Άσκηση Ετοιμότητος

Ξημερώνοντας στην επαρχιακή πολίχνη, τίποτα δεν έδειχνε να βρίσκεται στη ορισμένη θέση του. Έβρεχε είναι η αλήθεια καταρρακτωδώς όλη νύχτα και φυσούσε ένας βοριάς – φαρμάκι, που είχε αναγκάσει τους λιγοστούς κατοίκους να κλειστούνε στα κονάκια τους από νωρίς, αλλά αυτό δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την τόση αναστάτωση. Ιδιαίτερα γύρω από το κοιμητήριο, που η σιδερένια του καγκελόπορτα βρέθηκε  να χάσκει ορθάνοιχτη.

Στο ακριβώς απέναντι καφενείο οι ζημιές κοστολογήθηκαν ως μέτριες. 

Μπύρες και κονιάκ είχαν βέβαια  κάνει φτερά, τράπουλες και τάβλια ήταν πεταμένα στο πάτωμα και πάνω στις ψάθινες καρέκλες μπορούσες να διακρίνεις κουρέλια και τεμάχια σαπισμένου ξύλου, αλλά μ΄ένα καλό συγύρισμα κι ένα δυο μπουκάλια αποσμητικό χώρου, το πράγμα σωνόταν.

Εκεί που η κατάσταση φαινόταν αρκούντως απελπιστική ήταν στο περίπτερο της γωνίας. Το εμπόρευμα είχε εξαερωθεί, τσιγάρα, τσίχλες, προφυλακτικά, περιοδικά, τα πάντα. 

Ο περιπτεράς τραβούσε τα λιγοστά μαλλιά και ρωτούσε δίχως να περιμένει μιαν απάντηση την αιτία της τόσης καταστροφής. 

Όσα μηχανάκια ήσαν παρκαρισμένα σε ακτίνα εκατό μέτρων είχαν κλαπεί.

Βρέθηκαν βέβαια μετά από λίγη ώρα σε σχετικά μικρές  αποστάσεις, με μια περόνη στις ταχύτητες και μια ωλένη στο γκάζι, αλλά εκτός από τη βενζίνη τίποτα δεν έμοιαζε να λείπει.

Σ΄ένα δρομάκι παράλληλα με το κοιμητήριο μια σακαράκα έστεκε παραβιασμένη. Ο ιδιοκτήτης της, μάζεψε τη χρησιμοποιημένη καπότα που βρήκε πάνω στο πατάκι, πέταξε τα λιγοστά ράκη στα σκουπίδια και δεν θέλησε να κάνει καταγγελία. Που να τρέχει τώρα στις αστυνομίες για πράγματα που έτσι κι αλλιώς μπορούσαν να διορθωθούν.

«Παλιόπαιδα θα ήσαντε» έφτυσε μια γριά για να συμπληρώσει μια άλλη κακιασμένα:

«Τι παλιόπαιδα τσαμπουνάς μωρή… Τους τήραξα εγώ από το παρεθύρι.Κάτι βρωμιάρηδες εκεί πέρα ήσαντε, ανάκατα θυλυκοί- αρσενικοί, κάτι κουρελήδες του κερατά που τρέκλιαζαν σα μεθύστακες πέρα-δώθε μέσα στη καταιγίδα».

Άλλος ένας, σιδεράς το επάγγελμα, μονολογούσε για κάτι σάλπιγγες που ακούστηκαν εκείνη την ώρα της καταστροφής, αλλά δεν ήταν και σίγουρος εκατό τοις εκατό.

Άκρη έτσι δεν έβγαινε.

Μόνο που ο συνταξιούχος Ειρηνοδίκης με το σπίτι στις παρυφές,  δεν ήταν άνθρωπος συνηθισμένος να κάθεται στ΄αυγά του. 

Ξεκίνησε έτσι έρευνα προσωπική να  ανακαλύψει την αιτία των παράξενων  γεγονότων που πρώτη φορά συνέβαιναν σ΄εκείνη την ασήμαντη πολιτειούλα.

Μετά από μια εβδομάδα εντατικών ερευνών, μην έχοντας καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα, απευθύνθηκε στον εφημέριο του νεκροταφείου  τον πατέρα-Γραμμένο ένα σεβάσμιο γεροντάκι, και του ζήτησε τα φώτα του.

«Μην δίνεις σημασία κύριε Πρόεδρε», τον καθησύχασε εκείνος.

«Συνηθισμένα πράγματα… Πρόκειται περί απλής ασκήσεως ετοιμότητος. Μια προσομοίωση Δευτέρας Παρουσίας, αν προτιμάς. 

Να! Τήρα, το προβλέπει και αυτό το παλαιό Εκκλησιαστικό κατάστιχο. 

Ήταν βλέπεις σειρά του κοιμητηρίου μας να λάβει μέρος».