Λόγος για τον Ν.Περδίκη

Πάνε πέντε χρόνια από εκείνο το παγωμένο βράδυ της γιορτής μου.

Αη -Γιαννιού σε κάποιο ταβερνάκι στα Πετράλωνα. Ψυχή της παρέας όπως πάντα ο Νίκος ο Περδίκης. 

Πληρώσαμε και βγήκαμε στη πλατεία, ένα τσούρμο χαρούμενο, λίγο πιωμένο, λίγο άτακτο.

-Τι κρύο απόψε, τόλμησε ο Βρυξελλιώτης φίλος. Δεν είναι να στέκεσαι στιγμή στους δρόμους. Ούτε ζητιάνος δεν κυκλοφορεί…

Και τότες ο Νίκος εν τω άμα, μεταμορφώθηκε σε ζητιάνο. Με δυο κινήσεις όλες κι όλες, κάτι σηκώνοντας το γιακά του παλτού του, κάτι γονυπετώντας σε στάση ικέτη, μετεβλήθη μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας σε ζητιάνο πραγματικό. 

Τον ελέησα. Βγάλαμε και φωτογραφία μάλιστα για του λόγου το αληθές. Κάτι τέτοιο δεν είχε κάμει και ο παλιός εκείνος Δυσσέας για να στραβώσει κόσμο;

Άλλη φορά στη σκηνή κάποιου θεάτρου.

Ιερέας. Αυτός ο άπιστος, πιστός. Και ιερέας όχι δευτεράντζα και τρέχα γύρευε. Ιερέας τόσο εναργής όσο ήταν στην Μανταλένα ο Ζερβός. Ένα με τον ρόλο. Πολλές φορές ξεγελούμαι με την ιερατική του παρουσία και την Αθωνική του απλότητα και του φιλώ όλο σεβασμό το χέρι. Πιστέψτε με. Το αξίζει και με το παραπάνω.

Άλλες φορές πάλι σα διδάσκει τη παρέα στο καφέ τα εναγή του μαθήματα, κάτι αθείες, κάτι βυζαντινομαχητά, γίνεται Σωκράτης, ένας Σωκράτης αλογόμυγα, πειραχτήρι σωστό με πνεύμα κεντρί θανατηφόρο κι ανάθεμα με αν βγάζω νόημα.

Πως όλα μέσα στο χρόνο σμίξανε. Ποάν Αθήνα κατοικώ; Τι αξιώνονται τα ματάκια μου;

Συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκιτσογράφος, δουλευτής της πέτρας, αθλητικογράφος, δημιουργός σταυρολέξων, όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως είναι ο Περδίκης.

Και δεν είναι ότι το παίζει όπως κάνουμε οι περισσότεροι οι ασχολούμενοι με τα Γράμματα και τις Τέχνες. 

Δυστυχώς για αυτόν είναι ο ίδιος το ποιήμα του, είναι ο ίδιος ο λογοτεχνικός του ήρωας, είναι ο ίδιος το δημιούργημα του. Αυτός ο ίδιος σε βαθμό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το μελάνι από το αίμα αυτού του ανθρώπου.

Δώστε όρντινο στους χειρουργούς αυτής της χώρας να φροντίσουν για μελάνη. Τέτοιο χρειάζεται στη εγχείρηση ανοιχτής καρδίας που λαμβάνει χώρα καθημερνά μπροστά μας.

 Γιατί μια καρδιά είναι ο Νίκος, ανοιχτή, πατρική, καθαρή, γεμάτη σύμβολα και ήρωες και εάν μέμφομαι κάτι το παντοδύναμο Θεό είναι ότι ούτε σ΄αυτόν τον χρυσό άνθρωπο φοβούμαι θα κάμει τη χάρη και την παραχώρηση να τον αφήσει να ζήσει για πάντα.

Από τότε που πέθανε ο πατέρας μου ο σεβαστός κυρ Απόστολος ο συγγραφέας, δεν λέγω ότι είμαι ορφανός. Βρήκα στο πόδι του τον κύριο Νίκο, έναν πνευματκό ακέραιο άνθρωπο άξιο πολύ να φέρει  το τίτλο ΠΑΤΕΡΑΣ...