Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

 Το κασελάκι

 «Χρόνους τριάντα τρεις ασάλευτη, και με σηκώνουν…

Πάγει το Λενιώ μου!»

 Το Κούρεμα

Απ΄όλες τις δυστυχίες της Πανδημίας, αυτή που με πάτησε κανονικά στον σβέρκο, ήταν του να μην δύναμαι να παω να κουρευτώ σαν άνθρωπος. 

Αρκούδεψα το λοιπόν εν ριπή οφθαλμού. Το μαλλί μου πήρε όγκο τόσο γρήγορα από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της καραντίνας, που σκέπασε πριν καλά το εννοήσω, αυτιά και μέτωπο, με ζωηρή τάση να μου βγάλει κάποια αποφράδα στιγμή και  τα μάτια. 

Έτσι, αποφάσισα να βρω τρόπο να κουρευτώ, έστω και παρανόμως. Πήρα δυό-τρία τηλέφωνα σε γνωστούς μου μπαρμπέρηδες,  με την ελπίδα να με βολέψουν όπως- όπως. 

Αλλά  τι τα θες τι τα γυρεύεις; 

Τζίφος το πράμα.

Ο ένας φοβότανε τον Χαρδαλιά και τις απειλές για προστίματα, ο άλλος έτρεμε μην κολλήσει κορονοιό και τον κουβαλάνε στις ΜΕΘ, ο δε τρίτος  και καλύτερος μου δήλωσε ευθαρσώς, ότι είχε τόσα κλεισμένα ραντεβού σε σπίτια, που θα άδειαζε κατά τον Δεκαπενταύγουστο.

«Μέχρι τότε καπετάνιο, θάχω γίνει Σαμψών» του δήλωσα και το ΄κλεισα μην τον διαολοστείλω,

Έβαλα το μυαλό μου σε εντατική λειτουργία, πράγμα δύσκολο πολύ μέσα στην απραξία των ημερών μπας και κατεβάσω καμμιά ιδέα. 

Και τότε σαν επιφοίτηση, ανακάλεσα τον συμμαθητή μου τον Ταξιάρχη από το Δημοτικό, που απ΄ότι μάθαινα διέπρεπε στα γύρω γραφεία κηδειών, ως μέγας Καλλωπιστής. 

Κούρευε, ξύριζε, έκοβε νύχια και οι πεθαμένοι του ΄χαν τέτοια εμπιστοσύνη και αδυναμία,  που από ζωντανοί ακόμα τον πλησίαζαν και τον παρακαλούσαν γονυπετείς  που λέει ο λόγος, να τους αναλάβει μετά θάνατον:

«Να χουμε ρε Ταξιαρχούλη μούρη ν΄αντικρύσουμε τον Σωτήρα, τη Παρθένο  και τους δικούς μας εκεί απάνω».


«Και γιατί όχι», σκέφτηκα τηλεφωνώντας του πριν το μετανοιώσω..

«Το και το Ταξιάρχη μου » του ξηγήθηκα. « Ο συμμαθητάκος σου ο Γιάννης,  χάρη σου ζητά μεγάλη! Είσαι για μια ξεπέτα;»

«Τι λε ρε φιλαράκ,ι εδώ αναλαμβάνουμε τη σάρα και τη μάρα. Σ΄εσένα θα κολήσουμε;» και μου ΄δωσε διεύθυνση:

«Ανθέων 47, αύριο απογεματάκι κατά τις έξη. Ντάξει;»

Την άλλη μέρα, Δευτέρα Μεγάλη με τον Χριστό στη μαχαίρα, αρριβάρισα στο φτωχικό του πάλαι ποτέ συμμαθητού και χτύπησα το κουδούνι. 

Επιτέλους θα απαλλασσόμουν από από το περιττό μαλλί κι έτσι θα έλαμπε η ομορφιά μου για άλλη μιά, σ΄αυτόν τον μάταιο Κόσμο.

«Καλώς τον παιδιόθεν σύντροφο» με υποδέχτηκε φιλοφρόνως και με έμπασε γρήγορα-γρήγορα στα ενδότερα.

Παλιόφατσα θα τον έλεγες και αλήτρα, αν δεν τον γνώριζες καλά όπως εγώ.

«Σαν να μην πέρασε ο χρόνος από πάνω σου» τον κολάκεψα για να σπάσει λίγο ο πάγος. «Πως πάνε οι δουλιές ρε μόρτη;»

«Κεσάτια Γιάννη μου… Δεν πεθαίνει ο κόσμος. Είπα τώρα  με τον ιό ,  μπας κι ανοίξουν οι δουλειές και σπάσει η γκίνια, μα τι τα θές τι τα γυρεύεις;, Ούτε οι γέροι δεν πεθαίνουν πιά σ΄αυτόν κωλότοπο. Όλοι φθάνουν εκατό και βάλε,  την Ανάσταση τους μέσα».

Είπα ν΄αλλάξω συζήτηση.

«Που θα γένει η δουλειά Ταξιάρχη μου;»

«Εκεί σ΄αυτό το κρεβάτι»  διέταξε και μου έδειξε μια παλιά ντιβανοκασέλα στρωμένη ένα εμπριμέ ύφασμα της Λαικής, μ΄ένα κομμάτι πλαστικό στο ύψος του κεφαλιού. «Ξάπλωσε μέχρι να τοιμάσω τα τσιμπράκαλα».

«Τι λε ρε Ταξιάρχη; Παλάβωσες; Να ξαπλώσω για να με κουρέψεις;»

«Άκουσε να μαθαίνεις κολητάρι. Κουρέας είμαι το παραδέχομαι, αλλά με μια μόνη διαφορά.  Κουρέας πεθαμένων. Ανθρώπων δηλαδή που δεν κουνιούνται, δεν μιλάνε, δεν λαλάνε και το κυριότερο δεν ρωτάνε τι και πως. Μόνο ξαπλωτό το λοιπόν μπορώ να σε ματζοβολέψω, κι άμα σ΄αρέσει. Διαφορετικά ξέχνα το. Η συνήθεια βλέπεις επιτάσσει τοιουτοτρόπως. Ορθίους δεν δυνάμεθα…»

Δεν υπήρχαν περιθώρια για δισταγμούς και πισωγυρίσματα. Μια ψυχή που  ήταν να βγεί ας έβγαινε να πάει στον αγύριστο.

Κι έτσι, οριζοντιοποιημένος απάνω στο κρεβάτι του Ταξιάρχη, άλαλος και μπάλαλος, έζησα ζωντανός ένα περιποιημένο πεθαμενατζίδικο κούρεμα, που η μόνη  διαφορά  με το κανονικό, ήταν ότι κάποια στιγμή γυρνώντας με μπρούμυτα με τις χερούκλες του άγαρμπα πολύ ομολογώ,  μου τα πήρε και  από πίσω,  σβηστά μάλιστα όπως μ΄αρέσουν.

«Κλείσε τα μάτια φιλαράκι!» με νουθετούσε ο σύνθρανος κατά τη διάρκεια του κλαδέματος. «Προσπάθησε να μην αναπνέεις! Μην σφίγγεσαι! Άιντες να τελειώνουμε καμιά φορά…»

Εκτός από μια πνοή φρίκης που  κάποια στιγμή  ένοιωσα να μου παγώνει την ψυχή ως τα κατάβαθα,  κατά τα άλλα αποδείχτηκε το πιο ξεκούραστο και ηδονικό και νανουριστικό κούρεμα της ζωής μου, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που κόντεψα να τον πάρω σαν πεθαμένος.

«Άιντε τσίφτη μου!  Εγέρθητι! Κούκλο σ΄έχω κάνει!» κοκορεύτηκε στο τέλος, και βάλθηκε να τακτοποιεί τα ψαλίδια του σε ένα βαλιτσάκι επιμελώς.

Υπάκουσα χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Μού πρόσφερε ένα φορητό καθρέφτη.

«Τήρα ομορφιές ρε πούστη μου!»

Και τότες, χαζεύοντας τη φάτσα μου στο γυαλί, γεμάτος  θαυμασμό για το απρόβλεπτο του αποτελέσματος,  του δήλωσα πανυγυρικά  με όλην την ειλικρίνια που με διακατείχε:

«Όσο βρίσκομαι εν ζωή Ταξιάρχη μου , δεν υπάρχει άλλος μπαρμπέρης για μένα πλην εσού, κι άμα τα τινάξω, έχεις το λέφτερο απάνω μου». 

Και βγάζοντας από το πορτοφόλι  ένα πενηντάρι, πλέρωσα εκτός από το τρέχον, προκαταβολικά και  για το μεταθανάτιο.


 ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ

Παρότι ημιαναλφάβητος και κακογράφος σφόδρα, ως ιατρός- πνευμονολόγος στο << Σωτηρία >>, από φιλοτιμίαν κινούμενος περισσή προς το μακαριστόν πρόσωπο του γεννήτορος μου, εγώ, ο σύρων ταύτας τας γραμμάς, γνωστός και μη εξαιρετέος, Αλκίνοος Κουρκουτάς του Λαοκράτους, απεφάσισα τη σήμερον 24η Ιουνίου σωτηρίου έτους 2013, να εκθέσω εν λεπτομερεία πάση, τα θαυμαστά γεγονότα, άτινα έμελλον να μεταβάλλουν τον ρουν των ψυχικών μου ρευμάτων κατά τοιούτον ουσιώδην τρόπον, ώστε και  μεταφυσικήν οπτικήν των Πραγμάτων να αποκτήσω και να εγκαταστήσω δωρεάν εν τοις εγκάτοις μου, μηχανισμόν απεγκλωβισμού μόνιμον από την οικτράν δυσπραγίαν όπου  κατά κακή μου τύχη έχω περιπέσει με το Ελληνικόν αντάμα.

Επί το έργον λοιπόν.


ΑΠΟ ΔΙΟΣ ΑΡΞΑΣΘΑΙ

Καίτοι τρία εικοσιτετράωρα είχον παρέλθει από της ώρας που ο Πατήρ μου,-ο Θεός να τον ταγίζει γαλακτομπούρεκα και φυτούρας εκεί όπου ευρίσκεται-, ήρξατο βαθμηδόν να απεκδύεται των σαρκών, το σεπτόν του φάσμα επέμενε και μάλιστα μετ΄επιτάσεως  να μοι εμφανίζεται κατ΄ όναρ, πάλλευκον ιμάτιον ενδεδυμένον,  έμπροσθεν μίας σκηνογραφίας επιεικώς συγκεχυμένης, λέγον φωνή στεντορεία, πάνω-κάτω τοιαύτα:


-Τους πούστηδες. Ακόμα και εδώ βάλανε το γαμημένον τους χεράκι. Όλο το Έθνος πια υποφέρει από την Προτεσταντικήν των κακίαν.

 Έπιασα παραμάσχαλα περί την πρωία σήμερον, τον Επίτροπο επί των Συντηρήσεων, ένα Γερμαναρά ασπρουλιάρην, καχεκτικόν  και του άλλαξα τον Ανανίαν του κερατοφρίτση με τας αιτιάσεις μου.

Καλαφάτισμα, του είπα χρειάζεται  και ολίγη πίσσα. Άιντες και ένα πέρασμα με γυαλόχαρτο αι κώπαι… 

Τι στο Διάβολον; Ακόμη και τούτον το κονδύλι κατέπεσεν από τον Προϋπολογισμόν; Και τι κάνουμε τώρα ημείς ώδε, ένας σκασμός ψυχές ως εις την προκυμαίαν της Σμύρνης συνωστιζόμενες και μάλιστα  ντάλα καλοκαίρι που σκάει ο τέττιξ; 

Εις ποίον ύψος δυσθεώρητον, θα φτάσει επιτέλους η  απανθρωπία σας, ρε παλιοσκερβελέδες της Εσπερίας; 


Και γύρισα τότες φάτσα-φόρα στα πατριωτάκια, τα Ελληνάκια να πούμε που ξεροστάλιαζαν κάτω στην αποβάθρα ως μπακακοί απισχνασμένοι και τους πρότεινα ευθαρσώς:

-Μάγκες, ακούτε… Ο καθείς μας, όλο και κάτι ψιλά σέρνει στες χούφτες, από αυτά που μας βάλανε οι εδικοί μας άνθρωποι για διαπύλια. Δεν τσοντάρουμε το λοιπόν, ρεφενέ να πούμε  και να κινηθούμε με ίδιον μέσον;  

Επιδοκιμαστικές ιαχές, την παρθενία έτρωσαν των καταθλιπτικών αυτών πεδίων.  Η πρότασις μου έγινε αποδεκτή και μάλιστα μετ΄επαίνων. Ηδονής προσωπίδα, εκάλυψε παραχρήμα τα πελιδνά μούτρα των παρακειμένων, ως εις εν μεταφυσικόν μπαλ μασκέ.

Κι έτσι παραλιμνίως ώδε αραχτοί, ρίχνοντας που και που και κανένα ασμάτιον λαϊκόν, τη συνοδεία αφθόνου ρετσίνας-κεχριμπάρι, αναμένουμε πάνυ αγωνιωδώς, το αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας μας ταύτης. 


Υποβληθείς άχρι τρόμου, υπό τοιαύτης ζωηράς παρουσίας άμα και αυδής, του απήντησα σεβαστικώς ως εις Πατέραν αρμόζει, ότι γρυ δεν κατανοώ από τους λόγους του και ας κάμνει και ούτος από μεριά του μια μικρά προσπάθεια να καταστεί ολίγον πιο κιάρος.


-Τέκνον αγαπητόν, από οδόν οξυνοίας παρεκλίνον ευρέως... Τα πενήντα πάτησες ζαβαλάκο μου και εισέτι ως εν φασκιαίς βαβίζεις. Πως να σου δώσω να εννοήσεις, ποταπόν του  Λαβεράν πλασμώδιον,  ότι δεν δύναμαι  πλέον να ομιλώ σαφώς. Είχα την βεβαιότητα -σκατά στα μούτρα μου-, ότι απευθυνόμουν σε άνθρωπο τέλος πάντων που δύναται να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχερα. 

Κόπος μάταιος διαισθάνομαι, αλλά κομμάτια να γένει... Χάρις θα σου δοθεί άνωθεν. Σημείον θα σου αποστείλω φανερόν λίαν, της εξελισσομένης καταστάσεως και έστω ο Ζευς βοηθός σου. Πλέον άλλο δεν επιθυμώ  της ομιλίας σου,  υιέ μου φυρόμυαλε. 

Χαίρε το λοιπόν και να μου γράφεις…


 Την επομένην, της ροδοδακτύλου Ηούς εμφανισθείσης εν πλήρη δόξη επί των αδρών κορυφογραμμών του Υμηττού όρους, οδηγών μάλλον αμελώς το σαραβαλάκι μου προς το λιμάνι του Πειραιώς, φορτηγόν όχημα κλειστού τύπου, αμφιπλεύρως φέρον την δυσοίωνον επιγραφήν: ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΕΛΕΤΩΝ << Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣ  >> με προσεπέρασεν ασταπηδόν εξ ευωνύμων, ποιώντας ελιγμόν τοσούτον κινδυνώδη, που ολίγο έλλειψε να με στείλει αδιάβαστον εκτός δρόμου. Εις την οροφήν δε αυτού προσδεδεμένη επί εσχάρας οκταποδίοις  καλώς, εσείετο παρά του αντιτιθεμένου ανέμου, ευμεγέθης βάρκα  εκ πολυεστέρος συγκειμένη, ικανή να διαπλεύσει και εκείνον τον Ατλαντικό. 

Ην δε το όνομα αυτής: << ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ >>.


Εν αντιθέσει προς τον Πέτρον, ο οποίος και έκλαυσε πικρώς άμα τω του αλέκτορος ακούσματι, ο διηγούμενος ταύτα, εις γέλωτα ελθών γαργαρώδην και ακατάσχετον, το  σημείον εννοήσας εν πληρότητι τελεία, ανηλώθη ασμένως εις το ακόλουθον καθησυχαστικόν  διανόημα.


Το φάσμα του δηκτικού γέροντος, το οποίο εν ζωή ηγωνίζετο μάλλον πλημμελώς, ίνα επιτελέσει το καθήκον του  ως Πατήρ μου,  τουλάχιστον δια τας αμέσως προσεχείς νύκτας, θα με απήλλασσε της   λυμφατικής του παρουσίας, δια να σκάσει ρίνα και πάλι, -εν καιρώ τω δέοντι και πάντα κατ΄ όναρ-, συχνότητι  και  ασφαλεία, που παρέχει ημίν, η  υγρά έκτασις, η φοβερά και τρομερά  της Αχερουσίας.

Την κεφαλήν δε ανορθώσας προς τα Ουράνια Δώματα, ένθα η λαϊκή φαντασία τας ψυχάς των κεκοιμημένων αυθαιρέτως τοποθετεί, ανέκραξα με φανερά πλέον ανακούφισιν:

-Καλό  σου ταξίδι Γέρο μου. 

Τα δέοντα εις τον κύριο Πλούτωνα.

  


 Το τσουρέκι

Αρεβάροντας στ΄αρχοντικό μου παραμονή Πρωτοχρονιάς, το βρήκα μέσα στες μυρωδιές, τα μαχλέπια και τες απλωμένες ζύμες.

«Γειά και χαρά σου κοκκωνίτσα μου! Και του χρόνου να ΄σαι γερή!  Σαν τι μας  μαστορεύεις πάλι εκεί πέρα;»

«Μόλις έβγαλα από τον φούρνο τη πίτα που θα κόψουμε αύριο στο τραπέζι και τώρα ζυμώνω ένα τσουρεκάκι να ΄χουμε να βουτάμε  με τον καϊφέ μας…»

Και δώσ΄ του να μαλάσσει τα ζυμάρια της ιδροκοπώντας να δώσει μια μορφή κλέους στο υλικό και άϊντες να σκουπίζει κατόπιν τα χεράκια της απάνω στην ποδιά της προκειμένου ν΄ανοίξει το παρακείμενο τάμπλετ, κι όλα τούτα τα περίεργα με μιάν αγωνία διάχυτη στα γκριζοπράσινα ματάκια της.

«Τι χαλεύεις στο τάμπλετ αγγελούδα μου;» της πέταξα διερευνητικά.

«Τίποτα… Να παρακολουθώ αν εκτελώ σωστά μιά συνταγή για τσουρέκι που βρήκα σ΄ένα σάϊτ».

«Τι με λες βρε κορίτσι μου; Τόσα χρόνια που μου τα κάμνεις τσουρέκια, θαρρούσα ότι γνώριζες την συνταγή απ΄όξω κι ανακατωτά!»

Βράδυ Παραμονής που γράφω, μετά το δεύτερο λούσιμο κι ακόμα  ξεκολλάω ζυμάρια από την κεφάλα μου.

 Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΚΑΛΑΝΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ Λ.

Τούτη τη χρονιά ο κ. Λ. ήταν αποφασισμένος. Θα πλήρωνε αδρά, θα δωροδοκούσε εν ανάγκη γονείς και προστάτες, φτάνει ένα καλόπαιδο δρασκελώντας το κατώφλι του παραμονή Χριστουγέννων, να του ψάλλει τα κάλαντα με το καμπανάκι.

Οι πάντες τον απέφευγαν σαν τον  χολεριασμένο. Την ήξερε την αιτία καλά, μα  δεν ήταν λόγος αυτός να μην μπορεί σαν τον πάσα ένα, να χαρεί και δαύτος το χαρμόσυνο άγγελμα της έλευσης του Σωτήρα από τα χείλη ενός μπόμπιρα .

Ξημέρωσε το λοιπόν η παραμονή των Χριστουγέννων στη ξεχασμένη πολίχνη  και ο κύριος Λ. από τις επτά κι όλας, φορώντας τα καλά του, στην πόρτα ορθός, να περίμενει τον πρώτο καλαντιστή να τον αρπάξει από τα πέτα. 

Κάποια παιδιά που τον νοιώσανε από την άκρια του δρόμου, γύρισαν πίσω τρομαγμένα πολύ.  Άλλα πάλι, κάτι αλάνια που πέρασαν από μπροστά, καμώθηκαν τα αόματα και σφυρώντας αδιάφορα, κόψανε ρόδα μυρωμένα..

Και μόνο ο Γιάννος του ταχυδρόμου, μαθητούδι άπραγο ακόμη, που πρώτη φορά έβγαινε στη γύρα, ξεγελασμένο από τα απελπισμένα νοήματα του μερακλή να σιμώσει, έκανε την κουτουράδα και μπράφ γιομάτος θάρρος πέρασε την πόρτα.

«Να τα πούμε;» ρώτησε τον  κ. Λ.

«Να τα πεις πουλάκι μου!» απάντησε εκείνος  ανακουφισμένα  που βρέθηκε θύμα για τ΄ακονισμένα του δόντια.

«Καλήν ημέραν άρχοντες, 

αν είναι ο ορισμός σας,

Χριστού την θεία γέννηση,

να πω στ΄αρχοντικό σας…

για να καταλήξει ένα δίλεπτο αργότερα μπουρδουκλωμένο άσχημα και ξεφυσώντας σα παπόρο , στο «…και Ποιητής των όλων».

«Και παρακάτου πουλάκι μου…» επέμενε αυτός «και παρακάτου».

Συνέχισε αυτό:

«Σ΄αυτό το σπίτι που ΄ρθαμε,

πέτρα να μην ραγίσει,

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού,

χίλια χρόνια να ζήσει»

Ο κ. Λ. ευχαριστημένος του έδωσε το μπαξίσι του και με το παραπάνω μάλιστα, του χάιδεψε αβρά  τα κατσαρά μαλλάκια και το ξαπόστειλε με μια ελαφρά παιγνιώδη ώθηση στα πισινά προς την έξοδο,

«Και του χρόνου να μου ξανάρθεις»το ορμήνευσε γλυκόλαλα.

Βγήκε μαζί του κι αυτός από την πόρτα με το πάσο του και στρέφοντας τα μάτια απάνω, τηρούσε επίμονα την ταλαιπωρημένη επιγραφή  μουρμουρίζοντας:

«Αληθώς μας τα είπες πιτσιρίκο. Σ΄αυτό το σπίτι, ποτές δεν πρόκειται να ραγίσει πέτρα, γιατί τούτος ο Οίκος στερεότατος θα μένει στους αιώνες των αιώνων  κι ο νοικοκύρης του  ο πραγματικός, όχι ελόγου μου που πάροικος και παρεπίδημος βρίσκομαι , όχι χίλια χρόνια,  μα όσο υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη γη, θα ζει και θα βασιλεύει κραταιώς.»

Και διαλαλούσε η επιγραφή του καταστήματος απάνω:

«ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΕΛΕΤΩΝ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣ»


 Το γυαλί

Από ολάκερη φαμελιά είχαμε καταντήσει τέσσερις ανθρώποι. Δυο δίδυμες γεροντοκόρες, εβδομηντάριες που ζούσαν στο ισόγειο μαζί με τον μικρότερο αδελφό τους μπεκιάρη και λόγου του δυνατό, κι εγώ στον πρώτο, ανήψι  από τον γηραιότερο αδελφό τους που μας είχε αφήσει χρόνους δεκαετία και βάλε.

Κι είχε έρθει η ώρα του μικρού αδελφού. Δεν πρόλαβε ο δόλιος να κλείσει τα μάτια του στη Σωτηρία και νάσου ο τελετάρχης κουνάμενος λυγάμενος να μ΄ερωτά έξω από τον θάλαμο όπου είχε προ ολίγου αποβιώσει ο μπάρμπας μου.

«Του Παναγιώτη συγγενής είσαι;» και άρχισε να εκθειάζει το γραφείο του και τις πολύτιμες υπηρεσίες που θα μπορούσε  εάν του δίναμε το ελεύθερο να μας προσφέρει αφειδώς.

Κόβοντας του τον βήχα απ΄την αρχή του τόνισα πως η κηδεία σε περίπτωση που την αναλάμβανε αυτός, θα έπρεπε να είναι λιτή γιατί τα οικονομικά μας ήταν περιορισμένα και δεν υπήρχαν λεφτά για σκόρπισμα.

«Τη πιο φτηνή κάσσα, λίγα λέλουδα, ένας ψάλτης και κανας καφές είναι ότι πρέπει» μουρμούρισα μες απ΄τα δόντια  και κίνησα να φύγω για τις διατυπώσεις.

Εκείνη τη στιγμή σκάσανε μύτη οι θειάδες μέσα στο κλάμα και τον οδυρμό.

«Ποιος είναι ο κύριος;»ρώτησε η Ευθαλία.

«Ο κύριος που μάλλον θα αναλάβει τα σχετικά» της μούγκρισα και με το χέρι κύταξα να την απομακρύνω προς το διάδρομο.

Άρχισε τα σκουξήματα.

«Το καλύτερο θέλουμε για τον αδελφό μας. Ότι πιο αρχοντικό.

Δικά του είναι τα λεφτά, γι αυτόν θα τα ξοδέψουμε».

Η Τούλα συγκατάνεψε μυξοκλαίγοντας και τραβώντας τα βαμμένα κορακίστικα μαλλιά της πάνω στα μάτια της.

Μόλις άκουσε τέτοια ο κόρακας μου γύρισε κώλο.

Είχα χάσει το παιχνίδι. Τώρα αυτές κάνανε κουμάντο κι μάγκας θα τις ξεπαράδιαζε τα κάτι λίγα που χε αφήσει ο μπάρμπας μου για να χουν να πορεύονται.

Στο εκθετήριο του Τρίτου μαζευτήκαμε τρείς κι κούκος.

Ο μπάρμπας μέσα στην πολυτελή του κάσα σκεπασμένος μ΄ένα ολόσωμο κρύσταλλο έμοιαζε με κάτι άλιωτους Αγίους που προσκυνάμε δίχως δεύτερη σκέψη σε κάτι μοναστήρια της συμφοράς.

«Είδες;» μου μίλησε η Ευθαλία. «Έτοιμος να σου μιλήσει μοιάζει. Και τι άρχοντας. Έτσι που τον βλέπεις πίσω απ΄το γυαλί δεν είναι σαν να τον βλέπεις στην τηλεόραση; Σαν τον Χατζηνικολάου δεν είναι;» και δώστου αναφιλλιτό με τη σέσουλα.

Παπάδες τρείς του τέλεσαν την κηδεία, τρείς εμείς το ποίμνιο αποκάτω και κάποια στιγμή σηκώνοντας τον τέσσερις ευταλείς παπιονάτοι τον προώθησαν προς τα μνήματα.

Ο τελετάρχης πανταχού παρών, έδινε όρντινα με το τσουβάλι.

Κάποια στιγμή απόθεσαν το φέρετρο στο χώμα για την τελική πράξη του δράματος.

Τότε πλησίασε ο βοηθός και τραβώντας το συρταρωτό γυαλί κίνησε για την έξοδο του νεκροταφείου τοποθετώντας το επ΄ώμου.

«Που πάει αυτός με το γυαλί;» αγρίεψε η θειά μου η Ευθαλία.

«Δεν θάβουμε κυρά μου με το τζάμι. Αυτό είναι για το πρεστίζ του πράγματος. Αυτό έλειπε να βάζουμε τους πεθαμένους με γυαλί στο χώμα».

Η Τούλα άρχισε να στριγγλίζει ανεξέλεγκτα.

«Τι πράγματα είναι αυτά. Εμείς πληρώσαμε και με το παραπάνω και θέλουμε να τον θάψουμε με το γυαλί».

Ανένδοτος ο Τελετάρχης συνέχισε τη διαδικασία αγνοώντας τις δυο αδελφές που αφήνοντας το χώρο της ταφής πήραν στο κατόπι τον βοηθό που ήδη τοποθετούσε το κρύσταλλο σ΄ένα φορτηγάκι είκοσι μέτρα πιο πέρα στην ανοιχτωσιά.

«Φέρε πίσω το γυαλί ρε πριν τα κάνω όλα λαμπόγυαλο» ούρλιαζε η Ευθαλία αλλά μάταιος κόπος.

Ο βοηθός έβαλε μπρος το φορτηγό και περνώντας την τεθλιμένη πύλη έγινε μποχός στα γύρω στενά.

Και ήρθε η ώρα της πληρωμής.

Ένα εκατομύριο, εξιακόσες σαράντα επτά χιλιάδες το μαλλί και κάτι ψιλά.

«Δε σου δίνουμε δραχμή» χτυπιώντουσταν κι οι δυό. Ο Κόρακας καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του πίσω απ΄ένα ημιπολυτελές γραφείο τις ατένιζε απελπισμένος.

«Πλερώσαμε το γυαλί και μας κορόιδεψες.Δεν σου δίνουμε πενταράκι».

¨Να σας κάμω μια έκπτωση να τα βρούμε» αντέτεινε εκείνος βαρύς κι ασήκωτος.

«Δεν θέλουμε σκόντα εμείς», μούγκρισε η Τούλα.

«Εμείς θέλαμε το γυαλί για τον αδελφό μας και συ μας κορόιδεψες».

«Ωραία τότε» μίλησε ο πονηρός επαγγελματίας. «Να σας δώκω το γυαλί να το κάμετε ότι θέλετε»

«Να μας το δώσεις κύριε και δίχως άργητα μάλιστα» απάντησαν μ΄ένα στόμα κι οι δυό και από την επομένη πουρνό-πουρνό βρεθήκαμε ξαφνικά μ΄ένα παραλληλόγραμμο κρύσταλο ακουμπισμένο στο κλιμακοστάσιο.


«Ξέρω τι θα το κάνω το γυαλί» έφτυσε η Ευθαλία μετρώντας τα λόγια της σαν χάντρες. Θα σκεπάσω μ΄αυτό ένα τραπεζάκι.

«Μα δεν έχουμε τραπεζάκι σ΄αυτό το μέγεθος» έσκουξε η Τούλα

«Δεν πειράζει. Θα φτειάξω ένα στο κυρ-Μηνά στη γωνία στο επιπλάδικο».

«Μα θα είναι πολύ μακρύ και δυσανάλογο».

«Έ τότε να σκεπάσουμε τα κομοδίνα μας»

«Και το υπόλοιπο γυαλί τι θα το κάνουμε, δυο μέτρα μήκος και μισό πλάτος;»

Τις τηρούσα σα χαζός μην τολμώντας ν΄αρθρώσω κουβέντα.

«Το φυλάμε κι αν κάποτε μας σπάσει κανα τζάμι το κόβουμε»

«Τι λές μωρη χαζή. Αυτό είναι κρύσταλλο. Χοντρό. Κάνει για τζάμι;»

«Ρε ανεψιέ» μου γυρίζει η θειά Ευθαλία.»Δεν κάνει αυτό το κρύσταλλο για μπαμπρίζ άμα σπάσει καμμιά φορά του αυτοκινήτου σου;»


Όλα αυτά είναι πια παρελθόν που με κάνει και γελώ και μάλιστα πικρότατα.

Μετά από τέσσερα χρόνια με το γυαλί να συνεχίζει να σκονίζεται στο κλιμακοστάσιο είχα ένα ατύχημα και θανατηφόρο. 

Πονηρές οι θειάδες μου πιάσανε τον ίδιο τελετάρχη και τον πιάσανε στο ψιλό λακριντί.

«Αν και δεν του αξίζει του μπαγάσα κηδεία πολυτελείας θα κάνουμε την κουτουράδα να τον πάμε με κάσσα γυαλάτη και δαύτον. Μόνο σε παρακαλώ χρησιμοποίησε το γυαλί που μας φόρτωσες τότε και πάρτο πίσω μετά την κηδεία γιατί  δεν έχουμε χώρο στο σπίτι  και τζάμπα σκονίζεται και μας χαλάει τη μόστρα. Και αναμένουμε από σένα και την σχετική έκπτωση.

Σύμφωνοι;»


 ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΔΙ΄ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Ένα περίπου μήνα πριν την έκρηξη της Εθνοσωτηρίου, απογεματάκι μιας μουτζούφλας Τετάρτης, με φωνάζει ο πατέρας και μου ανακοινώνει  επιτακτικά:

-Φεύγεις βολίδα για την «ΑΡΓΩ»… Τσάκω πεντόφραγκο για εισιτήριο και σάμαλι, και μόλις σχολάσει το σινεμά θα σε περιμένω  στην έξοδο. Ακόμα εδώ είσαι;

Κάτι άστραφτε στα μάτια του, ένα μήνυμα από τα μελλούμενα  που δεν ήμουν σε  θέση  να αποκρυπτογραφήσω ακόμα, εν αντιθέσει με το νωδό στόμα  του ταμία λίγη ώρα αργότερα, που μπουκωμένο αυστηρότητα, θα μεταμορφωνόταν οβιδιακά σε ένα εργαλείο απόλυτης σαφήνειας διατυμπανίζοντας:

-Ακατάλληλον δι΄ ανηλίκους! Στροφή και στη μάνα σου!

Γύρισα σπίτι άρον-άρον και χώθηκα σα τον λωποδύτη από το κουζινάκι.

Εμφανίστηκε  ο πατέρας αλαφιασμένος  με  τα  σώβρακα. Στο άνοιγμα της πόρτας διέκρινα φευγαλέα τη μαμά ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με στήθος να ξεχειλίζει από την κομπιναιζόν σα παραφουσκωμένη φαρίνα. Μια ανοικονόμητη καφέ θηλή ανακάτεψε γλυκά τα σωθικά μου.

-Γιατί επέστρεψες; ρώτησε ο πατέρας εκνευρισμένα.

-Να!, παίζουνε μια ταινία «Στέφανα» κάπως έτσι, και λέει ο κυρ- Φανούρης, ότι είναι ακατάλληλη…

-Ρε συ,  σε κινηματόγραφο σ΄έστειλα, για σε γραφείο κηδειών;


Κοντεύω πιά τα εξήντα και σα καμιά φορά προβάλλει το τελεβίζιο τη «Στεφανία», στη σκηνή που η Λάσκαρη κοιμάται γυμνή ανάμεσα σε δυό άντρες με βυζί να έχει κηρύξει Οκτωβριανή Επανάσταση, βλέπω στη θέση της  τη  συγχωρεμένη τη μάνα μου.

Και τότε εκ στόματος μου, λιβανωτός αναπέμπεται  προς τον κυρ-Φανούρη, το τυφλό όργανο της Γνώσεως,  που απολακτίζοντας με συμφώνως τω Νόμω  από το «ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ»  των ειδώλων του σελυλόιντ στο «ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ» των ανθρώπων με  σάρκα και οστά, έλαβε έκτοτε δικαίως  τίτλον φύλακος-αγγέλου της ανδροσύνης μου.