ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΔΙ΄ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Ένα περίπου μήνα πριν την έκρηξη της Εθνοσωτηρίου, απογεματάκι μιας μουτζούφλας Τετάρτης, με φωνάζει ο πατέρας και μου ανακοινώνει  επιτακτικά:

-Φεύγεις βολίδα για την «ΑΡΓΩ»… Τσάκω πεντόφραγκο για εισιτήριο και σάμαλι, και μόλις σχολάσει το σινεμά θα σε περιμένω  στην έξοδο. Ακόμα εδώ είσαι;

Κάτι άστραφτε στα μάτια του, ένα μήνυμα από τα μελλούμενα  που δεν ήμουν σε  θέση  να αποκρυπτογραφήσω ακόμα, εν αντιθέσει με το νωδό στόμα  του ταμία λίγη ώρα αργότερα, που μπουκωμένο αυστηρότητα, θα μεταμορφωνόταν οβιδιακά σε ένα εργαλείο απόλυτης σαφήνειας διατυμπανίζοντας:

-Ακατάλληλον δι΄ ανηλίκους! Στροφή και στη μάνα σου!

Γύρισα σπίτι άρον-άρον και χώθηκα σα τον λωποδύτη από το κουζινάκι.

Εμφανίστηκε  ο πατέρας αλαφιασμένος  με  τα  σώβρακα. Στο άνοιγμα της πόρτας διέκρινα φευγαλέα τη μαμά ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με στήθος να ξεχειλίζει από την κομπιναιζόν σα παραφουσκωμένη φαρίνα. Μια ανοικονόμητη καφέ θηλή ανακάτεψε γλυκά τα σωθικά μου.

-Γιατί επέστρεψες; ρώτησε ο πατέρας εκνευρισμένα.

-Να!, παίζουνε μια ταινία «Στέφανα» κάπως έτσι, και λέει ο κυρ- Φανούρης, ότι είναι ακατάλληλη…

-Ρε συ,  σε κινηματόγραφο σ΄έστειλα, για σε γραφείο κηδειών;

Κοντεύω πιά τα εξήντα και σα καμιά φορά προβάλλει το τελεβίζιο τη «Στεφανία», στη σκηνή που η Λάσκαρη κοιμάται γυμνή ανάμεσα σε δυό άντρες με βυζί να έχει κηρύξει Οκτωβριανή Επανάσταση, βλέπω στη θέση της  τη  συγχωρεμένη τη μάνα μου.

Και τότε εκ στόματος μου, λιβανωτός αναπέμπεται  προς τον κυρ-Φανούρη, το τυφλό όργανο της Γνώσεως,  που απολακτίζοντας με συμφώνως τω Νόμω  από το «ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ»  των ειδώλων του σελυλόιντ στο «ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ» των ανθρώπων με  σάρκα και οστά, έλαβε έκτοτε δικαίως  τίτλον φύλακος-αγγέλου της ανδροσύνης μου.