Ο Βατραχάνθρωπος

Μανούλα στα καραγκιοζιλίκια, δεν τα απεύφεγα μήτε στην εργασία μου. Ξαφνικά εκεί που καλοκαθόμουν στα γραφείο, άρχιζα τις ψαλμωδίες παριστάνοντας πότε τον παπά, πότε τον δεξιό ψάλτη.

Αγαπημένη μου παράσταση ήταν εκείνη του μυστηρίου του  γάμου, και ιδιαίτερα η συγκλονιστική στιγμή που ο παπάς ψάλλει το «ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω». 

Στη δικιά μου εκδοχή, η λέξη «άνθρωπος» αντικαθίστατο με τη λέξη «βατραχάνθρωπος», προκαλώντας τις περισσότερες φορές,  την γενική  θυμηδία.

Κι ήρθε η μαύρη ώρα, που κατέπεσε το στρατιωτικό ελικόπτερο με τον Πατριάρχη, και μαζί του χάθηκαν από προσώπου αέρος  και οι δυό κυβερνήτες.

Ό ένας μάλιστα εξ αυτών ο συγκυβερνήτης συγκεκριμένα, έτυχε να είναι σύζυγος συναδέλφου, η οποία και μέχρι να βρεθεί η σορός, ήλπιζε η καημένη ότι κάπου γλύτωσε ο άνθρωπος της, σε κάποια ακτή κολύμπησε και βγήκε και οσωνούπω θα την ειδοποιήσουν σχετικά, ότι ζει και ασμένως καταφθάνει προς υπάντηση της με ανοικτάς αγκάλας.

Φρούδες ελπίδες.

Ένας βατραχάνθρωπος του λιμενικού μέρες αργότερα, ανέσυρε τον άτυχο στρατιωτικό, από τα βάθη της θάλασσας.

Και ήρθε να βγεί αληθινή, η γελοία μου φράση που είχε γίνει πια σλόγκαν στο κύκλο των συναδέλφων. 

«Ους ο Θεός συνέζευξεν, βατραχάνθρωπος μη χωριζέτω».

Έδωσα όρκο τότε φρικτό, να σταματήσω τις αηδίες, ψυχανεμιζόμενος ότι μια τέτοια σόλοικη φράση όπως αυτή που εκστόμιζα δίχως συναίσθηση, βρίσκει πάντα τον τρόπο να εισέλθει μέσα στην ζωή, ακόμα και από το παράθυρο.

Περιττόν αγαπητοί μου να σας ενημερώσω, ότι μέχρι και τη σήμερον, συνεχίζω ακάθεκτος, να υπάρχω ο ίδιος ακριβώς καραγκιόζης, πατώντας ανερυθρίαστα και όρκους και υποσχέσεις και άλλα τέτοια χριστιανικά, που αρμόζουν κατά τα λεγόμενα των ηθικολόγων, μάλλον στους αποκαλούμενους καθωσπρέπει ανθρώπους.