Τρίτη 19 Αυγούστου 2025

 Ο <<Έλβις>>

Το όνομα <<Έλβις>> υποστηρίζουν κάποιοι, ότι προέρχεται από τα αρχαία Κέλτικα και σημαίνει τον  πάνσοφο. Καμία δηλαδή σχέση με τον αδελφό μου, γιατί λησμόνησα να σας αναφέρω ότι ο <<Έλβις>> είναι αδελφός μου.

Όχι απλά ένας τυχαίος <<Έλβις>>, αλλά μετενσάρκωση του πρώτου και μοναδικού, του Βασιλιά  του ροκ εντ ρόλ, του Έλβις Πρίσλευ.

Το αδέλφι μου από μικρός είχε κάποια θεματάκια. Πετριές στο κεφάλι μάτσο, τον έκαναν να κινείται αρκετά περίεργα και πρωτότυπα, σε βαθμό που κανένας δεν μπορούσε να τον εννοήσει, πόσο περισσότερο να τον κατατάξει στη κλίμακα του βίου και της κοινωνίας.

Κρατούσε π.χ ημερολόγιο. 

Άνοιγες και διάβαζες. 

Σήμερα τρεις... Σήμερα επτά... Σήμερα τέσσερις... 

Κάπου πήγαινε το μυαλό μου με τούτα τα αριθμητικά λόγω εφηβείας, αλλά και πάλι είχα τις αμφιβολίες μου. Του έκανα ξάστερα την ερώτηση:

-Τι σημειώνεις εδώ ρε νούμερο; Τις μαλακίες που τραβάς κάθε μέρα;

-Όχι ρε πανύβλακα, μου απάντησε αγριεμένα. Απλά καταγράφω τις τρίχες που  πέφτουν από το κεφάλι μου,  για να έχω έναν λογαριασμό το πότε θα μείνω φαλάκρας.

Όλα λοιπόν τα΄ χε η μαριορή, του έτυχε του σαλεμένου αυτουνού κι ένα ακόμα, αυτή τη φορά μύριες φορές χειρότερο, να υπάγει δηλαδής ένα απογεματάκι  κινηματόγραφο στον συνοικιακό <<ΑΡΓΩ>>, για να παρακολουθήσει μια μουσική ταινία με τίτλο <<BLUE HAWAII>>, ταινία όπου πρωταγωνιστούσε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Έλβις Πρίσλευ.  . 

Ακαριαίος έρωτας... Ξελίγωμα με την πρώτη ματιά που λένε. Τον καψουρεύτηκε ακαριαία!

Και τότε ο αδελφός μου μεταμορφώθηκε ριζικά.

Είχε ομολογουμένως  που είχε, μια φυσική ομοιότητα με τον Θρύλο, άφησε επιπλέον φαβορίτες, χτένισε την κόμη προς τα πίσω, κότσαρε γυαλί ηλίου όμοιο με του λεγάμενου, φόρεσε ξεπλυμένο τζιν και  πουκάμισο λουλουδάτο, πήρε την παλιοκιθάρα μου και που τον έχανες που τον εύρισκες, μπροστά στο καθρέφτη να γκαρίζει λικνιζόμενος:

<<Don΄t be cruel>> και <<viva las Vegas>>.

Και νά σου πλήθος οι τρυπημένες στις άκρες φωτογραφίες από ταινίες του <<Έλβις>>, και νά σου αργότερα βίντεο και αφίσες χρυσοπληρωμένες (σπάνιες γαρ) απο το Γιουσουρούμ και να δίσκοι και να κασσέτες και να αναμνηστικά και να super 8 ταινιάκια.

Έτσι το πατρικό μετεμορφώθη σε εκκλησία του Έλβις, κάτι που δεν  έδειχνε να ενοχλεί κανένα, ούτε καν΄ τον πατέρα μου έναν αρβανιταρά, (Θε μου φύλαγε). Ίσα -ίσα που ακόμα κι αυτός ο ημιάγριος Καβοντορίτης βάλθηκε να σιγοταγουδάει  με τα γλίσχρα του αγγλικά συνοδεύοντας το καμάρι του, << LOVE ME TENDER>>, με τη φωνή του, μια φωνή βραχνιασμένου τενόρου, να στάζει  μέλι Υμηττού αραιωμένο μπόλικη γλυκόζη .

Δεν άργησε λοιπόν ο μουστερής να γίνει η φίρμα της συνοικίας και σιγά σιγά και πριν να το καταλάβει κανείς, έλαβε ως μέγα παράσημο, το παρατσούκλι <<Έλβις >>, πρός μεγάλη του φυσικά ικανοποίηση.

Το πραγματικό του όνομα, δεν έλεγε  τίποτα. Σα να μην είχε βαπτιστεί ποτέ του.

<<Έλβις>> τον ανέβαζαν οι φίλοι, <<Έλβις>> τον κατέβαζαν οι εχθροί.

Μέχρι που και εγώ ο αδελφός του, για να βρίσκω μαζί του άκρη, Έλβις αναγκαζόμουν να τον φωνάζω. 

Και πήγαινε το πράγμα σχοινί-κορδώνι...

Ό <<Έλβις>> όμως, εκτός από φανατίλα σκέτη με τον ιδιοκτήτη της <<Graceland>> είχε κι άλλες πιο ιδιαίτερες λόξες. 

Μεγαλωμένος τη περίοδο της μαύρης Χούντας, είχε αναπτύξει ιδέες κάπως ξενοφοβικές, σε βαθμό που μόλις κάμανε γιούρια με τον Σαμαρά οι πρώτοι Αλβανοί στην Ελλάδα, ν΄ αρχίσει να τσινάει.

-Τι θέλουν αυτοί οι λεχρίτες, οι πεινάλες από εμάς...Να τους ξαποστείλουμε πακέτο πίσω στον Αλία, και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Το κακό όμως δεν έλεγε να βρει γιατριά κι έτσι όλο και περισσότεροι τάχαμου Βορειοηπειρώτες σκάγανε μύτη στην Ελλάδα, μοστράροντας (οι πιο τολμηροί), τα εξωτικά τους ονόματα, κάτι Έντι, κάτι Ατζέτ κάτι Μπακί.

Μέχρι που κάποιος στην καφετέρια αλητάμπουρας  ρώτησε ένα πρωί τον γιαλαντζί <<Έλβις>> ευθέως και χωρίς περιστροφές:

-Άκουσα ότι σε λένε <<Έλβις... >>Αλβανός είσαι;

Κεραυνός εν αιθρία! Τα έσχατα του κόσμου! Κρατάτε Τούρκοι τ΄άλογα!

Έτσι γιατρεύτηκε ακαριαίως ο αδελφός μου και  μιά δια παντός. 

Έκοψε φαβορίτες, πούλησε στο Μοναστηράκι ότι παλιατζούρα είχε μαζεμένη  από Πρίσλευ και δήλωσε  ευθαρσώς προς γνωστούς και αγνώστους.

-Μην με ξαναπεί κανένας <<Έλβις>>. Τον τρώω λάχανο. Μήτσος είναι το όνομα μου  κι άν γουστάρετε οικειότητες,  μπορείτε να με φωνάζετε και Μητσάρα άμα λάχει...


Σάββατο 16 Αυγούστου 2025

 Βουτιά στο Μνημόσυνο

Ο γέρος μου απέφευγε με μνημειώδη επιμέλεια, οτιδήποτε είχε να κάνει με εκκλησίες και τυπικά.

Στις κηδείες δεν πάταγε ποτέ, στους γάμους με δυσκολία πήγε ακόμα και στον δικό του, προς (καλή;) μου τύχη.

Έτσι ο άνθρωπος απέπνεε τέτοιου βαθμού ασχετίλα, ώστε να αναρωτιέται σοβαρά  αν η Αγία Ανάσταση γίνεται προς τιμή του τριημέρου Λαζάρου η για να προσέλθει κάποιος  στον Εσπερινό της Αγάπης, θά έπρεπε πρώτα να έχει κλείσει ραντεβού με τον παπά της ενορίας.

Σ΄αυτόν τον αστοιχείωτο περί τα εκκλησιαστικά, αποφάσισε η μάνα να ανακοινώσει με ύφος σαράντα και βάλε καρδιναλίων:

<<Την Κυριακή τελείται το μνημόσυνο της κ. Νίτσας και πρέπει εξάπαντος να παραστούμε. Γειτόνισα βλέπεις τόσα χρόνια κι ο άντρας της  ο Λαυρέντης  εκτός του ότι είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ μέχρι κόκαλο, μας βοήθησε αν ενθυμήσαι καλώς, να αναγείρουμε παρανόμως μέσα στις μαύρες νύχτες και το σπιτάκι μας ως εκλεκτός κτίστης>>.

Ο γέρος περιέργως δεν έφερε καμία αντίρρηση και νά΄ τονα Κυριακή πρωί μετά την Λειτουργία, να εισέρχεται εντός του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σενιαρισμένος κουστουμιά μαύρη  που φύσαγε ίσαμε οκτώ μποφώρια και βάλε.

Κοζάρει το λοιπόν  γύρω του  καλά -καλά, απαρατάει τη συμβία σύξυλη στον πρόναο  και ιδού καμαρωτός-καμαρωτός  να  οδεύει  ωραία πύλη μεριά, προς τον στολισμένο δίσκο με τα κουφετάκια που σχηματίζουν σε γαμάτο Βυζαντινό στυλ το όνομα ΔΕΣΠΟΙΝΑ.

Δίπλα στο δίσκο υπάρχει μια φωτογραφία σε ασημοκαπνισμένη κορνίζα της Νίτσας γύρω στα είκοσι της χρόνια, που αστραποβολεί  τη λάμψη των πολυελαίων.

Αυτή τη φωτογραφία λοιπόν επιζητεί να φιλήσει ευλαβικά ο δυστυχής μου γεννήτορας κατά παράβαση κάθε εκκλησιαστικής τάξεως,  όταν αρκούντως απρόσεκτος σκοντάφτει στο σκαλί και πέφτει με δύναμη απάνω στο τραπεζάκι με το κόλυβο.

Γης Μαδιάμ...

Μέγα σούσουρο στην εκκλησία ανεδύθη , το οποίο με τη δυναμική που ενυπάρχει στον παράγοντα  Χρόνος,  απέκτησε μυθώδεις διαστάσεις και τίτλο αρνητικής τιμής ως<< ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ>>.


Ο πατέρας έχει συγχωρεθεί εδώ και είκοσι χρόνια αλλά η μάνα -κακούργα  και δίχως έλεος, επιμένει  από τότε μανικά  και σε βάση καθημερινή:

<<Καλά τον είχα εγώ μυριστεί τον σαρδανάπαλο άντρα! Ήθελε να δώσει και φιλάκι της Νίτσας;

Τόσες εικόνες γύρω του, αυτήν πήγε να ασπαστεί, το αποφώλιον τέρας, τη χτικιάρα τη Νίτσα; 

Έχω ράμματα εγώ  για τη γούνα του , αλλά τι να κουτσομπολεύω τώρα μπροστά σε  παιδιά και αγγόνια   πεθαμένον άνθρωπο;... 

Άστο να το πάρει το ποτάμι!>>


Το πιστοποιητικό θανάτου του πατέρα έγραφε:

<<Συνεπεία εμφράγματος του μυοκαρδίου>>, αλλά εγώ βάζω το κεφάλι μου στον τορβά, ότι πήγε <<από γκρινιώδη αποφρακτική Νιτσίτιδα, συνεπεία βουτιάς σε μνημόσυνο>> και μάρτυς μου ο Θεός!


Παρασκευή 15 Αυγούστου 2025

 Λόγος για τον Ν.Περδίκη

Πάνε πέντε χρόνια από εκείνο το παγωμένο βράδυ της γιορτής μου.

Αη -Γιαννιού σε κάποιο ταβερνάκι στα Πετράλωνα. Ψυχή της παρέας όπως πάντα ο Νίκος ο Περδίκης. 

Πληρώσαμε και βγήκαμε στη πλατεία, ένα τσούρμο χαρούμενο, λίγο πιωμένο, λίγο άτακτο.

-Τι κρύο απόψε, τόλμησε ο Βρυξελλιώτης φίλος. Δεν είναι να στέκεσαι στιγμή στους δρόμους. Ούτε ζητιάνος δεν κυκλοφορεί…

Και τότες ο Νίκος εν τω άμα, μεταμορφώθηκε σε ζητιάνο. Με δυο κινήσεις όλες κι όλες, κάτι σηκώνοντας το γιακά του παλτού του, κάτι γονυπετώντας σε στάση ικέτη, μετεβλήθη μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας σε ζητιάνο πραγματικό. 

Τον ελέησα. Βγάλαμε και φωτογραφία μάλιστα για του λόγου το αληθές. Κάτι τέτοιο δεν είχε κάμει και ο παλιός εκείνος Δυσσέας για να στραβώσει κόσμο;


Άλλη φορά στη σκηνή κάποιου θεάτρου.

Ιερέας. Αυτός ο άπιστος, πιστός. Και ιερέας όχι δευτεράντζα και τρέχα γύρευε. Ιερέας τόσο εναργής όσο ήταν στην Μανταλένα ο Ζερβός. Ένα με τον ρόλο. Πολλές φορές ξεγελούμαι με την ιερατική του παρουσία και την Αθωνική του απλότητα και του φιλώ όλο σεβασμό το χέρι. Πιστέψτε με. Το αξίζει και με το παραπάνω.

Άλλες φορές πάλι σα διδάσκει τη παρέα στο καφέ τα εναγή του μαθήματα, κάτι αθείες, κάτι βυζαντινομαχητά, γίνεται Σωκράτης, ένας Σωκράτης αλογόμυγα, πειραχτήρι σωστό με πνεύμα κεντρί θανατηφόρο κι ανάθεμα με αν βγάζω νόημα.

Πως όλα μέσα στο χρόνο σμίξανε. Ποάν Αθήνα κατοικώ; Τι αξιώνονται τα ματάκια μου;

Συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκιτσογράφος, δουλευτής της πέτρας, αθλητικογράφος, δημιουργός σταυρολέξων, όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως είναι ο Περδίκης.

Και δεν είναι ότι το παίζει όπως κάνουμε οι περισσότεροι οι ασχολούμενοι με τα Γράμματα και τις Τέχνες. 

Δυστυχώς για αυτόν είναι ο ίδιος το ποιήμα του, είναι ο ίδιος ο λογοτεχνικός του ήρωας, είναι ο ίδιος το δημιούργημα του. Αυτός ο ίδιος σε βαθμό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το μελάνι από το αίμα αυτού του ανθρώπου.

Δώστε όρντινο στους χειρουργούς αυτής της χώρας να φροντίσουν για μελάνη. Τέτοιο χρειάζεται στη εγχείρηση ανοιχτής καρδίας που λαμβάνει χώρα καθημερνά μπροστά μας.

 Γιατί μια καρδιά είναι ο Νίκος, ανοιχτή, πατρική, καθαρή, γεμάτη σύμβολα και ήρωες και εάν μέμφομαι κάτι το παντοδύναμο Θεό είναι ότι ούτε σ΄αυτόν τον χρυσό άνθρωπο φοβούμαι θα κάμει τη χάρη και την παραχώρηση να τον αφήσει να ζήσει για πάντα.

Από τότε που πέθανε ο πατέρας μου ο σεβαστός κυρ Απόστολος ο συγγραφέας, δεν λέγω ότι είμαι ορφανός. Βρήκα στο πόδι του τον κύριο Νίκο, έναν πνευματκό ακέραιο άνθρωπο άξιο πολύ να φέρει  το τίτλο ΠΑΤΕΡΑΣ...


 Ο Βατραχάνθρωπος

Μανούλα στα καραγκιοζιλίκια, δεν τα απεύφεγα μήτε στην εργασία μου. Ξαφνικά εκεί που καλοκαθόμουν στα γραφείο, άρχιζα τις ψαλμωδίες παριστάνοντας πότε τον παπά, πότε τον δεξιό ψάλτη.

Αγαπημένη μου παράσταση ήταν εκείνη του μυστηρίου του  γάμου, και ιδιαίτερα η συγκλονιστική στιγμή που ο παπάς ψάλλει το «ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω». 

Στη δικιά μου εκδοχή, η λέξη «άνθρωπος» αντικαθίστατο με τη λέξη «βατραχάνθρωπος», προκαλώντας τις περισσότερες φορές,  την γενική  θυμηδία.

Κι ήρθε η μαύρη ώρα, που κατέπεσε το στρατιωτικό ελικόπτερο με τον Πατριάρχη, και μαζί του χάθηκαν από προσώπου αέρος  και οι δυό κυβερνήτες.

Ό ένας μάλιστα εξ αυτών ο συγκυβερνήτης συγκεκριμένα, έτυχε να είναι σύζυγος συναδέλφου, η οποία και μέχρι να βρεθεί η σορός, ήλπιζε η καημένη ότι κάπου γλύτωσε ο άνθρωπος της, σε κάποια ακτή κολύμπησε και βγήκε και οσωνούπω θα την ειδοποιήσουν σχετικά, ότι ζει και ασμένως καταφθάνει προς υπάντηση της με ανοικτάς αγκάλας.

Φρούδες ελπίδες.

Ένας βατραχάνθρωπος του λιμενικού μέρες αργότερα, ανέσυρε τον άτυχο στρατιωτικό, από τα βάθη της θάλασσας.

Και ήρθε να βγεί αληθινή, η γελοία μου φράση που είχε γίνει πια σλόγκαν στο κύκλο των συναδέλφων. 

«Ους ο Θεός συνέζευξεν, βατραχάνθρωπος μη χωριζέτω».

Έδωσα όρκο τότε φρικτό, να σταματήσω τις αηδίες, ψυχανεμιζόμενος ότι μια τέτοια σόλοικη φράση όπως αυτή που εκστόμιζα δίχως συναίσθηση, βρίσκει πάντα τον τρόπο να εισέλθει μέσα στην ζωή, ακόμα και από το παράθυρο.

Περιττόν αγαπητοί μου να σας ενημερώσω, ότι μέχρι και τη σήμερον, συνεχίζω ακάθεκτος, να υπάρχω ο ίδιος ακριβώς καραγκιόζης, πατώντας ανερυθρίαστα και όρκους και υποσχέσεις και άλλα τέτοια χριστιανικά, που αρμόζουν κατά τα λεγόμενα των ηθικολόγων, μάλλον στους αποκαλούμενους καθωσπρέπει ανθρώπους.

 Ο Γκαντέμης

Μια ακόμη αληθινή ιστορία του Γιάννη Παγώνη


«Ωχ! Ο Μητσοτάκης! Γρήγορα γυιέ μου, πιάσε τρεις φορές τα αχαμνά σου μην μας τύχει κανά κακό μ΄αυτόν τον γκαντέμη!»

Είναι ο γέρος μου ζωντανός ακόμα τότε, αρχές δεκαετίας του 90, καθισμένος πλάι μου στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Περιμένουμε ν΄αρχίσει η τακτική συναυλία της Παρασκευής με την Δημοτική Ορχήστρα Αθηνών ήδη  στη σκηνή, κουρδισμένη ταμάμ, όταν άξαφνα σκάει μύτη, ο Μητσοτάκης.

«Έλα ρε πατέρα κι έχεις βγάλει και το εξατάξιο. Τι πράματα είν΄αυτά; Είναι δυνατόν πνευματικός άνθρωπος εσύ, να έχεις τέτοιου είδους προκαταλήψεις;» τον αποπήρα.

«Καλού- κακού εγώ τα έπιασα» μου φτύνει και ήρεμος πια χειροκροτεί τον μαέστρο Καλκάνη που ανεβαίνει στη σκηνή, με την κοιλάρα προτεταμένη σαν μπαλόνι έτοιμο να εκραγεί.

Δεν έχουν περάσει εικοσιτέσσερις ώρες και  οδηγώ το Τογιότα, πηγαίνοντας να παραλάβω τη γυναίκα μου από το επιπλάδικο.

Άξαφνα ένα σκυλί, μάλλον κανίς, μια πατσαβούρα μαλλιαρή, ξεφεύγει από μια ανοιχτή αυλόπορτα, μπλέκει στις ρόδες του αυτοκινήτου μου και γίνεται αλοιφή για τα σπυράκια έτοιμη προς χρήσιν. 

Φρενάρω ανάστατος να ιδώ τι στο διάολο έχει συμβεί, όταν ένας γοριλάνθρωπος καμιά εκατοστή κιλά, πέφτει απάνω μου με μένος Γερμανού Ες-Ες  αρχίζοντας με στις γρήγορες.

«Πούστη! Δολοφόνε! Το σκυλάκι μου!» και να κλαίει σαν παιδί.

Ευτυχώς βρίσκεται ένας χριστιανός,  ένας αστυνομικός με πολιτικά, που με μια λαβή ζίου ζίτσου, τον στρώνει καταγής πριν προλάβει να με κονιορτοποιήσει.

«Φύγε» μου κάνει, «θα καθαρίσω εγώ για σένα».

Το απόγευμα στο πατρικό,  ο πατέρας έβαλε τον δείχτη του στη μελίγγι  και με μάλωσε μαλακά.

«Στα  ΄χα πει κύριε Έξυπνε, αλλά ποιός ακούει εμένα; Άλλη φορά, σαν γρικάς κοπέλι, το όνομα Μητσοτάκης, να πιάνεις τα γκογκόφια σου και όλα θα παγαίνουν ρολόγι. Γκέγκε Γιάννο μου;»


Αύγουστος του 96  και γυρνώ με την οικογένεια, πάντα  με το Τογιότα, από το Κυπαρίσσι Λακωνίας στην Αθήνα, με ενδιάμεσες στάσεις για κατούρημα και αναψυχή.

Στην ευθεία πριν  το χωριό Κρεμαστή, πετάγεται η γυναίκα μου και μου δείχνει μια μάντρα, όπου πάνω της είναι γραμμένο με γαλάζια μεγάλα γράμματα,  το σύνθημα ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ, μισοσβυσμένο πια, ενθύμιο θλιβερό  από κάποιες παλιότερες αναμετρήσεις.

«Ωχ! » μου κάνει… «Κακός οιωνός αυτός. Δεν φτάνουμε σπιτάκι μας!»

«Τι κουραφέξαλα είναι αυτά Κατερινάκι; Μην φοβάσαι… Όλα θα πάνε καλά! Δεν θέλω να ανησυχείς ποσώς!» 

Μέχρι να σώσουμε να γυρίσουμε στο Μπραχάμι καλό βραδάκι, είχαμε φάει τέσερρις ώρες πάνω στα βουνά μην βρίσκοντας  έξοδο για Σπάρτη, είχα σπάσει το αυτοκίνητο όλο από κάτω προφυλακτήρες και εξάτμιση, τολμώντας μια ανάβαση στο καταφύγιο του Ταυγέτου, και είχαμε γλυτώσει παρατρίχα το ωστικό κύμα  μιας έκρηξης βυτιοφόρου, λίγο έξω από την Κόρινθο.

Από τότες, φόβος και τρόμος με καταλάμβανε σαν άκουγα και μόνο το όνομα Μητσοτάκης που το εξόρκιζα παντί τρόπω, με κυριότερο φυσικά αυτόν που μου είχε υποδείξει με όλη του τη  πατρική στοργή ο γέρος μου.


29η Νοεμβρίου του 2009. Έχοντας περάσει ένα ηλιόλουστο τριήμερο με την κυρά μου στα Ζαγοροχώρια, επιστρέφουμε στην Αθήνα μες στην τρελή χαρά.

Σε κάποιον περιφερειακό σταθμό, τον μόνο που μπορώ να πιάσω εκεί απάνω, η φωνή ενός δημοσιογράφου μας πληροφορεί, για τα παραλειπόμενα της εκλογικής αναμέτρησης μεταξύ του Σαμαρά και της Ντόρας.  Θέλοντας και μη,  το καταραμένο όνομα ακούγεται κάμποσες φορές μέσα στην καμπίνα του αυτοκινήτου, προκαλώντας μας ένα μικρό πανικό.

Έπιασα το λοιπόν τα παπάρια μου, έκαμα  τα μαγικά μου, αλλά μάταιος κόπος. Αυτή τη φορά τα πράγματα άρχισαν εν τω άμα να αγριεύουν σε τέτοιο αφάνταστο βαθμό και  με ταχύτητα Κεντέρη, που τα γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο σαν σε νυχτερινό εφιάλτη.

Πέφτει κατσιφάρα φοβερή, αρχίζει να βρέχει ο Θεός κι η γέεννα, κι εγώ από τη μεριά μου,συνηθισμένος στα ψιλόβροχα της Αθήνας έχω κλάσει κατά την κοινή έκφραση,μέντες. 

Τα φώτα από το αντίθετο ρεύμα με ανταριάζουν με την εγγύτητα τους, Άγχος θανάτου και επικείμενης καταστροφής  με κατακλύζει από παντού και τότες μέσα στη  εκκωφαντική σιωπή που μας περιβάλλει,- γιατί εν τω μεταξύ έχω κλείσει το ραδιόφωνο-, αρχίζουν τα χείλη μου από μόνα τους, ασυναίσθητα, κάτι σαν προσευχή που κάμνει την κυρά μου να με παρακολουθεί ενεή, λες και βλέπει το φάσμα της μητρός του ποιητού Κάλβου στο κοιμητήριο των πρώτων Χριστιανών να ανατέλλει εν πλήρη αποσυνθέσει.

«Άγιε Γέροντα, λατρευτέ μου κύριε Μητσοτάκη, άμποτε ο κοσμάκης να ψηφίσει με χέρια και πόδια  την κορούλα σου, την όμορφη Ντορούλα, να έβγει το χρυσό μου αρχηγός του κόμματος, και μετά να γένει και πρωθυπουργός, να την χαρείς κι εσύ σαν πατέρας που το περιμένεις πως και πως ολάκερη τη ζωή σου. Και γω, υπόσχομαι πως θα την ψηφίζω ανελλιπώς. Όχι μόνο εγώ, μα και η γυναίκα μου επίσης. Κι αν δεν θέλει, θα την αναγκάσω και ξύλο θα της ρίξω εν ανάγκη που λέει ο λόγος, φτάνει μόνο να μας βοηθήσεις να γυρίσουμε σώοι και αβλαβείς σπιτάκι μας, κι ότι θέλεις από μας. Βόηθα καλέ παππούλη, εμένα που σ΄αγαπάω τόσο και νερό πίνω στο όνομα σου καθημερινά. Άιντες να σε χαρώ…» για να καταλήξω θριαμβευτικά  με μια  κραυγή ουρανομήκη, στρέφοντας συγχρόνως το πρόσωπο μου προς την συμβία ίνα νεύση μαζί μου:

«Την ευχή του να ΄χουμε!».

Είχα βρεί ο καριόλης το κόλπο, 

Ο ουρανός καθάρισε, η βροχή έκοψε και η Εθνική με τα δυό της ασφαλή ρεύματα φωτισμένα από κολόνες στο φουλ, παρουσιάστηκε μπρος μας, ως εκ θαύματος.

Σαν γύρισα σπίτι τράβηξα γραμμή στον γέρο.

«Τι κάκαλα και αηδίες ρε πατέρα… Το μυστικό είναι στο επιτήδειο γλύψιμο του γκαντέμη» του ρίξα πανηγυρικώς  στ΄αυτιά, προκαλώντας του μιαν απίθανη έκφραση αηδίας, που θαρρώ δεν εγκατέλειψε από τότε μήτε για ένα λεπτό το γέρικο πρόσωπο, μέχρι και τον πρόσφατο θάνατο του.

 Άσκηση Ετοιμότητος

Ξημερώνοντας στην επαρχιακή πολίχνη, τίποτα δεν έδειχνε να βρίσκεται στη ορισμένη θέση του. Έβρεχε είναι η αλήθεια καταρρακτωδώς όλη νύχτα και φυσούσε ένας βοριάς – φαρμάκι, που είχε αναγκάσει τους λιγοστούς κατοίκους να κλειστούνε στα κονάκια τους από νωρίς, αλλά αυτό δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την τόση αναστάτωση. Ιδιαίτερα γύρω από το κοιμητήριο, που η σιδερένια του καγκελόπορτα βρέθηκε  να χάσκει ορθάνοιχτη.

Στο ακριβώς απέναντι καφενείο οι ζημιές κοστολογήθηκαν ως μέτριες. 

Μπύρες και κονιάκ είχαν βέβαια  κάνει φτερά, τράπουλες και τάβλια ήταν πεταμένα στο πάτωμα και πάνω στις ψάθινες καρέκλες μπορούσες να διακρίνεις κουρέλια και τεμάχια σαπισμένου ξύλου, αλλά μ΄ένα καλό συγύρισμα κι ένα δυο μπουκάλια αποσμητικό χώρου, το πράγμα σωνόταν.

Εκεί που η κατάσταση φαινόταν αρκούντως απελπιστική ήταν στο περίπτερο της γωνίας. Το εμπόρευμα είχε εξαερωθεί, τσιγάρα, τσίχλες, προφυλακτικά, περιοδικά, τα πάντα. 

Ο περιπτεράς τραβούσε τα λιγοστά μαλλιά και ρωτούσε δίχως να περιμένει μιαν απάντηση την αιτία της τόσης καταστροφής. 

Όσα μηχανάκια ήσαν παρκαρισμένα σε ακτίνα εκατό μέτρων είχαν κλαπεί.

Βρέθηκαν βέβαια μετά από λίγη ώρα σε σχετικά μικρές  αποστάσεις, με μια περόνη στις ταχύτητες και μια ωλένη στο γκάζι, αλλά εκτός από τη βενζίνη τίποτα δεν έμοιαζε να λείπει.

Σ΄ένα δρομάκι παράλληλα με το κοιμητήριο μια σακαράκα έστεκε παραβιασμένη. Ο ιδιοκτήτης της, μάζεψε τη χρησιμοποιημένη καπότα που βρήκε πάνω στο πατάκι, πέταξε τα λιγοστά ράκη στα σκουπίδια και δεν θέλησε να κάνει καταγγελία. Που να τρέχει τώρα στις αστυνομίες για πράγματα που έτσι κι αλλιώς μπορούσαν να διορθωθούν.

«Παλιόπαιδα θα ήσαντε» έφτυσε μια γριά για να συμπληρώσει μια άλλη κακιασμένα:

«Τι παλιόπαιδα τσαμπουνάς μωρή… Τους τήραξα εγώ από το παρεθύρι.Κάτι βρωμιάρηδες εκεί πέρα ήσαντε, ανάκατα θυλυκοί- αρσενικοί, κάτι κουρελήδες του κερατά που τρέκλιαζαν σα μεθύστακες πέρα-δώθε μέσα στη καταιγίδα».

Άλλος ένας, σιδεράς το επάγγελμα, μονολογούσε για κάτι σάλπιγγες που ακούστηκαν εκείνη την ώρα της καταστροφής, αλλά δεν ήταν και σίγουρος εκατό τοις εκατό.

Άκρη έτσι δεν έβγαινε.

Μόνο που ο συνταξιούχος Ειρηνοδίκης με το σπίτι στις παρυφές,  δεν ήταν άνθρωπος συνηθισμένος να κάθεται στ΄αυγά του. 

Ξεκίνησε έτσι έρευνα προσωπική να  ανακαλύψει την αιτία των παράξενων  γεγονότων που πρώτη φορά συνέβαιναν σ΄εκείνη την ασήμαντη πολιτειούλα.

Μετά από μια εβδομάδα εντατικών ερευνών, μην έχοντας καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα, απευθύνθηκε στον εφημέριο του νεκροταφείου  τον πατέρα-Γραμμένο ένα σεβάσμιο γεροντάκι, και του ζήτησε τα φώτα του.

«Μην δίνεις σημασία κύριε Πρόεδρε», τον καθησύχασε εκείνος.

«Συνηθισμένα πράγματα… Πρόκειται περί απλής ασκήσεως ετοιμότητος. Μια προσομοίωση Δευτέρας Παρουσίας, αν προτιμάς. 

Να! Τήρα, το προβλέπει και αυτό το παλαιό Εκκλησιαστικό κατάστιχο. 

Ήταν βλέπεις σειρά του κοιμητηρίου μας να λάβει μέρος».


  Ο Αρχειοθέτης

Στις μία ακριβώς το μεσημέρι, σταμάτησε να εξυπηρετεί το κοινό.

<< Περάστε όλοι έξω. Το τμήμα κλείνει. Θα τηρηθεί απαρασάλευτα το ωράριο αυτή τη φορά όσο και αν διαμαρτυρηθείτε >> πρόγκηξε τους αλαφιασμένους δικηγόρους και αφού τους συνόδεψε ως την έξοδο της αχανούς αίθουσας, σχεδόν σπρώχνοντας τους, έστριψε το κλειδί στη πόρτα δυο φορές.

Έμεινε με το βοηθό του έναν  ατσούμπαλο σαραντάρη, να ατενίζουν τα βουνά των δικογραφιών και τoυς μαύρους τόμους με τις αποφάσεις, που αραδιασμένοι ο ένας πάνω στον άλλο στα εξαρθρωμένα γραφεία,  έδειχναν έτοιμοι να καταρρεύσουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος. 

<< Αν θέλεις Γιάννη, μπορείς να φύγεις. Δεν θα σε χρειαστώ άλλο για σήμερα...>>, μίλησε στον συνάδελφο του και τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη. Αυτός χωρίς να φέρει αντίρρηση, φόρεσε το σακάκι του, πήρε παραμάσχαλα τη τσάντα και κατευθύνθηκε προς τη κλειστή πόρτα.

<< Από τις επτά αύριο, θα βρίσκομαι στο γραφείο. Άστα έτσι όπως είναι αφεντικό και τα τακτοποιούμε μαζί το πρωί μετά το καφέ.>>

Ξανακλείδωσε τη πόρτα ασφαλείας.

Επιτέλους μόνος. Οι λαμπτήρες φθορισμού σκορπούσαν δίχως φειδώ το χιονώδες τους φώς σε μια σπάταλη επίδειξη ματαιοδοξίας, τονίζοντας ακόμα περισσότερο τον αδιάφορο δημοσιοϋπαλληλικό χώρο .

Βάλθηκε να ντανιάζει τις φθαρμένες δικογραφίες κατά διαδικασία, αλλού τη τακτική Πολυμελούς, αλλού τα Εργατικά, αλλού τις Μισθώσεις πάνω στα μεγάλα τραπέζια μελέτης. Το ίδιο ακριβώς έπραξε και με τις αποφάσεις. 

Του πήρε κάμποση ώρα. 

Έπρεπε τώρα να βρει  κουράγιο να αρχίσει να  τοποθετεί στους φοριαμούς. 

Έπεσε αποκαμωμένος σε μια καρέκλα και έμοιασε για μια στιγμή με έναν ανήμπορο γέρο που καταρρέει στις σκάλες του ΙΚΑ, ντάλα μεσημέρι Αυγούστου. 

Δεν στάθηκε έτσι για πολύ. 

Τίναξε από πάνω του έξαφνα την ανημποριά, σηκώθηκε φουριόζος και αποφασιστικά πήρε να τακτοποιεί.

Τι τάχα όμως τον έπιασε κι αντί να βάζει το κάθε πράγμα στη θέση του, εκεί όπου ήταν η μοίρα του και το ριζικό του, άρχισε να αυτοσχεδιάζει; 

Έπαιρνε έτσι ένα τόμο της Εκουσίας και τον έχωνε σε ένα κενό στις Απαλλοτριώσεις, ένα των Αμοιβών και τον στρίμωχνε στα Αυτοκίνητα. Η διαδικασία τον εξίταρε. Η ανώμαλη τροπή τον έκανε να γουστάρει αφόρητα. 

Αφού τέλειωσε με τους τόμους των αποφάσεων ξεκίνησε με τις δικογραφίες. Τις έχωνε μέσα στα ντέξιον στη τύχη, εκεί που δεν ανήκαν, ανάμεσα σε αλλότριες διαδικασίες. 

Μια ώρα αργότερα, σαν τέλεψε πια με την εκκρεμότητα της ημέρας, πεινασμένος ακόμα χάος, συνεπαρμένος ως τα μύχια από το αδιέξοδο παιχνίδι, μπήκε στους φωριαμούς και συνέχισε  απτόητος το καταστροφικό του έργο.

Το απόγευμα  η καθαρίστρια τον βρήκε ιδρωμένο να βαριανασαίνει. Τίποτα ή σχεδόν τίποτα δεν βρισκόταν  στη θέση του. 

Αύριο το πρωί όλα μέσα στο Αρχείο θα έμοιαζαν διαφορετικά. Μια μέρα λαγαρή, απαλλαγμένη από τους βραχνάδες της τάξης, θα ξημέρωνε. Κάτι το διαφορετικό, -για αυτό δα ήταν απόλυτα βέβαιος- θα γεννιόταν από τούτη δα την αταξία. Μήτε ο θεός ο ίδιος δεν θα ήταν σε θέση να φέρει μιαν κάποιου είδους ισορροπία  στο ξεκούρδιστο πια για τα καλά, σύμπαν του Αρχείου όπως το είχε καταντήσει  με τα του ίδια του τα ταπεινά, χωμάτινα χέρια. 

Προς στιγμήν νοιώθοντας βαθιά ικανοποίηση από την επίδοση του αυτή, ξέσπασε σε γέλια ηχηρά.

Γρήγορα σοβάρεψε. 

Ένας κύκλος έδειχνε να κλείνει κατά πάσα πιθανότητα οριστικά. 

Όπως είχε ριζικώς μεταμορφώσει τις δομές του σύμπαντος του, έθετε εαυτόν και μάλιστα αυτοβούλως εκτός συστήματος. 

Αλήθεια… Τι ρόλος άραγε να του επιφυλασσόταν σε έναν κόσμο που από αύριο κι΄όλας δεν θα είχε ποσώς την ανάγκη του; 

Ένας Αρχειοθέτης δίχως Αρχείο, ένας Ιησούς χωρίς το σταυρό να μην ξέρει τι να κάμει με μιαν Ανάσταση που του φορτωνόταν ακουσίως.

Βγήκε στο καθαρό αέρα. 

Σουρούπωνε αργά, σαν με χρονοκαθυστέρηση. 

Περίμενε στη στάση ώρα. Το λεωφορείο για τη θάλασσα πήχτρα. Πρόσωπα χαρούμενα, παιδιά ερωτευμένα με την ίδια τη ζωή, τιτιβίσματα, σαλιαρίσματα.

 Κατέβηκε  παραλία.

Η προκυμαία εισχωρούσε  βαθιά στον κόλπο της θάλασσας σαν ένα τεράστιο καυλωμένο πέος, με την άκρια της να αφρίζει βρώμικο κύμα. Κατέβηκε  σκαλάκια προσεγγίζοντας το επίπεδο του νερού. 

Κοίταξε γύρω του ένα ένα τα στοιχεία που απάρτιζαν τη πραγματικότητα του κόσμου που πενήντα χρόνια τώρα σπαρταρούσε μέσα του, να σβήνουν στο μούχρωμα.

<< Μπορώ να περπατήσω επί των κυμάτων>>, συλλογίστηκε.<< Τι τάχα είναι σε θέση, να με σταματήσει; >>. 

Έβαλε πρώτα το δεξί και συμπλήρωσε τη κίνηση με το αριστερό. Έκπληκτα τα ζευγαράκια που χαμουρεύονταν αραγμένα πάνω στα τσιμέντα κατά μήκος του μόλου, είδαν τον άνθρωπο, ένα απροσδιόριστης ηλικίας όν με κασίδα καλογερική απλωμένη στο πάνω μέρος του κρανίου, να βαδίζει επί των υδάτων  για κάμποσα μέτρα, πριν βουλιάξει οριστικά και χαθεί αύτανδρος στα σκουπιδόνερα. 


Την τρίτη μέρα από τη κηδεία, επισημαίνοντας τη χήρα να σπαράζει πεσμένη  με τα γόνατα μπρός στο κακοχωνεμένο χώμα που σκέπαζε τον Αρχειοθέτη,  πλησίασε προσεκτικός σα φίδι, ο νεκροθάφτης.

<< Κυρία >>,της ξομολογήθηκε << Μην με παρεξηγάτε. Να σας μιλήσω θέλω, για κάτι αρκετά παράδοξο που μου έλαχε τις προάλλες. Ο άνδρας σας ήταν. Για αυτό δα, είμαι απόλυτα βέβαιος. Τον αναγνώρισα την ημέρα της κηδείας του, σαν τον έθαφτα. 

Είχε έρθει δύο μέρες πριν ο δόλιος και στεκόταν εμπρός από τούτο το τάφο, άδειο ακόμα. 

Εγώ ο ίδιος λίγες ώρες πριν είχα κάνει την εκταφή με τα ίδια μου τα χεράκια. 

Περνούσα από εκεί τυχαία λίγο πριν κλείσει το κοιμητήρι ψάχνοντας για τυχόν αργοπορημένους. Με έκρυβαν οι τάφοι.

Κοίταξε τότε αυτός τριγύρω  μην και  τον έβλεπε κανείς και έριξε μέσα στο λάκκο κάτι. 

 Χαρτί μου είχε φανεί από μακριά. Παραξενεύτηκα πολύ με αυτή του την κίνηση. Με έτρωγε η περιέργεια. 

Σαν απομακρύνθηκε αρκετά, πλησίασα και ιδού τι μάζεψα από τον πάτο του τάφου…>>


Και της ενεχείρισε μια πλαστικοποιημένη ταμπελίτσα από αυτές πού βάζουν πάνω στα τραπέζια στις ταβέρνες να μην κάθονται οι πελάτες της τελευταίας στιγμής.

Πάνω της η χαροκαμένη γυναίκα, παραμερίζοντας με ένα  μαντηλάκι, το πέπλο το υγρό των δακρύων της, κατάφερε να συλλαβίσει τα πλάγια κεφαλαία γράμματα με τη δυσοίωνη λέξη:


<<ΡΕΖΕΡΒΕ>>