Το τσουρέκι

Αρεβάροντας στ΄αρχοντικό μου παραμονή Πρωτοχρονιάς, το βρήκα μέσα στες μυρωδιές, τα μαχλέπια και τες απλωμένες ζύμες.

«Γειά και χαρά σου κοκκωνίτσα μου! Και του χρόνου να ΄σαι γερή!  Σαν τι μας  μαστορεύεις πάλι εκεί πέρα;»

«Μόλις έβγαλα από τον φούρνο τη πίτα που θα κόψουμε αύριο στο τραπέζι και τώρα ζυμώνω ένα τσουρεκάκι να ΄χουμε να βουτάμε  με τον καϊφέ μας…»

Και δώσ΄ του να μαλάσσει τα ζυμάρια της ιδροκοπώντας να δώσει μια μορφή κλέους στο υλικό και άϊντες να σκουπίζει κατόπιν τα χεράκια της απάνω στην ποδιά της προκειμένου ν΄ανοίξει το παρακείμενο τάμπλετ, κι όλα τούτα τα περίεργα με μιάν αγωνία διάχυτη στα γκριζοπράσινα ματάκια της.

«Τι χαλεύεις στο τάμπλετ αγγελούδα μου;» της πέταξα διερευνητικά.

«Τίποτα… Να παρακολουθώ αν εκτελώ σωστά μιά συνταγή για τσουρέκι που βρήκα σ΄ένα σάϊτ».

«Τι με λες βρε κορίτσι μου; Τόσα χρόνια που μου τα κάμνεις τσουρέκια, θαρρούσα ότι γνώριζες την συνταγή απ΄όξω κι ανακατωτά!»

Βράδυ Παραμονής που γράφω, μετά το δεύτερο λούσιμο κι ακόμα  ξεκολλάω ζυμάρια από την κεφάλα μου.