Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

 Ο Καλός Γιατρός

«Αγαπητέ κύριε Μπαλκαντζόπουλε», τραύλισε ο πρωϊνός ρεσεψιονίστ του επαρχιακού ξενοδοχείου στο οποίο είχα καταλύσει με την γυναίκα μου. «Θα μπορούσα να έχω την προσοχή σας για ένα μονάχα λεπτό; Ο κύριος που κάθεται εκεί πέρα στο σαλονάκι, επιθυμεί διακαώς να σας μιλήσει». 

Και τείνοντας τον δεξιό του δείχτη όλο νεύρο προς ένα γραβατωμένο, μειλίχιο άνδρα γύρω στα σαράντα-πέντε, βάλθηκε  να μου χαμογελά με σάπιο στόμα.

Γύρισα το βλέμμα όλο απορία στην κυρία μου:

«Τι να με θέλει άραγε;».

Σούφρωσε αυτή, τα κόκκινα  σαν πυρκαγιά  χείλη της  αδιάφορα πολύ, και στάθηκε όλο προσποιητό ενδιαφέρον μπροστά σε μια βιτρίνα όπου σκονίζονταν εκτεθειμένα ανάκατα, σεπτά προϊόντα του τόπου.

Έτσι μόνος, πλησιάσα τον καθισμένο μεσήλικα, του συστήθηκα ευγενικά και τον ρώτησα μ΄ένα τόνο αδιαφορίας, τον σκοπό της της επισκέψεως του.

«Ακούστε κύριε», μίλησε χωρίς πολλές φιοριτούρες ο καλοβαλμένος άντρας:

 «Θα ήθελα να σας υποβάλλω μια μάλλον αδιάκριτη ερώτηση… Εσείς ροχαλίζατε έτσι βαριά απόψε τη νύχτα; Έτυχε να κοιμάμαι στο διπλανό από σας δωμάτιο, και σας διαβεβαιώ από τον θόρυβο, δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι..»

«Δεν ήμουν εγώ εκείνος που ροχάλιζε κύριε, μα η συμβία μου. Τυχαίνει να έχει πρόβλημα η καημένη και δεν θέλει να το καταλάβει. Εσείς όμως για να έχουμε καλό ρώτημα,  υπό ποίαν ιδιότητα ενδιαφέρεστε;»

«Αγαπητέ μου, είμαι ιατρός και μάλιστα χειρουργός εξ Αθηνών και βρίσκομαι εδώ  για ένα συνέδριο. Αν  δεν σας ενοχλούσε, θα ήθελα να συμβάλλω σε μια πιθανή λύση του προβλήματος της κυρίας σας».

Ροχάλιζε η γυναίκα μου… Ροχάλιζε φρικτά με όλη τη δύναμη των πνευμόνων της…. Ροχάλιζε μετ΄επιτάσεως και μέχρι αηδίας. Αυτή ήταν η τραγική αλήθεα. Μα τι μπορούσα να κάνω, που ούτε ήθελε να το παραδεχτεί, πόσω μάλλον να ιδεί κάποιον ειδικό. Η ζωή μου από τη στιγμή που την παντρεύτηκα, είχε καταστεί ένα απόλυτο μαρτύριο, δίχως ελπίδα λύτρωσης.

Δε λέω, Ωραία γυναίκα είχα… Ζουμπουρλούδικη πολύ… Με τα πιασίματα της, τις χαράδρες της, τα λοφάκια της, ερωτιάρα μέχρι εκεί που δεν παίρνει, λυσσάρα, αχόρταγη μπορώ να πω.  Μα τι να το κάνεις;  Το ροχαλητό της τα κατάστρεφε όλα.

Δεν προλάβαινε να κλείσει τα μάτια και η ζωή μου από την μια στιγμή στην άλλη γινόταν σκέτη κόλαση.

Στις  συνεχείς προτροπές μου να δούμε κάποιον επαγγελματία, απαντούσε θρασύτατα ότι μάλλον εγώ είχα την ανάγκη νευρολόγου και να μην την παρασκοτίζω  μάλιστα, γιατί υπήρχαν κι αλλού πορτοκαλιές.

«Ναι αγάπη μου» της έφτυνα τότε με όλο μοχθηρία. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές,  μα με τα ροχαλητά σου θα τις μαράνεις πρόωρα και θα σε στείλουν παρά τα εκτυφλωτικά σου προσόντα,  στο γερό-διάολο κι ακόμα παραπέρα. Μπορεί για ξεπέτες να είσαι και η πρώτη, αλλά για σύζυγος το κόβω κομμάτι δύσκολο να γίνεις ανεκτή, τουλάχιστον από άνθρωπο που ακούει επαρκώς. Ποιά πορτοκαλιά θαρρείς μωρή, θα σε ανεχτεί μ΄αυτή σου την πριονοκορδέλλα;»

Κρατούσα το λοιπόν στα χέρια, ένα θηλυκό βιολοντσέλλο Στραντιβάριους, που τις νύχτες σαράκι φωλιασμένο στα σωθικά του και πολλαπλασιασμένο θαρρείς από χίλια μεγάφωνα, ματαίωνε με τον πλέον οδυνηρό τρόπο τον ημερήσιο μεγαλειώδη ήχο του μ΄εκείνο το συνεχές και ανυπόφορο τσικ, τσικ, τσικ…

Άλλες φορές, την φανταζόμουν ως αορτή, που όσο δεν την αντιλαμβάνεσαι στο στέρνο σου,  όλα δείχνουν να πηγαίνουν ρολόι, μα σα την σπρώξεις κάτω από τους υπέρηχους, ακούγοντας εκείνον τον απαίσια συριστικό ήχο, σου ανακατώνονται τα εντόσθια ως το μη παρέκει.

«Και πως μπορείτε να συμβάλετε εσείς γιατρέ, την στιγμή που η γυναίκα μου αρνείται κάθε ιατρική βοήθεια;»

«Έχετε την καλοσύνη παρακαλώ  να την καλέσετε να πλησιάσει;»

Τώρα που τον παρατηρούσα καλύτερα, εκτός από ευειδής, έδειχνε  και για άνθρωπος που έχει πάρει πολύ στα σοβαρά το λειτούργημα του. Έτσι τόλμησα να καλέσω τη γυναίκα μου.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν έφερε καμμιά αντίρρηση και παρακολουθώντας  τον ευλαβικά σε όσα την συμβούλεψε πατρικά, συμφώνησε χωρίς τσιριμόνιες, να τον επισκεφτεί στο ιατρείο του στην Αθήνα, μήπως και καταφέρει να δώσει λύση στο πρόβλημα της.

Τρεις μήνες αργότερα, το πρόβλημα είχε πράγματι λυθεί…

Είχα γλυτώσει από το ροχαλητό της.

Μόνο που κοιμόμουν πιά μονάχος, απάνω στο μεγάλο συζυγικό κρεβάτι, με το συναινετικό  να περιμένει την υπογραφή μου, στο δικηγορικό γραφείο του κυρίου Περδίκη.

Ένας γιατρός, καλός γιατρός, έπαιζε τώρα με το θηλυκό μου Στραντιβάριους  απαλλαγμένο άπαξ δια παντός με κάποιο φτηνό εγχειρητικό  κόλπο, από το επίμονο σαράκι που χρόνια το κατέτρωγε.

Ας το χαίρονταν λοιπόν ο μπαγάσας, ο άντρας… Το άξιζε και μάλιστα με το παρπάνω…

 Οι γάμοι του Μπαρμπα-Γιώργου

Ο Μπάρμπα-Γιώργος έστεκε απαρηγόρητος.

«Ακούς εκεί» κλαιγόταν στον πρωτότοκο, «να απομείνω χήρος πάνω στα καλύτερα μου χρόνια, τώρα τέλος πάντων που υπάρχουν πέντε φράγκα στην άκρη και μπορούσα αντάμα με τη γυναικούλα μου να κάμω τη ζωή μου. 

Να πάγω ένα ταξιδάκι βρε αδελφέ,  να φάγω εκείνη τη περίεργη  μακαρονάδα  με τον αστακό που τόσα χρόνια τώρα ούτε καν΄ τολμούσα λόγω υποχρεώσεων.

 Ώρα που τη βρήκε κι αυτή η ευλογημένη. 

Ποτέ δεν θα της το συγχωρήσω αυτό, ποτέ. 

Κι αν αυτούνης ήταν η μοίρα της να αποθάνει, σα τι έφταιγα εγώ  ο φουκαράς να μην έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, να πορευτώ το υπόλοιπο του βίου μου. 

Νέος άνθρωπος είμαι ακόμα. Τα εξήντα πέντε δεν τα έχω καλά-καλά πατήσει».


Ο Βασίλης ένας από τους τρεις γιούς , τον παρακολουθούσε σοβαρός και προσπαθούσε να μαντέψει που το πάγαινε ο γέρος,  με τσιριτζάντζουλες και τέχνη περισσή. 

«Βασίλη,  το έχω πάρει απόφαση» συνέχιζε τον μονόλογο του ο γέρος.

«Λέω να βρω γυναίκα. Τι να βρω δηλαδή. 

Ήδη έχω μία κατά νου και γρήγορις θα το βάλω μπρος το πράγμα  γιατί νταγιάντισα, μαύρισε η ψυχή μου βρε αδελφέ  τρεις μήνες τώρα χωρίς συντροφιά, χωρίς ένα χέρι γυναικείο πλάι να με φροντίζει.

Άλλωστε κάθε βράδυ, μα κάθε βράδυ, έρχεται στον ύπνο μου , η μάνα σου η  κυρά -Κούλα. 

Παντρέψου Γιώργο με λέγει, το καλό που σου θέλω. Να χαρεί και μένα η ψυχούλα μου εδώ στον Άδη που βρίσκομαι. 

Θέλω να σε δω να ευτυχείς,  να χαίρεσαι. Νέος είσαι ακόμα, τι στο καλό;  Έχεις ανάγκες.  Δεν θα σου κρατήσω κακία, δεν θα ζηλέψω.  Φτάνει εσύ να  θέλεις και προχώρα το. Με την ευχή μου το λοιπόν και καλά στέφανα…

 Έτσι με λέγει η κυρα –Κούλα  κι αφού εκείνη επιτρέπει και συναινεί,  κάθε ένσταση  απορριπτέα».


«Τι να  πω τώρα εγώ πατέρα ; Κάμε όπως καταλαβαίνεις »,  αντέτεινε ο Βασίλης «μα άσε πρώτα να το συζητήσω με τα αδέλφια μου και παίρνουμε μια απόφαση».


«Τι μου τσαμπουνάς εκεί ρε Βασίλη; Τι δουλειά έχετε εσείς με τη ζωή μου  και το μέλλον μου; Αυτή δικιά μου απόφαση είναι κι εγώ θα σας πω τι θα γένει και όχι εσείς τα χθεσινά νιάνιαρα.

 Άιντες γιατί πολλά μου τα χετε κάμει όλοι σας. 

Πάρτε το  επιτέλους απόφαση. Ο πατέρας σας δεν είναι κανενός  υποχείριο,  πόσο περισσότερο δικό σας ώστε  να του κανονίζετε τα βήματα κατά το θέλημα σας. 

Σπιτάκια σας, γυναικούλες σας, παιδάκια σας κι αφήστε με εμένα να κανονίσω τα του οίκου μου. Θα στο ξαναπώ τελευταία φορά. Αφού συμφωνεί η κυρα-Κούλα μόκο εσείς.  

Χεσμένους έτσι κι αλλιώς  σας έχω πατόκορφα. Ακούς; ».


Ο Βασίλης απόμεινε σκεπτικός να τον παρατηρεί, προσπαθώντας να μην τον ερεθίσει κι αντίς για καλό κάμει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.


Το ίδιο βράδυ όπως ήτανε και το φυσικό, το συζήτησε με τα αδέλφια του και κατέληξαν μετά από πολύωρη συζήτηση στην απόφαση, να τον αφήκουν λεύτερο να διαλέξει ατός του.

Καιγόντουσαν φυσικά,  για την παχουλή του σύνταξη και τις οικονομίες μιας ζωής που τώρα πετώντας από τις δικές τους τσέπες,  θα προσγειώνονταν στη ποδιά μιας ξένης, αλλά τι να έκαμαν;  

Ο γέρος  σαν παλιός χωροφύλακας  ήταν  άνθρωπος απελέκητος, αγύριστο κεφάλι και δεν υπήρχε περίπτωση να υποχωρήσει όχι στις νουθεσίες τους αλλά  και γονατιστοί να τον παρακαλούσαν βδομάδες ολάκερες.


Έτσι ο Μπαρμπαγιώργος τρεις μήνους μετά,  δεκατέσσερις του Οκτώβρη  ημέρα Σάββατο, ντύθηκε γαμπρός και ανέβηκε τα σκαλιά της Ζωοδόχου Πηγής για να περιμένει τρία τέταρτα μέσα σε μια ασυνήθιστη για την εποχή ζέστα τη λεγάμενη, μια Ελληνοαμερικάνα μισότρελη που φορώντας πλατύγυρα καπέλα,  είχε μπερδέψει τη Δάφνη  με το Χιούστον του Τέξας. 

Επρόκειτο για μιαν γυναίκα πλούσια μεν,   μα  από την άλλη φοβερά τσιγκούνα. Δεν πετούσε τίποτα. 

Για όλα έλεγε έρχεται η ώρα να φανούν χρήσιμα. Έτσι κανα- δυό προγαμήλια γεύματα που έκανε στο σπίτι της στα παιδιά του Μπαρμπαγιώργου,  τα έκαμε από περισσεύματα των καθημερινών της γευμάτων. Τραπέζωμα  δηλαδή μ΄ένα καλαμαράκι, δύο μπουρεκάκια, τρεις ντομάτες γεμιστές και τέσσερις χούφτες μακαρόνια με κιμά που είχε καταψύξει μαγειρεμένον από κάτι σουτζουκάκια   προ μηνός.


Έγινε το λοιπόν  ο γάμος όπως- όπως και ακολούθησε  δεξίωση σε μια ταβέρνα της γειτονιάς, δυο τετράγωνα μακριά από το σπίτι της νύφης.

Ο Μπάρμπα-Γιώργος φορώντας ακόμα το γαμπριάτικο κουστούμι, αριβάρισε για επιθεώρηση στο φτωχομάγαζο κατ΄εντολή της νέας του αφέντρας, να βεβαιωθεί με τα ίδια του τα μάτια,  ότι όλα ήσαν καθώς πρέπει.

Έριξε το λοιπόν γύρω του μια εξονυχιστική ματιά  δίχως να  καταφέρει να επισημάνει κάτι τις το επιλήψιμο  και κατόπιν με τον αγέρα που του έδινε αυτή η δεύτερη φορά γαμπρός, τράβηξε να αράξει στη θέση που προοριζόταν για αυτόν, στο πιο κεντρικό τραπέζι.

Ένα γκαρσόνι κατέφτασε ασθμαίνοντας και του πέταξε αγενέστατα:


«Άιντες παππού παραπέρα. Κάτσε κάπου αλλού. Η θέση αυτή είναι για τον γαμπρό. Ματάκια δεν έχεις; ».

Σε όλη τη διάρκεια του γαμήλιου δείπνου δεν μίλησε, δεν χόρεψε, δεν έφαγε, δεν ήπιε.

Την άλλη μέρα ξημερώματα ακόμη, σηκώθηκε από την πολυθρόνα  όπου την έβγαλε όλη νύχτα και έβαλε ρότα κούτσα-κούτσα για το σπίτι του φίλου του, του δικηγόρου Περδίκη.


«Νίκο, βάλε μπρος διαζύγιο.» γκάριξε  στον αγουροξυπνημένο συνήγορο τονίζοντας με έμφαση κάθε του λέξη,  για να καταλήξει πικραμένα:

«Κι αυτή η ευλογημένη  η κερά –Κούλα βρε αδερφέ, μεγάλη πουτάνα. Ο Θεός να με συγχωρέσει».



 Ο Πατέρας μου και ο Θανάσης

Πουτάνα ζωή! 

Ερχότανε τώρα την ύστατη ώρα, την ώρα του πιο πικρού απολογισμού, κεφάτη και υπερδραστήρια και προπάντων κωμική, να μιμηθεί την Τέχνη με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο, σαν εκδίκηση και σαν υπενθύμιση ότι τα πάντα είναι κύκλος, ένας κύκλος που περικλείει κάθε τι  θετικό η αρνητικό φέρουν ως παρακαταθήκη ιερή οι φτωχές μας υπάρξεις και αποδίδοντας τα όμοια τοις ομοίοις δίχως τζιρινζάντζουλες και λεπτεπίλεπτες ενοχές, βρίσκει τη δικαίωση ακόμα και πρό του χαίνοντος τάφου..

Ο γέρος μου, φανατικός θαυμαστής του αυτοδημιούργητου κωμικού Θανάση Βέγγου, δεν έπαψε ποτέ να τον παρακολουθεί μανικά, πρώτα στους κινηματόγραφους των κοντινών συνοικιών όπου ξημεροβραδιαζόταν  πότε μόνος πότε μαζί με την οικογένεια  κι αργότερα όταν γέρασε και δεν μπορούσε μπλιό να μετακινείται, από τη ασπρόμαυρη Grudig που δέσποζε στο μικρό μας σαλονάκι.

Τις πάμπολλες ταινίες του θαυμαστού κωμικού μας, τις ήξερε σχεδόν απ΄έξω  σκηνή τη σκηνή και πολλές φορές μετείχε στον διάλογο, προλαβαίνοντας η συμπληρώνοντας ατάκες, κάνοντας εμάς τα παιδιά του να ξεκαρδιζόμαστε όχι τόσο με τα αστεία, όσο με τα παιδιάστικα καμώματα του πατέρα μας που και ξεκούτης συνέχιζε κανονικά να χαίρεται τη κωμική πλευρά της ζωής με γάργαρο γέλιο κι ευφρόσυνη διάθεση.

Ειδικά δε ενθουσιαζόταν με μια σκηνή από μια ταινία του Θανάση,  όπου αυτός κακοντυμένος φτωχοδιάβολος και σφόδρα ταλαίπωρος, βρίσκει αγώι ως κοράκι σε μια κηδεία. Εκεί το λοιπόν που κουβαλάει μαζί με τους αποδέλοιπους τον μακαρίτη στην τελευταία του κατοικία,  για κακή του τύχη του φεύγει το δεξί  παπούτσι και ω του θαύματος η κηδεία γυρίζει όπισθεν για  μερικά βήματα ώστε ο Θανάσης να ξαναφορέσει με τέχνη το αφημένο  παπούτσι  συνεχίζοντας  ακάθεκτος το θλιβερό του έργο. 

Το τι γέλιο έπεφτε από τον πατέρα σ΄αυτή ακριβώς τη σκηνή, δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια. Λες και κάποιος πατώντας ένα κουμπί να έβαζε μπρος ένα λουνα-πάρκ γέλιου με αλογάκια, μαλλί της γριάς, και όλα τα σχετικά.


Ήρθε κάποτε  η πικρή η  ώρα που ο γέρος  τα έφτυσε για τα καλά. Ενενήντα χρονώ και βάλε, μετά από ένα βαρύ εγκεφαλικό ακριβώς όπως και ο Βέγγος μόνο καμιά διετία νωρίτερα, πήγε κι ελόγου του να δρέψει αιωνιότητα με τη σέσουλα.

Την ημέρα της κηδείας, ο εργολάβος με πήρε αλαμπρατσέτα να μου μοστράρει τον τάφο στην Πέμπτη οδό του Νεκροταφείου, ενημερώνοντας με όσο πιο καλόβολα μπορούσε για τα διαδικαστικά.

Πριν καλά καλά το νοιώσω έφτασε και  η ώρα της πομπής προς τον τάφο. Μπροστά οι παπάδες, πίσω το φέρετρο με τον γέρο μου μέσα, να τραμπαλίζεται επικίνδυνα στις πλάτες των βαστάζων και πιο πίσω εμείς με τη χαρμολύπη να μας ανακατώνει τα εντόσθια σαν τεράστιο μίξερ.

Κάτι η στεναχώρια, κάτι η  μεσημβρινή Σεπτεμβριάτικη ρέμβη, ήταν ήδη πολύ αργά , σαν πήρα πρέφα ότι η πομπή συνέχιζε ακάθεκτη προς την Έκτη οδό προσπερνώντας τη διασταύρωση όπου έχασκε φρεσκοσκαμένος ο τάφος του γεννήτορα μου.

Έβαλα φωνή στα κοράκια να σταματήσουν ότι είχαν κάνει λάθος κι έπρεπε να γυρίσουν τα πίσω.  

Από κάπου  ξεφύτρωσε κι ο Εργολάβος μισομεθυσμένος από φτηνό κονιάκ, φωνάζοντας  επιτιμητικά προς τους βαστάζους για την αβλεψία τους.

«Πίσω ζωντόβολα και σας έφαγα. Το φελέκι σας».

Έλα ντε όμως που ο διάδρομος του νεκροταφείου στενός τόσος που ίσα  που χώραγε μια ζυγιά, εμπόδιζε τη αναστροφή του φερέτρου. 

Τι να κάνουν το λοιπόν  κι αυτοί οι ταλαίπωροι, άρχισαν σιγά σιγά να πισωπατούν  ωσάν κάβουρες μέχρι τη διασταύρωση όπου στρίβοντας επιτέλους δεξιά, κατευθύνθηκαν  λεύτεροι από εμπόδια σαν μαύρα γλαρόπουλα  προς τον χάσκοντα τάφο.

Την ώρα που ξεκαπάκωναν τον γέρο κι άρχισε ο τραγόπαπας να τον λερώνει με λάδια και με χώματα, παρατηρώντας το πελιδνό του πρόσωπο, παρατήρησα με άκρα ευγνωμοσύνη, ένα αχνό χαμόγελο να έχει σχηματιστεί σαν ουράνιο τόξο στα κακοραμμένα του χείλη. 


 Ο Περιπτεράς απέναντι

Ο Κοιμητάρχης πήγε κι έπιασε τον Περιπτερά, που΄μενε ανοιχτός  καθ΄όλον το εικοσιτετράωρο απέναντι από την επιβλητική Πύλη.

«Θα σε παρακαλούσα θερμώς φίλτατε, να μην διαθέτεις προφυλακτικά σε ιδικούς μας, ξέρεις τώρα εσύ!.. Αισχρόν θέαμα δια τους επισκέπτας, απορρίματα τοιαύτης υφής».

Και ο Περιπτεράς χολωμένα:

«Το Ένστικτο κύριε Κοιμητάρχα, δεν σιγάζει ούτε κάτω και από τις πιο αντίξοες συνθήκες... Ως εκ τούτου, εγώ δεν δύναμαι να  περιορίσω  το φαινόμενο. Έτσι κι αλλιώς αφιλοκερδώς προσφέρω υπηρεσίες. Καθώς ασφαλώς  και θα γνωρίζετε, οι νεκροί δεν διαθέτουν εισέτι μετρητό. Αρκετά!.. Δεν θα χρεωθώ επιπλέον κύριε και την αιδημοσύνη σας!»

 ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΟΡΔΕΣ ΤΩΝ ΔΙΔΥΜΩΝ ΠΥΡΓΩΝ

Η πεθερά ξεσπάθωσε ακριβώς τη στιγμή που παρακολουθούσα ενεός σε απευθείας μετάδοση από Νέα Υόρκη, να καταρρέει και ο δεύτερος Πύργος.

«Εδώ παιδάκι μου καταλιούνται τα σύμπαντα και συ μουλάρωσες να πέμψεις τον Τόλια στο δάσκαλο;»

«Δουλειά σου», της πέταξα σκαιότατα και λίγο αργότερα συνόδεψα τον κανακάρη φορτωμένο το τσέλο του στο Ωδείο, για το πρώτο μάθημα της σαιζόν.


Πρωτομαγιά της επόμενης χρονιάς, η γριά συχωρέθηκε την ώρα που ξεκοκάλιζε μια φτερούγα κοτόπουλο. 

Η κηδεία ορίστηκε Παρασκευή, ημέρα κατά την οποία ο Τόλιας έδινε συναυλία  με σύνολο εγχόρδων στον «Παρνασσό».

Στάθηκα εκ νέου αμείλικτος, τούτη τη φορά με τη κυρά. 

«Δουλειά σου», γρύλισα, «και μη φυτρώνεις άσπαρτη».

Το παιδί ζαλωμένο το όργανο όμοια χελωνάκι, πέρασε από το νεκροταφείο, για έναν βιαστικό αποχαιρετισμό στη γιαγιά του, για να εξακοντιστεί στη συνέχεια με το λεωφορείο της γραμμής προς την αίθουσα της πλατείας Καρύτση.

Η συμβία έκτοτε μου το κρατούσε μανιάτικο και με κάθε ευκαιρία βαρούσε στο ψαχνό.

«Άντρας να σου πετύχει; Ούτε την κηδεία της μάνας μου να σεβαστεί;».


Περάσανε τα χρόνια και ο Τόλιας φοιτητής πια στο Κονσερβατόριουμ της Ουτρέχτης, μου χτύπησε στο skype δύο η ώρα της νυχτός, την επαύριον της αποφράδας εκείνης που συνέβη το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι με τους πολλούς νεκρούς.

«Έλα πατέρα. Μόλις επέστρεψα από Άμστερνταμ. Ήμουν στο Κοντσερτγκεμπάου. Ο  Γκωτιέ Καπυσόν υπέροχος. Φαντάσου, στη πατρίδα του να γίνεται το έλα να δεις κι αυτός να παίζει κοντσέρτο  Σούμαν μες στη τρελή χαρά».

Η γυναίκα σίμωσε αγουροξυπνημένη.

Σαν έκλεισα τον υπολογιστή, έτσι στο ξεκούδουνο, μου σφύριξε ένα  φιλί στο μάγουλο.

«Πως γίνεται» μ΄αρώτησε, «τέσσερις χορδές, να εξαφανίζουν έτσι απλά το Κακό από τον κόσμο;»

Χαμογέλασα δικαιωμένος.

Επήγαμε για ύπνο χέρι με χέρι, εντελώς σιγουρεμένοι, ότι σε  κάτι λιγότερο από πέντε ώρες, ο Φοίβος θα έσκαγε και πάλι μύτη στον Υμηττό.


  ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΚΟΣ

Το πρωινό της 2ας Νοεμβρίου του έτους  1960, πάνω στο πόντιουμ της Σκάλας του Μιλάνου, καταρρέει κεραυνοβολημένος από την καρδιά του, ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος, διευθύνοντας την πρόβα της Τρίτης Συμφωνίας του Γκούσταβ Μάλερ.

Την ίδια ακριβώς εκείνη στιγμή, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» των Αθηνών, άφηνε την τελευταία του πνοή συνεπεία καρδιακής ανεπάρκειας, ο Κωστάκης Οικονόμου, συνταξιούχος εργάτης της Πειραϊκής-Πατραϊκής.

Τίποτα απολύτως δεν συνέδεσε τους δυο αυτούς άντρες παρά μόνο το γεγονός ότι λίγο πριν εκπνεύσει ο Κωστάκης Οικονόμου, υψώνοντας τα  χέρια προς το ταβάνι του θαλάμου όπου νοσηλευόταν, φάνηκε να διευθύνει με μεγάλη επιδεξιότητα μια φανταστική ορχήστρα, μπρος στα εμβρόντητα μάτια της αγαπημένης του συζύγου Αθανασίας, ενώ την ίδια ώρα στην άλλη μεριά του Ιονίου, σε μια βιομηχανική πόλη του Βορρά της Ιταλίας, μέσα σε μιαν αίθουσα όπερας φορτωμένη ιστορία, ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος ακουμπισμένος πρόχειρα από τους μουσικούς της ορχήστρας πάνω στη σκηνή εν αναμονή του ασθενοφόρου, γέρνοντας τη γυμνή του κεφαλή προς τη μεριά της Ανατολής, ψιθύρισε καθαρά και εις επήκοον όλων στα Ελληνικά, τη λέξη <<Αθανασία>>.

Την επομένη,  στο κρεματόριο του Λουγκάνο, το φέρετρο με τον μαέστρο χανόταν πίσω από την καταπακτή, ένα δευτερόλεπτο αργότερα, αφότου οι  εργάτες στο Νεκροταφείο Καισαριανής είχαν ρίξει τις πρώτες φτυαριές νοτισμένου Αττικού χώματος πάνω στο  κιβούρι του Κωστάκη Οικονόμου.


 ΡΙΖΑ  ΙΕΣΣΑΙ                                                                                                                                

Επιτέλους παίρνει να ξημερώνει. Τι νύχτα  και δαύτη Θεέ μου… Ατέλειωτη  και Βαλπούργεια, έτσι πρέπει να τονίζεται στο ου. Η στο ει τάχα; Δεν είμαι βέβαιος, καθόλου βέβαιος μάλιστα που στο καλό τονίζεται. Αν  κάτι να τη συγκρίνω, θα έλεγα πώς  νύχτα Γεθσημανής ήταν, νύχτα προδοσίας τρομαχτική, αποτρόπαιη, αβάσταχτη  και σαν ψέμα, όλα με άφησαν πια όλα και ζωή και μνήμες και τα πάντα. Με όλη τη σημασία της λέξεως νύχτα, θάνατος κάτω από τις ελιές, κήπος των Ελαιών το δωμάτιο, με θρόμβους αίματος επί του προσώπου μου, λερώθηκαν οι τοίχοι κόκκινο βαθύ, θα τους δουν κάποιοι μπορεί και να τρομάξουν, ίσως  κλάψουν με το θέαμα, τούτο  εστί το αίμα μου, ξεσπάει η μπαταριά, δεν βγάζω κιχ, τι  να πω ο δόλιος; Μόνο που στη περίπτωση μου, για μένα μιλώ, ο θάνατος αυτός ένας όρος μάλλον επιεικής, αστείος μπορώ να υποστηρίξω, αν και στη κατάσταση  που βρίσκομαι, πνευματική κυρίως, όροι απόλυτοι δεν τίθενται ουδόλως, δεν βρίσκομαι, δεν μου αρμόζει δηλαδή και καθόλου να βρίσκομαι, καν σε θέση δεν είμαι, να τους υποστηρίξω θεωρητικά όπως τους είναι πρέπον. 

Πρώτη  φορά που βλέπω τόσο αετίσια, φοράω γυαλιά άραγε; Θυμάμαι που τα έβγαλα πριν το συμβάν.  Που είναι τα χέρια μου; Το χωριό, χωριό έμεινε, δεν άλλαξε καθόλου με τα χρόνια, το βλέπω από τόσο ψηλά τώρα, δεν ξεχωρίζουν καλά οι λεπτομέρειες, ας είναι. Πουλί είμαι και το χαίρομαι,  πόσο παράξενο αλήθεια; Και παλιά σαν τα κουράγια είχα περισσότερα, θέληση μέσα μου δυνατή, απίστευτη και δεν λογάριαζα κόπο μήτε και ιδρώτες, τύχαινε να πάρω  ανηφοριές για να αντικρύσω το πατρικό μου από τις ραχούλες, θεόρατες ράχες, αθάνατες, έλατα, παντού.  Μούσκεμα  στον ιδρώτα. κομμένα γόνατα μα ποτές μου  δεν είχα καταφέρει παρά τα νιάτα μου ατίθασα, άγρια, ανυπέρβλητα σε όγκο, δεν μπόρεσα να φτάσω τόσο ψηλά, να το τηράξω από τέτοιο ύψος, όπως αυτή τη στιγμή που λες ότι βρίσκομαι μέσα σε αεροπλάνο, δεν έχω μπει ποτέ μου, δεν είχα την ευκαιρία, δεν μου δόθηκε. Μουδιασμένο, μυρμηγκιάζει, μουγκρίζει από  θάμβος το μυαλό, άναυδο στέκει στο μεταίχμιο, αναθυμάται ωστόσο με ενάργεια μεγάλη, χαρά θυμάται που ένοιωθα στο φυλλοκάρδι μου  σα κατάφερνα  να ξεχωρίζω  από μακριά, χιλιόμετρα πέρα παρά την απόσταση και το πούσι, κατσιφάρα άλλες φορές, καταχνιές φοβερές, τα κεραμίδια μελετούσα με τη  καμινάδα, πράσινη όλο γυαλάδα, ο πατέρας την έχτισε πέτρα-πέτρα, έπεσε και έσπασε δύο, όχι τρία πρέπει να ήταν πλευρά,  από τα χέρια του πατέρα χτίστηκε η καμινάδα, άξια ήταν τα χέρια του, να ξεφυσά  η καμινάδα τουλούπες το καπνό, χειμώνας βαρύς χωριάτικος, χιόνι να πέφτει, ειρηνικά κάπνιζε πίσω από το σύδενδρο που τύλιγε σα στεφάνι, στέφανος εξ ακανθών το φτωχοχώρι, σα αγκάθινο στεφάνι του Χριστού, Μεγάλη Πέμπτη στο μαύρο σταυρό απάνω ο Λυτρωτής και εγώ  πλάι του. Λέω αγκάθινο, γιατί από τότε, από τα μικράτα μου κιόλας, ζούσαν  οι γονείς μου, η μάνα μου όμορφη ήταν, καλή, λεβέντης ο γέρος, τίποτα δεν προμηνούσε το κακό που πλησίαζε, γοργά φτερά είχε και ερχόταν καταπάνω μου, ένοιωθα  κάτι το σαρκοβόρο να ελλοχεύει, τάχα το κτήνος να ήταν, μέσα  στην  καθησυχαστική, ήμερη  φύση, κρυμμένο παρά το ότι τίποτα δεν προμηνούσε κακό, κάτι που εντελώς ξαφνικά κάποτε θα άνοιγε στόμα διάπλατο, δόντια, μασέλες γερές, να δαγκώσει να καταπιεί δίχως έλεος, εμένα, την οικογένεια μου, το χωριό ολάκερο. Θύμα το κεφάλι έσκυψα. Αχ, αλλοίμονο. Δεν έπεσα καθόλου έξω, δεν πέφτω ποτέ έξω, πες το διαίσθηση, ναι διαίσθηση, έτσι πες το. 

Νοιώθω πνεύμα φιλικό τη παρουσία σου, την ανάσα σου στο σβέρκο, την φωταύγεια σου την απόκοσμη, πάνω μου, τη αρματωσιά σου την ερωτική, σπαθί σέρνεις; Δεν χρειάζονται φοβέρες και απειλές, τίθεμαι οικιοθελώς στη καλή η κακή διάθεση σου, δεν θα τα χαλάσουμε δα. Τι  στο καλό. Άγγελος Κυρίου τάχα; Οδηγός παραπλανημένων ψυχών, Βιργίλιος, κάτι άλλο; Τι με κόφτει;. Την αλήθεια μόνο να πω, τη γυρεύω μέσα μου και αυτή θα ομολογήσω, όσο ακριβό τίμημα κι αν πρέπει να πληρώσω, σε ποιόν δηλαδή δεν ξέρω, αλλά  όσο όσο πλερώνω, σκόντα δεν γυρεύω εγώ να μου γίνουν και από κανέναν. Όχι, δεν έχω καμία διάθεση, που να  βρω φίλε τέτοιες πολυτέλειες τέτοιες ώρες να σου αποκρύψω τίποτα, απεναντίας πρέπει για μένα τον ίδιο, για τη σωτηρία της ψυχής μου, να βρω τη δύναμη που θα βάλει  ανάκατες σκέψεις και εικόνες που την ώρα αυτή συνωστίζονται στο μυαλό μου, γυρεύουν   έξοδο ηρωική, σε μία τάξη να μπουν, ώστε αν είναι να βγάλεις κρίση, η κρίση να είναι όσο το δυνατόν κοντά στα γεγονότα. Άσε με λοιπόν να μιλώ δήθεν σε μένα τον ίδιο γιατί κατά βάθος δεν είμαι πεπεισμένος για την ύπαρξη σου και εσύ αν θέλεις, μόνο άκου με. 

Άγγελοι, αηδίες, ανοησίες παιδιών, γηραιών φληναφήματα, του νου αλυσίδες. Τέλος πάντων. Σε δέχομαι. Πιστεύω τυφλά. Κράτησε το λοιπόν ότι νομίζεις, πέταξε τα υπόλοιπα. Να σε ευχαριστήσω μάλλον δεν δύναμαι, δεν θα τα καταφέρω αλλά με κάποιο τρόπο γνωρίζω εκ των προτέρων πώς δεν θα με καταδικάσεις, γιατί άλλωστε, με ποιο δικαίωμα, τινί δικαιώματι καταδικάζεις εσύ, που δεν υπάρχεις; Ότι κι αν εκρεύσει από τούτο το στόμα δεν είναι τελείως για πέταμα, άσαρκο φυσικά είναι, καλοδεχούμενο όμως θαρρώ  για τα ώτα σου, τα δικά μου. 

Ένα σκουριασμένο, ναι έτσι το ανακαλώ, καφέ και σκουριασμένο σα παιχνίδι παιδικό τσίγκινο από αυτά που παίζαμε παλιά με χρώματα που έπαιρναν με τον καιρό κάτι το βρώμικο, λεωφορείο άθλιο με πήρε  για τη μεγάλη πόλη,  ένα αυτοκίνητο ιδιωτικό οδηγημένο από τα χέρια μου με έφερε στερνή φορά πίσω. Όχι ότι δεν επέστεφα στο μεσοδιάστημα, πάντοτε το έκανα , πότε  Πάσχα, πότε  διακοπές με τα παιδιά και τη γυναίκα, πότε να γιατροπορέψω τα γονικά μου.  Πάντοτε όμως καθώς λένε, αυτό που μετράει  στη ζήση κι έχει την κάποια αξία, είναι η πρώτη και η τελευταία φορά και ιδιαίτερα η τελευταία, όταν τα πράγματα μοιάζουν να εξαντλούνται και να καταρρέουν στα σπλάχνα σου μέσα με θόρυβο μέγα, ψόφο βαρύ. 

Σαν έφυγα πρώτη  φορά από το χωριό που είδα το ηλίθιο, εμετικά ηλίθιο, άχρηστο φώς του Θεού, απομεσήμερο καλοκαιριού, καίει η λαμαρίνα, το κεφάλι βράζει, έστεκε η μάνα  κοντά στο ανοιχτό παράθυρο του λεωφορείου, σιμά στις τεράστιες ρόδες, μια σταλιά μάνα, σφούγγιζε τα δάκρυα  με ένα  μαντήλι, καρό μαντήλι καρό, έτσι ήταν. Ο πατέρας παράμερα, σοβαρός πολύ, πατεράδες παλιοί, σκληρά καρύδια, αγέλαστος, σκαιός, επίσημος, μόλις που σήκωσε το χέρι προς αποχαιρετισμό, το βαρύ όχημα  κατρακυλά προς τη μεγάλη πεδιάδα τρίζει δυσοίωνα, τρτρτρτρτρτ. Στρέφω το κεφάλι καταπτοημένος, φοβισμένος, κατουρημένος από τη τρομάρα που πρώτη φορά παίρνω το στρατί, τους δρόμους, παιδί ήμουν ακόμα αμούστακο μα έπρεπε να φύγω να ζήσω, να δουλέψω, αναπνοή, αυτό γύρευα μιαν ανάσα.  Από το μεγάλο πίσω παράθυρο, λερό, μυγοφτυσμένο, σκόνη πασπαλισμένο, είδα να χάνονται όλα σε μια στιγμή μονάχα, μια στιγμή που  θα διαιώνιζε του λοιπού, την μηδαμινή διάρκεια σε κάθε πράξη, σε κάθε λόγο, σε κάθε κίνηση. 

Η επιστροφή από τη άλλη, κάτι το τελείως διαφορετικό. Φυσικά και οι γονείς μου περιμένουν πάντα, με περίμεναν, αστεία που λέω, μα αυτή τη φορά όχι στη πλατεία όπως πρώτα, αλλά πεντακόσια μέτρα πιο πέρα, εκκλησούλα, καμπάνα δεμένη στο πλάτανο, οστά παντού σπαρμένα, χωράφι τετελειωμένων, σε μια αλάνα με σταυρούς παραχωμένοι, βαλμένοι ο ένας πλάι στον άλλο, με τάξη μεγάλη, μα σαπισμένοι, με τα ποντίκια πάνω τους σουλάτσο, ούτε να το σκέφτομαι, ακόμα φέρουν σάβανα, το πιάτο σπασμένο μέσα στο στήθος της μάνας, στο ηβικό οστούν της  το φίδι το μαύρο χώνεται. 

Ξημερώνει σαν επιστρέφω, ξημέρωνε, δυνάμωνε η λάμπα του ήλιου σιγά, μύριζε το πετρέλαιο, βρωμούσε το σύμπαν από τη μπόχα.  Τα κοκόρια λαλούσαν, έρημο χωριό, μικρό με κακούς ανθρώπους, δεν νογάνε να προοδεύσουν, έτσι έφυγα κάποτε. Σκυλιά με γαύγιζαν. Είχε βλέπεις η μυρωδιά μου αλλάξει και δεν με γνώριζαν  για δικό τους. Έτσι γίνεται. Ίσως πάλι να τα τρομάζουν, τα σκυλιά σκιάζονται από κάτι τέτοια, οι φάροι του αυτοκινήτου φταίνε, αυτοί, καλό αυτοκίνητο, το έχω πάρει με δόσεις, το χρωστάω ακόμα, άιντε να με βρούνε να πάρουνε τα φράγκα, ποιος θα το ξοφλήσει πρέπει να σκεφτώ, ποιος; Σκίζω το βαθύ πέπλο της νύχτας, τα ερέβη, τα διαβολικά, οι φάροι φωτίζουν για μια στιγμή τα ερειπωμένα σπίτια,  μαργωμένα στο έπακρο, ψόφια από την Μαρτιάτικη υγρασία, κάνει κρύο ακόμα, για Μάρτη μήνα τέλη, κρύο.

Μιλώ για την επιστροφή, κάθε επιστροφή η  τελευταία, και την περιγράφω να συνέβηκε, ναι, εδώ και αιώνες κι ας έχουν μόνο κάτι λίγα λεπτά της ώρας  περάσει. Ο χρόνος δεν δείχνει να έχει αξία, σαν τη παύση είναι στη μουσική. Μόνο που και η παύση κατά τον ένα η τον άλλο τρόπο παραμένει, είναι σίγουρα μουσική. 

Μη χάνω τον ειρμό μου, προχωράνε τα πράγματα και εγώ να φανώ συνεπής πρέπει στη προσήνεια σου, πνεύμα φιλάνθρωπο, λαθεύω μήπως; Άσε με να σε φωνάζω φίλε. Καλυτερεύουν τα πράγματα σαν τα χαϊδεύεις. Μην τις εκλαμβάνεις στραβά τις κουβέντες μου ποτέ, ότι τάχα σε έχω ανάγκη, η για εκδούλεψη.  Τους τελευταίους πέντε μήνες ο κόσμος έχει πάρει κατηφόρα, τρέχω πίσω  παιδί   από το τσέρκι κατρακυλώ, και δεν τον φτάνω, δεν τον καταφέρνω, προσπαθώ, ξεφεύγει. Με ξεπερνά, με κογιονάρει άγρια μάλιστα. Είχα βλέπεις ακόμα και τώρα που υποτίθεται που έχω απαλλαγεί από  μικρότητες, ψυχή  μαύρη και άραχλη και τη γυναίκα μου στον Άγιο Σάββα με προχωρημένο καρκίνο, παντού σε όλο το σώμα, γενικευμένο. Πεθαίνει, δεν έχει πεθάνει ακόμα. Ούτε σαράντα χρονών καλά καλά. Τα παιδιά μας πεταμένα, απορημένα προσωπάκια, δεν θέλω να έχω παιδιά, τα κρύβω  στης αδελφής της, πεταμένα είναι στο σπίτι, την γυρεύουν, κλάματα, απεγνωσμένα. Το ίδιο και εγώ, δεν διαφέρω. Δεν τολμώ να πάω  να τη δω σε αυτή τη κατάσταση, άσχημη, με τη ρόμπα του νοσοκομείου, χάλια, έτοιμη για ψόφο, κι οι άνθρωποι ψοφάνε, πέφτουν κάτω σα ζώα, κι αυτοί ζώα. Κάπως αλλιώς την είχα γνωρίσει, κάπως διαφορετικά τη θυμάμαι. Την αγαπώ φαίνεται σα τρελός για να  αντέξω το άσαρκο  σώμα , το κεφάλι σχεδόν γυμνό από μαλλιά και τα μάτια, κάποτε βαθιά πράσινα, δυο πράσινα μάτια, το τραγούδι λέει, μου άρεσε, της το έλεγα, δυο κόχες σκοτεινές, ζητιανεύουν απελπισμένα  βοήθεια, χρόνο παλεύουν να βρουν, βοήθεια που καλά γνωρίζουμε κι οι δύο ότι δεν της προορίζεται, αλλοίμονο, ποιος να βοηθήσει που ο Θεός, που ο διάβολος; Χριστέ μου αυτά τα μάτια, τι σκοτεινιές κρύβουν, τι τενάγη, σκοτεινάγρες του βυθού, τι παράπονα, τι ανομολόγητα προαισθήματα; Τις τελευταίες μέρες, σταμάτησα δεν πήγαινα  δουλειά. Κλεισμένος σπίτι. Χαψωμένος αυτοθέλητα. Τον εαυτό μου ήθελα να τιμωρήσω που οι ορίζοντες είναι, ήταν τόσο διάπλατοι για μένα, όσο κλειδαμπαρωμένοι για εκείνη. Τι να έκανα; Είχα δα και άλλη επιλογή από το να  μυκτηρίζω την υγεία μου, ήμουν περδίκι, τη διάθεση για συνουσία την είχα ακέραιη, όρεξη  να φάω, να πιώ, να ονειρευτώ το μέλλον κι ας ήταν ένα μέλλον βουτηγμένο στην  απουσία της, λογοπαίγνιο, κενό δίχως αυτή. Ξαπλωμένος στα τσαλακωμένα σεντόνια, βρωμάει η αναπνοή, το σπίτι αποσυντίθεται, μέρες νηστικός είμαι, δεν μπορούσα να σύρω  τα πόδια μου, τώρα ίπταμαι. Το μόνο που  απομένει να χαζεύω άβουλος υγρασιασμένα ταβάνια, μαιάνδρους στο χορό τους με τραβάνε, ξεφλουδισμένα. Ήθελα το μυαλό μου άδειο από εικόνες, συγκεντρωμένο σε πράγματα μηδαμινά δίχως αξία, επουσιώδη, να μην πονώ, να μη με βελονιάζει το κακό που με κυκλώνει από παντού, κουλουριάζεται σαν αρχαίος όφις, σηκώνει κεφάλι.

Τηλεφωνεί ο προϊστάμενος, βράδυ αργά, απειλεί να με στείλει αδικαιολογήτως απόντα στη Διοίκηση. Δεν προσπαθεί καν να με ακούσει. Μιλάει κακά, πάθος αταίριαστο για τέτοια μηδαμινά πράγματα, όπως η Υπηρεσία, το καθήκον. Του το κλείνω το τηλέφωνο κατάμουτρα, δεν είχα δα και τίποτα, ένας μισθός είναι με αυτόν ζω τα παιδιά μου, τη γυναίκα, τι να χάσω, χαμένα τα έχω… 

Έκανα τη καρδιά μου πέτρα και κινώ, πάω δυο μέρες αργότερα στο Αρχείο. Στέκομαι  έξω από το γραφείο του προϊσταμένου, με λυπόνται οι άλλοι, το ξέρω.. Άγρια γένια,  παλιόρουχα φορώ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια να ανταπεξέλθω με αξιοπρέπεια στα επιτιμητικά βλέμματα που με σταυρώνουν, συνάδελφοι, άνδρες, γυναίκες, δικηγόροι. Παρόλα αυτά, κάποιοι τολμούν, ήμουν βρώμικος και κακοζωισμένος, με πλησιάζουν φιλικά, μιλούν. Ο Γιάννης, βάζει το χέρι γύρω από τους ώμους μου και ρωτάει πώς τα πηγαίνω. Του κατεβάζω, τι το θελα, το χέρι σχεδόν με βία, τον μισούσα. Δεν θέλω κανείς  να με ακουμπά, κανένας τους, ανάγκη δεν είχα. Αν έπρεπε να αποκοπώ, κάπως να κάμω αρχή. Και αυτός ένας καλός τρόπος να αποστασιοποιηθώ. Αφού εκείνη δεν έχει  το κουράγιο να σηκώσει το ασθενικό χέρι να με αγκαλιάσει, η επαφή, κάθε επαφή με ανθρώπους έχει  μαρτύριο καταντήσει για μένα, ανυπόφορο. Μπαίνω στο γυάλινο γραφείο του προϊσταμένου και μυρίζει κολόνια, φτηνή από αυτή των κουρείων, αφεντικά να σου πετύχουν, προϊστάμενοι κερατάδες, οίηση λέοντος, σιχαμένοι. Σηκώθηκε από τη καρέκλα, μου τείνει το χέρι, ακολουθώντας παράξενες τελετουργίες, άπλωσε το δεξί, ξεγελασμένος ότι θέλω να τον χαιρετίσω. Δίχως  κουβέντα, τον χτυπώ δυνατά στο πρόσωπο. Στρέφω το κορμί μου και βγαίνω αργά. Μένει να με χαζεύει ενεός, χάχας σωστός, δεν ξέρει ο αλητήριος πώς να αντιδράσει. Δεν κρατάει όμως αυτό για πολύ, χύνεται στη πόρτα και μου πετάει κοτρόνια μεγάλα σαν Πολύφημος με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του βρισιές λέει και βλαστήμιες που δεν με πληγώνουν, δεν με αγγίζουν καθόλου. Δεν αξίζεις καριόλη, έτσι με αποκαλεί καριόλη, ποιόν εμένα που έχω δώσει τα πάντα  να έχει να κοκορεύεται στους ανωτέρους του. Δεν δείχνει έλεος. Άφησες τόσο καιρό τη δουλειά πίσω, τα απόγραφα άφτιαχτα. Τι χρωστάω κάθε μέρα να απολογούμαι στους δικηγόρους, δεν μπορώ άλλο να σε καλύπτω. Όσο και να θέλω να  βοηθήσω, δεν με αφήνεις. Κάνεις λες και μόνο εσύ σε αυτή τη σκατοζωή αντιμετωπίζεις πρόβλημα. 

Λεπτό. Δεν στέκομαι λεπτό, τι να μου πει;. Τι να του απαντήσω. Κατά μία έννοια δίκιο έχει. Παίρνω  τους δρόμους. Το νοσοκομείο όπου έχω τη γυναίκα μου,  κοντά στην Υπηρεσία. Στέκομαι απέναντι, από μεριά του γηπέδου κάτω από το πλαστικό γείσο, για τη βροχή είναι, να μη βρέχονται οι θεατές και βγαίνει και λίγο προς τα έξω προφυλάγοντας τους περαστικούς, μόνο που σα βρέχει κατουράει στις έξω γωνίες νερό, κουβάδες, αλλοίμονο σαν τύχει να περνάς από κάτω, μούσκεμα σε κάνει ο καταρράκτης, μένω λοιπόν εκεί χαζεύοντας τα ανοιχτά  παράθυρα για ώρα. Το δεύτερο αριστερά είναι του θαλάμου της. Καμία κίνηση. Στα μπαλκονάκια κάτω από την επιγραφή ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ καπνίζουν, τι καπνίζουν να πεθάνουν θέλουν κι αυτοί πριν την ώρα τους. Περνούν κάτι συνάδελφοι τραβούν για το μετρό. Κάνουνε τους χαζούς, λες και δεν με γνωρίζουν, με αποφεύγουν, καλλίτερα έτσι. Στο διάολο.  Περνάει η ώρα. Η κυκλοφορία των τροχοφόρων  αραιώνει.  Μουχρώνει, ανάβουν φώτα.  Δεν έχει νόημα να την περιμένω να φανεί. Δεν έχει δύναμη να σηκωθεί, να ντυθεί, πώς θα περάσει το δρόμο; Κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι τα πράγματα  δύσκολα, έχουν πάρει για τα καλά, δρόμο στραβό. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, κάθε ελπίς έχει μαραθεί, εκλείψει. Σκύβω το κεφάλι, κλαίω πικρά σαν το Πέτρο, εγώ γιατί να μετανιώσω, αν προδίδω κάτι μόνο τον εαυτό μου. Αγνοώ επιδειχτικά, βλέμματα, περίεργα βλέμματα των περαστικών που κοντοστέκονται απορημένοι από το θέαμα, γιατί στέκονται; Λίγα μπορώ να κάνω. Θεός δεν είμαι. Ακόμα και για άνθρωπος, καλά δεν τα πάω. Φανερό  το έλλειμμα, κάνει μπαμ.  Γυρίζω σπίτι, παίρνω από το γκαράζ το αυτοκίνητο. Νοιώθω την ανάγκη να φύγω, να απεμπολήσω τη πρώτη ζωή, να πάρω τα τρίστρατα έτσι δίχως προορισμό, αγέρας να γίνω, καπνός, μπουχός, Λούης.  Πρέπει οπωσδήποτε κάπου να επιστρέψω. Δεν έχει  τόσο  σημασία το που. Φτάνει να κάνω κάτι, να εξεγερθώ. Ένας μαγνήτης τεράστιος, αγκιστρωμένος κάπου στο μαύρο στερέωμα με τραβάει αθέλητα κατά τη μεριά της αφετηρίας, σε ένα δρόμο που καθώς αντιλαμβάνομαι, έξυπνος είμαι, καθαρά ελπίδα γυρισμού δεν υπόσχεται σε κανένα, πολύ περισσότερο σε εμένα, τον άτυχο άνθρωπο που δεν έχει πια απαντοχές, μόνο πίκρα στη ψυχή σκοτάδι και ερέβη γεμάτος ως τα μπούνια. Ασυναίσθητα βγαίνω Εθνική. Οδηγώ για ώρες, προσπερνώ νυχτωμένες νταλίκες, σταματώ για καφέ, τσιγάρο, μαγαζιά κακοφωτισμένα, μίζερα, υπάλληλοι που μόλις στέκονται στα πόδια τους  στο τέλος της βάρδιας προσβλέπουν οι άμοιροι και αυτοί και το ζεστό τους κρεβάτι. Ατέλειωτος ο δρόμος, χαοτικός. Στιγμές δεν ξέρω που να στρίψω, εδώ; Εκεί; Λησμόνησα ακόμα και  βασικούς κανόνες της οδήγησης. Φτάνω στο σημείο να μην γνωρίζω ποιο το γκάζι, ποιο το φρένο. Άλλος οδηγάει, όχι εγώ. Αγνοώ τον ύστατο προορισμό, την κατάληξη, αν και κάτι βαθιά μέσα μου, μιλάει, πάντα μιλούσε, τώρα δυνατά με ξεκουφαίνει, ανοιχτά κράζει για μια επιστροφή στη χοντρή ρίζα του Ιεσσαί, γερά θεμελιωμένη  στα χώματα της γενέθλιας γης. 

Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο να ανέλθω. Ένα τόσο δα άγγιγμα της σκανδάλης με το δείχτη και η άνοδος παιχνιδάκι, πανεύκολη σα γυναίκα του δρόμου. Φτάνει να είσαι διατεθειμένος να πληρώνεις το ακριβό τίμημα κάθε φορά αυτό το τίμημα και εγώ το έχω πληρώσει και με το παραπάνω. Μετρητοίς. Αφήνω πίσω καταματωμένη τη σάλα του πατρικού μου  και χύνομαι, διαπερνάω  τη στέγη προς τα τελευταία άστρα που λαμποκοπούν στο στερέωμα μάλλον αδιάφορα. Κανένας πόνος, καμία οιμωγή δεν ταράζει την μεγάλη γλύκα, μπλαστρωμένα συναισθήματα μόνο, αναπνέουν άξαφνα ανακουφισμένα από τη πρωτόγνωρη εμπειρία. Δεν στεναχωριέμαι για τη γυναίκα μου, μήτε για τα παιδιά μου. Θα βρουν, πάντα βρίσκουν όσοι απομένουν βηματισμό αργά η γρήγορα. Άλλωστε, τουλάχιστον με τη γυναίκα μου είναι ζήτημα χρόνου. Έρχεται, θα ξανανταμώσουμε. 

Φωτίζει πίσω από τα βουνά και εγώ είμαι  ένας χαρταετός, σαΐτα χάρτινη με ζύγια στραβά στριφογυρίζω, κουτρουβαλώ τα ουράνια πεδία, πασχίζω να βρω μάταια κάποιου είδους λεπτή ισορροπία, να σταθώ, να ατενίσω τα ανθρώπινα   κάτω από την πολύχρωμη ουρά μου. Κάμποση ώρα  που περιπλανιέμαι εδώ και εκεί, πλέω στον άνεμο. Δεν μπορώ να πω, συνήθισα  γρήγορα τη νέα κατάσταση. Δεν χορταίνω τα πράγματα, αν και ξέρω πώς  λίγο χρόνο ακόμη θα τα αντικρίζω με τέτοιο ξάστερο μάτι. Θα αλλάξουν τα δεδομένα, σίγουρο, μα εδώ που τα λέμε δεν έχω καμία άλλη επιλογή, κάτι καλλίτερο να κάμω, από το να απολαμβάνω όσο δύναμαι πλέρια, τούτη τη εξαίσια ηρεμία, ηρεμία του χωριού μου από ψηλά. Επιστρέφω, αυτή τη φορά για πάντα. Κλείνει ο κύκλος. Εκεί που συναντιέται η αρχή και το τέλος, σε αυτό το απειροελάχιστο σημείο του χώρου βρίσκομαι εγκλωβισμένος, τραυματίας που αναστενάζει, την στιγμή αυτή. Κι αν έχω για κάτι μετανιώσει, δεμένα τα χέρια μου έχω, δεμένα για πάντα. Μα ιδού! Ανοίγουν  επιτέλους οι τάφοι, συντίθενται τα σώματα αγαπημένων, γυρίζουν ξενιτεμένοι από ταξίδια μακρινά, το χωριό ξεκολλά από τα μαύρα χώματα, αποχαιρετά τη πλαγιά όπου έστεκε τόσους αιώνες πειθήνια και έρχεται προς υπάντηση μου στον αγέρα, το χωριό ανεβαίνει, βγάζει φύλλα, ανθίζει. Η ρίζα, η ρίζα Ιεσσαί σα πλοκάμι χταποδιού ξετυλίγεται έτοιμη να ενωθεί μαζί μου. Ευτυχία να πλησιάζει αισθάνομαι, φεύγουν τα σκότη, απομακρύνονται. Ξημερώνει πάλι, μα αυτή τη φορά εντός μου.