικίνδυνα στις πλάτες των βαστάζων και πιο πίσω εμείς με τη χαρμολύπη να μας ανακατώνει τα εντόσθια σαν τεράστιο μίξερ.

Κάτι η στεναχώρια, κάτι η  μεσημβρινή Σεπτεμβριάτικη ρέμβη, ήταν ήδη πολύ αργά , σαν πήρα πρέφα ότι η πομπή συνέχιζε ακάθεκτη προς την Έκτη οδό προσπερνώντας τη διασταύρωση όπου έχασκε φρεσκοσκαμένος ο τάφος του γεννήτορα μου.

Έβαλα φωνή στα κοράκια να σταματήσουν ότι είχαν κάνει λάθος κι έπρεπε να γυρίσουν τα πίσω.  

Από κάπου  ξεφύτρωσε κι ο Εργολάβος μισομεθυσμένος από φτηνό κονιάκ, φωνάζοντας  επιτιμητικά προς τους βαστάζους για την αβλεψία τους.

«Πίσω ζωντόβολα και σας έφαγα. Το φελέκι σας».

Έλα ντε όμως που ο διάδρομος του νεκροταφείου στενός τόσος που ίσα  που χώραγε μια ζυγιά, εμπόδιζε τη αναστροφή του φερέτρου. 

Τι να κάνουν το λοιπόν  κι αυτοί οι ταλαίπωροι, άρχισαν σιγά σιγά να πισωπατούν  ωσάν κάβουρες μέχρι τη διασταύρωση όπου στρίβοντας επιτέλους δεξιά, κατευθύνθηκαν  λεύτεροι από εμπόδια σαν μαύρα γλαρόπουλα  προς τον χάσκοντα τάφο.

Την ώρα που ξεκαπάκωναν τον γέρο κι άρχισε ο τραγόπαπας να τον λερώνει με λάδια και με χώματα, παρατηρώντας το πελιδνό του πρόσωπο, παρατήρησα με άκρα ευγνωμοσύνη, ένα αχνό χαμόγελο να έχει σχηματιστεί σαν ουράνιο τόξο στα κακοραμμένα του χείλη. 


 Ο Περιπτεράς απέναντι

Ο Κοιμητάρχης πήγε κι έπιασε τον Περιπτερά, που΄μενε ανοιχτός  καθ΄όλον το εικοσιτετράωρο απέναντι από την επιβλητική Πύλη.

«Θα σε παρακαλούσα θερμώς φίλτατε, να μην διαθέτεις προφυλακτικά σε ιδικούς μας, ξέρεις τώρα εσύ!.. Αισχρόν θέαμα δια τους επισκέπτας, απορρίματα τοιαύτης υφής».

Και ο Περιπτεράς χολωμένα:

«Το Ένστικτο κύριε Κοιμητάρχα, δεν σιγάζει ούτε κάτω και από τις πιο αντίξοες συνθήκες... Ως εκ τούτου, εγώ δεν δύναμαι να  περιορίσω  το φαινόμενο. Έτσι κι αλλιώς αφιλοκερδώς προσφέρω υπηρεσίες. Καθώς ασφαλώς  και θα γνωρίζετε, οι νεκροί δεν διαθέτουν εισέτι μετρητό. Αρκετά!.. Δεν θα χρεωθώ επιπλέον κύριε και την αιδημοσύνη σας!»

 ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΟΡΔΕΣ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ ΠΥΡΓΩΝ

Η πεθερά ξεσπάθωσε ακριβώς τη στιγμή που παρακολουθούσα ενεός σε απευθείας μετάδοση από Νέα Υόρκη, να καταρρέει και ο δεύτερος Πύργος.

«Εδώ παιδάκι μου καταλιούνται τα σύμπαντα και συ μουλάρωσες να πέμψεις τον Τόλια στο δάσκαλο;»

«Δουλειά σου», της πέταξα σκαιότατα και λίγο αργότερα συνόδεψα τον κανακάρη φορτωμένο το τσέλο του στο Ωδείο, για το πρώτο μάθημα της σαιζόν.


Πρωτομαγιά της επόμενης χρονιάς, η γριά συχωρέθηκε την ώρα που ξεκοκάλιζε μια φτερούγα κοτόπουλο. 

Η κηδεία ορίστηκε Παρασκευή, ημέρα κατά την οποία ο Τόλιας έδινε συναυλία  με σύνολο εγχόρδων στον «Παρνασσό».

Στάθηκα εκ νέου αμείλικτος, τούτη τη φορά με τη κυρά. 

«Δουλειά σου», γρύλισα, «και μη φυτρώνεις άσπαρτη».

Το παιδί ζαλωμένο το όργανο όμοια χελωνάκι, πέρασε από το νεκροταφείο, για έναν βιαστικό αποχαιρετισμό στη γιαγιά του, για να εξακοντιστεί στη συνέχεια με το λεωφορείο της γραμμής προς την αίθουσα της πλατείας Καρύτση.

Η συμβία έκτοτε μου το κρατούσε μανιάτικο και με κάθε ευκαιρία βαρούσε στο ψαχνό.

«Άντρας να σου πετύχει; Ούτε την κηδεία της μάνας μου να σεβαστεί;».


Περάσανε τα χρόνια και ο Τόλιας φοιτητής πια στο Κονσερβατόριουμ της Ουτρέχτης, μου χτύπησε στο skype δύο η ώρα της νυχτός, την επαύριον της αποφράδας εκείνης που συνέβη το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι με τους πολλούς νεκρούς.

«Έλα πατέρα. Μόλις επέστρεψα από Άμστερνταμ. Ήμουν στο Κοντσερτγκεμπάου. Ο  Γκωτιέ Καπυσόν υπέροχος. Φαντάσου, στη πατρίδα του να γίνεται το έλα να δεις κι αυτός να παίζει κοντσέρτο  Σούμαν μες στη τρελή χαρά».

Η γυναίκα σίμωσε αγουροξυπνημένη.

Σαν έκλεισα τον υπολογιστή, έτσι στο ξεκούδουνο, μου σφύριξε ένα  φιλί στο μάγουλο.

«Πως γίνεται» μ΄αρώτησε, «τέσσερις χορδές, να εξαφανίζουν έτσι απλά το Κακό από τον κόσμο;»

Χαμογέλασα δικαιωμένος.

Επήγαμε για ύπνο χέρι με χέρι, εντελώς σιγουρεμένοι, ότι σε  κάτι λιγότερο από πέντε ώρες, ο Φοίβος θα έσκαγε και πάλι μύτη στον Υμηττό.