Βουτιά στο Μνημόσυνο

Ο γέρος μου απέφευγε με μνημειώδη επιμέλεια, οτιδήποτε είχε να κάνει με εκκλησίες και τυπικά.

Στις κηδείες δεν πάταγε ποτέ, στους γάμους με δυσκολία πήγε ακόμα και στον δικό του, προς (καλή;) μου τύχη.

Έτσι ο άνθρωπος απέπνεε τέτοιου βαθμού ασχετίλα, ώστε να αναρωτιέται σοβαρά  αν η Αγία Ανάσταση γίνεται προς τιμή του τριημέρου Λαζάρου η για να προσέλθει κάποιος  στον Εσπερινό της Αγάπης, θά έπρεπε πρώτα να έχει κλείσει ραντεβού με τον παπά της ενορίας.

Σ΄αυτόν τον αστοιχείωτο περί τα εκκλησιαστικά, αποφάσισε η μάνα να ανακοινώσει με ύφος σαράντα και βάλε καρδιναλίων:

<<Την Κυριακή τελείται το μνημόσυνο της κ. Νίτσας και πρέπει εξάπαντος να παραστούμε. Γειτόνισα βλέπεις τόσα χρόνια κι ο άντρας της  ο Λαυρέντης  εκτός του ότι είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ μέχρι κόκαλο, μας βοήθησε αν ενθυμήσαι καλώς, να αναγείρουμε παρανόμως μέσα στις μαύρες νύχτες και το σπιτάκι μας ως εκλεκτός κτίστης>>.

Ο γέρος περιέργως δεν έφερε καμία αντίρρηση και νά΄ τονα Κυριακή πρωί μετά την Λειτουργία, να εισέρχεται εντός του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σενιαρισμένος κουστουμιά μαύρη  που φύσαγε ίσαμε οκτώ μποφώρια και βάλε.

Κοζάρει το λοιπόν  γύρω του  καλά -καλά, απαρατάει τη συμβία σύξυλη στον πρόναο  και ιδού καμαρωτός-καμαρωτός  να  οδεύει  ωραία πύλη μεριά, προς τον στολισμένο δίσκο με τα κουφετάκια που σχηματίζουν σε γαμάτο Βυζαντινό στυλ το όνομα ΔΕΣΠΟΙΝΑ.

Δίπλα στο δίσκο υπάρχει μια φωτογραφία σε ασημοκαπνισμένη κορνίζα της Νίτσας γύρω στα είκοσι της χρόνια, που αστραποβολεί  τη λάμψη των πολυελαίων.

Αυτή τη φωτογραφία λοιπόν επιζητεί να φιλήσει ευλαβικά ο δυστυχής μου γεννήτορας κατά παράβαση κάθε εκκλησιαστικής τάξεως,  όταν αρκούντως απρόσεκτος σκοντάφτει στο σκαλί και πέφτει με δύναμη απάνω στο τραπεζάκι με το κόλυβο.

Γης Μαδιάμ...

Μέγα σούσουρο στην εκκλησία ανεδύθη , το οποίο με τη δυναμική που ενυπάρχει στον παράγοντα  Χρόνος,  απέκτησε μυθώδεις διαστάσεις και τίτλο αρνητικής τιμής ως<< ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ>>.

Ο πατέρας έχει συγχωρεθεί εδώ και είκοσι χρόνια αλλά η μάνα -κακούργα  και δίχως έλεος, επιμένει  από τότε μανικά  και σε βάση καθημερινή:

<<Καλά τον είχα εγώ μυριστεί τον σαρδανάπαλο άντρα! Ήθελε να δώσει και φιλάκι της Νίτσας;

Τόσες εικόνες γύρω του, αυτήν πήγε να ασπαστεί, το αποφώλιον τέρας, τη χτικιάρα τη Νίτσα; 

Έχω ράμματα εγώ  για τη γούνα του , αλλά τι να κουτσομπολεύω τώρα μπροστά σε  παιδιά και αγγόνια   πεθαμένον άνθρωπο;... 

Άστο να το πάρει το ποτάμι!>>

Το πιστοποιητικό θανάτου του πατέρα έγραφε:

<<Συνεπεία εμφράγματος του μυοκαρδίου>>, αλλά εγώ βάζω το κεφάλι μου στον τορβά, ότι πήγε <<από γκρινιώδη αποφρακτική Νιτσίτιδα, συνεπεία βουτιάς σε μνημόσυνο>> και μάρτυς μου ο Θεός!