ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΚΟΣ

Το πρωινό της 2ας Νοεμβρίου του έτους  1960, πάνω στο πόντιουμ της Σκάλας του Μιλάνου, καταρρέει κεραυνοβολημένος από την καρδιά του, ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος, διευθύνοντας την πρόβα της Τρίτης Συμφωνίας του Γκούσταβ Μάλερ.

Την ίδια ακριβώς εκείνη στιγμή, στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» των Αθηνών, άφηνε την τελευταία του πνοή συνεπεία καρδιακής ανεπάρκειας, ο Κωστάκης Οικονόμου, συνταξιούχος εργάτης της Πειραϊκής-Πατραϊκής.

Τίποτα απολύτως δεν συνέδεσε τους δυο αυτούς άντρες παρά μόνο το γεγονός ότι λίγο πριν εκπνεύσει ο Κωστάκης Οικονόμου, υψώνοντας τα  χέρια προς το ταβάνι του θαλάμου όπου νοσηλευόταν, φάνηκε να διευθύνει με μεγάλη επιδεξιότητα μια φανταστική ορχήστρα, μπρος στα εμβρόντητα μάτια της αγαπημένης του συζύγου Αθανασίας, ενώ την ίδια ώρα στην άλλη μεριά του Ιονίου, σε μια βιομηχανική πόλη του Βορρά της Ιταλίας, μέσα σε μιαν αίθουσα όπερας φορτωμένη ιστορία, ο μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος ακουμπισμένος πρόχειρα από τους μουσικούς της ορχήστρας πάνω στη σκηνή εν αναμονή του ασθενοφόρου, γέρνοντας τη γυμνή του κεφαλή προς τη μεριά της Ανατολής, ψιθύρισε καθαρά και εις επήκοον όλων στα Ελληνικά, τη λέξη <<Αθανασία>>.

Την επομένη,  στο κρεματόριο του Λουγκάνο, το φέρετρο με τον μαέστρο χανόταν πίσω από την καταπακτή, ένα δευτερόλεπτο αργότερα, αφότου οι  εργάτες στο Νεκροταφείο Καισαριανής είχαν ρίξει τις πρώτες φτυαριές νοτισμένου Αττικού χώματος πάνω στο  κιβούρι του Κωστάκη Οικονόμου.