Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026

 Μιά ιστορία ερωτική

Αποφασίζω να γράψω μια  ιστορία έρωτα και προδοσίας έτσι στο  αυθόρμητο, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιου είδους  έρευνα, και προετοιμασία.

Θα περιγράψω  διατείνομαι με θρασύτητα, ένα ερωτικό καυγαδάκι που θα επισυμβαίνει ανάμεσα  σε δυό  μεσήλικες ετερόφυλους Ιαπώνες στην πόλη Κυότο, κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου τους σε κάποιο κεντρικό δρόμο της πόλης.

Αρχίζουν με το καλημέρα τα προβλήματα.

Γεωγραφικά δεν γνωρίζω καν που βόσκει το Κυότο πάνω στο  χάρτη της Ιαπωνίας. Το που πέφτει δε η Ιαπωνία μόνο χονδρικά μπορώ να εικάσω.

Την πόλη δεν τη γνωρίζω ουδόλως, πόσο περισσότερο τον συγκεκριμένο δρόμο όπου το ζεύγος βολτάρει καυγαδίζοντας.

Η συζήτηση διεξάγεται στα Ιαπωνικά, γλώσσα που δεν κατέχω ούτε το "Χαίρετε".

Κι ύστερα πάλι γιατί αυτοί οι δύο καυγαδίζουν; Από που κι ως που είμαι τόσο σίγουρος ότι πρόκειται για ζεύγος  και δη ερωτικό; Και γιατί το καυγαδάκι τους να είναι για θέμα καρδιάς και όχι μια έντονη συζήτηση φερειπείν για τις οικονομικές  τους δυσκολίες;

Ποιός με έχει χρίσει Θεό και κινώ κατά το δοκούν νήματα που ουδόλως αντιλαμβάνομαι; Από που αντλώ το δικαίωμα να τους περιγράφω ως Ιάπωνες, μεσήλικες και ότι άλλο μου κατεβαίνει στο τσερβέλο;

Τι γράφω λοιπόν; Πως ανταποκρίνομαι στο  συγγραφικό μου καθήκον με σχετική επάρκεια;

Αναγκαστικά σταματώ. 

Δεν θέλω κάποιος ειδήμων της Ιαπωνικής κουλτούρας και τρόπου ζωής να με πάρει με τα λεμόνια χρίζοντας με παντελώς άχρηστο. Οι πληροφορίες μου άλλωστε είναι τόσο ισχνές και η φαντασία μου στομομένη μέχρι εκεί που δεν πέρνει.

Πασιφανώς δεν κάνω για συγγραφέας.

Εδώ που τα λέμε ένας λιγότερος δεν είναι δα και καμμιά τρομακτική απώλεια.

Έτσι κι αλλιώς πήξαμε στους συγγραφείς...

 Για τον όχλο  των Εβραίων

Η αμαρτία, το να μην κάνεις δηλαδή τη σωστή ηθική εκλογή την κρίσιμη στιγμή, είναι ο προθάλαμος και η αναγκαία συνθήκη της σωτηρίας σ΄αυτόν τον δυσοίωνο, καταθλιπτικό κόσμο, που η Ειμαρμένη και ο Θεός μας έταξε να υπάρχουμε ως  κύριο αίτιο  της των πάντων  Πτώσεως ένεκα Προπατορικού.

"Ιησούν η Βαραββάν" ρώτησε το πλήθος των Εβραίων ο Πιλάτος για να λάβει την άμεση και χαιρέκακη απάντηση "Βαραββάν".

Εκ πρώτης όψεως οι δυνάμεις του Σκότους επεκράτησαν, οι Ιουδαίοι αποδεικνύοντας την μεγάλη τους  κακότητα, έλαβαν την λάθος απόφαση καταδικάζοντας τον Αθώο σε σταυρικό θάνατο.

Αλλά αν εξετάσουμε καλώς αυτήν την ανίερη εκλογή θα παρατηρήσουμε ότι η απόκριση αυτή είναι ο βασικός κορμός και η αλάνθαστη πυξίδα  της σωτηρίας της Ανθρωπότητας.

Μια λάθος απάντηση, μια κρίση εκτός τόπου και χρόνου, μια εμμονή στο κακό τελικά σήμανε την αρχή του τέλους των βασάνων μας.

Ο Χριστός εσταυρώθη, ανεστήθη και δια της Αναστάσεως Του εμείς κερδίσαμε το παίγνιον της Αιωνιότητας.

Συνεχίζουμε λοιπόν να κατηγορούμε τον όχλο των Εβραίων για την παντελή τύφλωση του ή του απονέμουμε βραβείο για τη διορατικότητα του;

 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΠΟΝΖΑΙ


Η εκταφή

Ανώφελη θα ΄χε σταθεί του πατέρα η εκταφή, αν κάτι δεν με είχε σπρώξει ενστικτωδώς να την ανακαλέσω κατά την σεμνή ώρα της συνουσίας, αποφεύγοντας έτσι μια πρόωρη, εξευτελιστική εκσπερμάτιση.


Ο μικρός Διάβολος

Ο μικρός Διάβολος είχε πολλά ποδάρια, τόσα ώστε να φέρει σε απόγνωση τον βετεράνο υπάλληλο με προβλήματα μέσης του υποδηματοπωλείου <<ΜΟΥΓΕΡ>>.


Η πινακίδα

<<Παρακαλείσθε όπως αποφεύγετε το πέρδεσθαι κατά την διάρκεια της συνουσίας, καθότι ο παρών οίκος ανοχής δεν διαθέτει εισέτι εξαερισμόν>>


Αποστροφή

<<Μυρίζει το στόμα σου χωματίλα>>, έσκουξε η κυρά σαν ξάπλωσα στο πλάγι της το ίδιο εκείνο βράδυ μετά την κηδεία. Και γύρισε αηδιασμένη την πλάτη.


Η εξήγηση

Ώστε τα είχα τινάξει...Έτσι μπορούσε να εξηγηθεί επαρκώς το κομψό μαύρο εξώπλατο και η φρεσκοβαμμένη κόμη της κυράς μου.


Η ευκαιρία

Περπάτησα μποτζάροντας ανάμεσα σε λιποθυμισμένους επιβάτες προς τον θάλαμο διακυβέρνησης. Τί ευκαιρία αλήθεια να παίξω κι εγώ λίγο με τα πηδάλια;


Τα μανιτάρια

Τα μανιτάρια τα είχε μαζέψει ένα πρός ένα με προσοχή περισσή ο πατέρας. Τι μού ΄ρθε λοιπόν ξεψυχώντας και τον βλαστήμησα;


ΑΣΠΙΣ

Ξετρύπωσα στις διαφημίσεις μιάς κιτρινισμένης φυλλάδας τους προφυλακτήρας <<ΑΣΠΙΣ>>.

Αυτοί πατέρας μου... Στην αστοχία τους χρωστούσα την ανάσα.


Η ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ

Όντας βατεμένη η λεγάμενη, τι τύχη αλήθεια λίγο χαζούλης νάναι ο γαμπρός, επιπλέον δε αυτή να υποφέρει κι από χρόνιες αιμορροΐδες;


ΝΟΥΜΕΡΑ

<<Δώδεκα με οκτώ και χωρίς χάπι>>, δήλωνε ένα μεσημέρι του Ιουλίου η μητέρα. Το δείλι την βρήκε στο μείον ένα του Ευαγγελισμού, σκεπασμένη σεντόνι λευκό.


ΜΙΑ ΕΠΙΜΟΝΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

Τρία χρόνια ρωτούσα τη συμβία <<γιατί μαύρα;>> δίχως να λαβαίνω απόκριση.

<<Τα πολλά λιβάνια σε χάζεψαν καΰμένε>>, καταδέχτηκε την  ημέρα της εκταφής.


Τα διαπύλια

Δεν είχα σέντσι να δώκω του Βαρκάρη. Γύρισα σπίτι. Η γυναίκα ψαχουλεύοντας ψιλά στο πορτοφόλι της μου γκρίνιαξε: <<Κάμε γρήγορα ξεμυαλισμένε μην  χάσεις το πλοιάριο. Αυτό δα μας έλειπε!>>


POST MORTEM

Άκουσα καθαρά τους νεκροπομπούς να βλαστημάνε την ώρα και τη στιγμή. Και μού το λεγε η κυρά πως είχα βάλει κιλά τελευταία...


Το ζώον

Μού ΄δωκε τα παπούτσια στο χέρι ωρυόμενη:

<<Άμε στο γερο-διάολο ζώον...>>

Δυό βδομάδες πρίν, η ίδια:

<<Σα γάτος θέλω να με γαμάς και σα λιοντάρι...>>


Τρίτη 19 Αυγούστου 2025

 Ο <<Έλβις>>

Το όνομα <<Έλβις>> υποστηρίζουν κάποιοι, ότι προέρχεται από τα αρχαία Κέλτικα και σημαίνει τον  πάνσοφο. Καμία δηλαδή σχέση με τον αδελφό μου, γιατί λησμόνησα να σας αναφέρω ότι ο <<Έλβις>> είναι αδελφός μου.

Όχι απλά ένας τυχαίος <<Έλβις>>, αλλά μετενσάρκωση του πρώτου και μοναδικού, του Βασιλιά  του ροκ εντ ρόλ, του Έλβις Πρίσλευ.

Το αδέλφι μου από μικρός είχε κάποια θεματάκια. Πετριές στο κεφάλι μάτσο, τον έκαναν να κινείται αρκετά περίεργα και πρωτότυπα, σε βαθμό που κανένας δεν μπορούσε να τον εννοήσει, πόσο περισσότερο να τον κατατάξει στη κλίμακα του βίου και της κοινωνίας.

Κρατούσε π.χ ημερολόγιο. 

Άνοιγες και διάβαζες. 

Σήμερα τρεις... Σήμερα επτά... Σήμερα τέσσερις... 

Κάπου πήγαινε το μυαλό μου με τούτα τα αριθμητικά λόγω εφηβείας, αλλά και πάλι είχα τις αμφιβολίες μου. Του έκανα ξάστερα την ερώτηση:

-Τι σημειώνεις εδώ ρε νούμερο; Τις μαλακίες που τραβάς κάθε μέρα;

-Όχι ρε πανύβλακα, μου απάντησε αγριεμένα. Απλά καταγράφω τις τρίχες που  πέφτουν από το κεφάλι μου,  για να έχω έναν λογαριασμό το πότε θα μείνω φαλάκρας.

Όλα λοιπόν τα΄ χε η μαριορή, του έτυχε του σαλεμένου αυτουνού κι ένα ακόμα, αυτή τη φορά μύριες φορές χειρότερο, να υπάγει δηλαδής ένα απογεματάκι  κινηματόγραφο στον συνοικιακό <<ΑΡΓΩ>>, για να παρακολουθήσει μια μουσική ταινία με τίτλο <<BLUE HAWAII>>, ταινία όπου πρωταγωνιστούσε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Έλβις Πρίσλευ.  . 

Ακαριαίος έρωτας... Ξελίγωμα με την πρώτη ματιά που λένε. Τον καψουρεύτηκε ακαριαία!

Και τότε ο αδελφός μου μεταμορφώθηκε ριζικά.

Είχε ομολογουμένως  που είχε, μια φυσική ομοιότητα με τον Θρύλο, άφησε επιπλέον φαβορίτες, χτένισε την κόμη προς τα πίσω, κότσαρε γυαλί ηλίου όμοιο με του λεγάμενου, φόρεσε ξεπλυμένο τζιν και  πουκάμισο λουλουδάτο, πήρε την παλιοκιθάρα μου και που τον έχανες που τον εύρισκες, μπροστά στο καθρέφτη να γκαρίζει λικνιζόμενος:

<<Don΄t be cruel>> και <<viva las Vegas>>.

Και νά σου πλήθος οι τρυπημένες στις άκρες φωτογραφίες από ταινίες του <<Έλβις>>, και νά σου αργότερα βίντεο και αφίσες χρυσοπληρωμένες (σπάνιες γαρ) απο το Γιουσουρούμ και να δίσκοι και να κασσέτες και να αναμνηστικά και να super 8 ταινιάκια.

Έτσι το πατρικό μετεμορφώθη σε εκκλησία του Έλβις, κάτι που δεν  έδειχνε να ενοχλεί κανένα, ούτε καν΄ τον πατέρα μου έναν αρβανιταρά, (Θε μου φύλαγε). Ίσα -ίσα που ακόμα κι αυτός ο ημιάγριος Καβοντορίτης βάλθηκε να σιγοταγουδάει  με τα γλίσχρα του αγγλικά συνοδεύοντας το καμάρι του, << LOVE ME TENDER>>, με τη φωνή του, μια φωνή βραχνιασμένου τενόρου, να στάζει  μέλι Υμηττού αραιωμένο μπόλικη γλυκόζη .

Δεν άργησε λοιπόν ο μουστερής να γίνει η φίρμα της συνοικίας και σιγά σιγά και πριν να το καταλάβει κανείς, έλαβε ως μέγα παράσημο, το παρατσούκλι <<Έλβις >>, πρός μεγάλη του φυσικά ικανοποίηση.

Το πραγματικό του όνομα, δεν έλεγε  τίποτα. Σα να μην είχε βαπτιστεί ποτέ του.

<<Έλβις>> τον ανέβαζαν οι φίλοι, <<Έλβις>> τον κατέβαζαν οι εχθροί.

Μέχρι που και εγώ ο αδελφός του, για να βρίσκω μαζί του άκρη, Έλβις αναγκαζόμουν να τον φωνάζω. 

Και πήγαινε το πράγμα σχοινί-κορδώνι...

Ό <<Έλβις>> όμως, εκτός από φανατίλα σκέτη με τον ιδιοκτήτη της <<Graceland>> είχε κι άλλες πιο ιδιαίτερες λόξες. 

Μεγαλωμένος τη περίοδο της μαύρης Χούντας, είχε αναπτύξει ιδέες κάπως ξενοφοβικές, σε βαθμό που μόλις κάμανε γιούρια με τον Σαμαρά οι πρώτοι Αλβανοί στην Ελλάδα, ν΄ αρχίσει να τσινάει.

-Τι θέλουν αυτοί οι λεχρίτες, οι πεινάλες από εμάς...Να τους ξαποστείλουμε πακέτο πίσω στον Αλία, και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Το κακό όμως δεν έλεγε να βρει γιατριά κι έτσι όλο και περισσότεροι τάχαμου Βορειοηπειρώτες σκάγανε μύτη στην Ελλάδα, μοστράροντας (οι πιο τολμηροί), τα εξωτικά τους ονόματα, κάτι Έντι, κάτι Ατζέτ κάτι Μπακί.

Μέχρι που κάποιος στην καφετέρια αλητάμπουρας  ρώτησε ένα πρωί τον γιαλαντζί <<Έλβις>> ευθέως και χωρίς περιστροφές:

-Άκουσα ότι σε λένε <<Έλβις... >>Αλβανός είσαι;

Κεραυνός εν αιθρία! Τα έσχατα του κόσμου! Κρατάτε Τούρκοι τ΄άλογα!

Έτσι γιατρεύτηκε ακαριαίως ο αδελφός μου και  μιά δια παντός. 

Έκοψε φαβορίτες, πούλησε στο Μοναστηράκι ότι παλιατζούρα είχε μαζεμένη  από Πρίσλευ και δήλωσε  ευθαρσώς προς γνωστούς και αγνώστους.

-Μην με ξαναπεί κανένας <<Έλβις>>. Τον τρώω λάχανο. Μήτσος είναι το όνομα μου  κι άν γουστάρετε οικειότητες,  μπορείτε να με φωνάζετε και Μητσάρα άμα λάχει...


Σάββατο 16 Αυγούστου 2025

 Βουτιά στο Μνημόσυνο

Ο γέρος μου απέφευγε με μνημειώδη επιμέλεια, οτιδήποτε είχε να κάνει με εκκλησίες και τυπικά.

Στις κηδείες δεν πάταγε ποτέ, στους γάμους με δυσκολία πήγε ακόμα και στον δικό του, προς (καλή;) μου τύχη.

Έτσι ο άνθρωπος απέπνεε τέτοιου βαθμού ασχετίλα, ώστε να αναρωτιέται σοβαρά  αν η Αγία Ανάσταση γίνεται προς τιμή του τριημέρου Λαζάρου η για να προσέλθει κάποιος  στον Εσπερινό της Αγάπης, θά έπρεπε πρώτα να έχει κλείσει ραντεβού με τον παπά της ενορίας.

Σ΄αυτόν τον αστοιχείωτο περί τα εκκλησιαστικά, αποφάσισε η μάνα να ανακοινώσει με ύφος σαράντα και βάλε καρδιναλίων:

<<Την Κυριακή τελείται το μνημόσυνο της κ. Νίτσας και πρέπει εξάπαντος να παραστούμε. Γειτόνισα βλέπεις τόσα χρόνια κι ο άντρας της  ο Λαυρέντης  εκτός του ότι είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ μέχρι κόκαλο, μας βοήθησε αν ενθυμήσαι καλώς, να αναγείρουμε παρανόμως μέσα στις μαύρες νύχτες και το σπιτάκι μας ως εκλεκτός κτίστης>>.

Ο γέρος περιέργως δεν έφερε καμία αντίρρηση και νά΄ τονα Κυριακή πρωί μετά την Λειτουργία, να εισέρχεται εντός του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σενιαρισμένος κουστουμιά μαύρη  που φύσαγε ίσαμε οκτώ μποφώρια και βάλε.

Κοζάρει το λοιπόν  γύρω του  καλά -καλά, απαρατάει τη συμβία σύξυλη στον πρόναο  και ιδού καμαρωτός-καμαρωτός  να  οδεύει  ωραία πύλη μεριά, προς τον στολισμένο δίσκο με τα κουφετάκια που σχηματίζουν σε γαμάτο Βυζαντινό στυλ το όνομα ΔΕΣΠΟΙΝΑ.

Δίπλα στο δίσκο υπάρχει μια φωτογραφία σε ασημοκαπνισμένη κορνίζα της Νίτσας γύρω στα είκοσι της χρόνια, που αστραποβολεί  τη λάμψη των πολυελαίων.

Αυτή τη φωτογραφία λοιπόν επιζητεί να φιλήσει ευλαβικά ο δυστυχής μου γεννήτορας κατά παράβαση κάθε εκκλησιαστικής τάξεως,  όταν αρκούντως απρόσεκτος σκοντάφτει στο σκαλί και πέφτει με δύναμη απάνω στο τραπεζάκι με το κόλυβο.

Γης Μαδιάμ...

Μέγα σούσουρο στην εκκλησία ανεδύθη , το οποίο με τη δυναμική που ενυπάρχει στον παράγοντα  Χρόνος,  απέκτησε μυθώδεις διαστάσεις και τίτλο αρνητικής τιμής ως<< ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ>>.


Ο πατέρας έχει συγχωρεθεί εδώ και είκοσι χρόνια αλλά η μάνα -κακούργα  και δίχως έλεος, επιμένει  από τότε μανικά  και σε βάση καθημερινή:

<<Καλά τον είχα εγώ μυριστεί τον σαρδανάπαλο άντρα! Ήθελε να δώσει και φιλάκι της Νίτσας;

Τόσες εικόνες γύρω του, αυτήν πήγε να ασπαστεί, το αποφώλιον τέρας, τη χτικιάρα τη Νίτσα; 

Έχω ράμματα εγώ  για τη γούνα του , αλλά τι να κουτσομπολεύω τώρα μπροστά σε  παιδιά και αγγόνια   πεθαμένον άνθρωπο;... 

Άστο να το πάρει το ποτάμι!>>


Το πιστοποιητικό θανάτου του πατέρα έγραφε:

<<Συνεπεία εμφράγματος του μυοκαρδίου>>, αλλά εγώ βάζω το κεφάλι μου στον τορβά, ότι πήγε <<από γκρινιώδη αποφρακτική Νιτσίτιδα, συνεπεία βουτιάς σε μνημόσυνο>> και μάρτυς μου ο Θεός!


Παρασκευή 15 Αυγούστου 2025

 Λόγος για τον Ν.Περδίκη

Πάνε πέντε χρόνια από εκείνο το παγωμένο βράδυ της γιορτής μου.

Αη -Γιαννιού σε κάποιο ταβερνάκι στα Πετράλωνα. Ψυχή της παρέας όπως πάντα ο Νίκος ο Περδίκης. 

Πληρώσαμε και βγήκαμε στη πλατεία, ένα τσούρμο χαρούμενο, λίγο πιωμένο, λίγο άτακτο.

-Τι κρύο απόψε, τόλμησε ο Βρυξελλιώτης φίλος. Δεν είναι να στέκεσαι στιγμή στους δρόμους. Ούτε ζητιάνος δεν κυκλοφορεί…

Και τότες ο Νίκος εν τω άμα, μεταμορφώθηκε σε ζητιάνο. Με δυο κινήσεις όλες κι όλες, κάτι σηκώνοντας το γιακά του παλτού του, κάτι γονυπετώντας σε στάση ικέτη, μετεβλήθη μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας σε ζητιάνο πραγματικό. 

Τον ελέησα. Βγάλαμε και φωτογραφία μάλιστα για του λόγου το αληθές. Κάτι τέτοιο δεν είχε κάμει και ο παλιός εκείνος Δυσσέας για να στραβώσει κόσμο;


Άλλη φορά στη σκηνή κάποιου θεάτρου.

Ιερέας. Αυτός ο άπιστος, πιστός. Και ιερέας όχι δευτεράντζα και τρέχα γύρευε. Ιερέας τόσο εναργής όσο ήταν στην Μανταλένα ο Ζερβός. Ένα με τον ρόλο. Πολλές φορές ξεγελούμαι με την ιερατική του παρουσία και την Αθωνική του απλότητα και του φιλώ όλο σεβασμό το χέρι. Πιστέψτε με. Το αξίζει και με το παραπάνω.

Άλλες φορές πάλι σα διδάσκει τη παρέα στο καφέ τα εναγή του μαθήματα, κάτι αθείες, κάτι βυζαντινομαχητά, γίνεται Σωκράτης, ένας Σωκράτης αλογόμυγα, πειραχτήρι σωστό με πνεύμα κεντρί θανατηφόρο κι ανάθεμα με αν βγάζω νόημα.

Πως όλα μέσα στο χρόνο σμίξανε. Ποάν Αθήνα κατοικώ; Τι αξιώνονται τα ματάκια μου;

Συγγραφέας, ποιητής, ζωγράφος, σκιτσογράφος, δουλευτής της πέτρας, αθλητικογράφος, δημιουργός σταυρολέξων, όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως είναι ο Περδίκης.

Και δεν είναι ότι το παίζει όπως κάνουμε οι περισσότεροι οι ασχολούμενοι με τα Γράμματα και τις Τέχνες. 

Δυστυχώς για αυτόν είναι ο ίδιος το ποιήμα του, είναι ο ίδιος ο λογοτεχνικός του ήρωας, είναι ο ίδιος το δημιούργημα του. Αυτός ο ίδιος σε βαθμό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το μελάνι από το αίμα αυτού του ανθρώπου.

Δώστε όρντινο στους χειρουργούς αυτής της χώρας να φροντίσουν για μελάνη. Τέτοιο χρειάζεται στη εγχείρηση ανοιχτής καρδίας που λαμβάνει χώρα καθημερνά μπροστά μας.

 Γιατί μια καρδιά είναι ο Νίκος, ανοιχτή, πατρική, καθαρή, γεμάτη σύμβολα και ήρωες και εάν μέμφομαι κάτι το παντοδύναμο Θεό είναι ότι ούτε σ΄αυτόν τον χρυσό άνθρωπο φοβούμαι θα κάμει τη χάρη και την παραχώρηση να τον αφήσει να ζήσει για πάντα.

Από τότε που πέθανε ο πατέρας μου ο σεβαστός κυρ Απόστολος ο συγγραφέας, δεν λέγω ότι είμαι ορφανός. Βρήκα στο πόδι του τον κύριο Νίκο, έναν πνευματκό ακέραιο άνθρωπο άξιο πολύ να φέρει  το τίτλο ΠΑΤΕΡΑΣ...


 Ο Βατραχάνθρωπος

Μανούλα στα καραγκιοζιλίκια, δεν τα απεύφεγα μήτε στην εργασία μου. Ξαφνικά εκεί που καλοκαθόμουν στα γραφείο, άρχιζα τις ψαλμωδίες παριστάνοντας πότε τον παπά, πότε τον δεξιό ψάλτη.

Αγαπημένη μου παράσταση ήταν εκείνη του μυστηρίου του  γάμου, και ιδιαίτερα η συγκλονιστική στιγμή που ο παπάς ψάλλει το «ους ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω». 

Στη δικιά μου εκδοχή, η λέξη «άνθρωπος» αντικαθίστατο με τη λέξη «βατραχάνθρωπος», προκαλώντας τις περισσότερες φορές,  την γενική  θυμηδία.

Κι ήρθε η μαύρη ώρα, που κατέπεσε το στρατιωτικό ελικόπτερο με τον Πατριάρχη, και μαζί του χάθηκαν από προσώπου αέρος  και οι δυό κυβερνήτες.

Ό ένας μάλιστα εξ αυτών ο συγκυβερνήτης συγκεκριμένα, έτυχε να είναι σύζυγος συναδέλφου, η οποία και μέχρι να βρεθεί η σορός, ήλπιζε η καημένη ότι κάπου γλύτωσε ο άνθρωπος της, σε κάποια ακτή κολύμπησε και βγήκε και οσωνούπω θα την ειδοποιήσουν σχετικά, ότι ζει και ασμένως καταφθάνει προς υπάντηση της με ανοικτάς αγκάλας.

Φρούδες ελπίδες.

Ένας βατραχάνθρωπος του λιμενικού μέρες αργότερα, ανέσυρε τον άτυχο στρατιωτικό, από τα βάθη της θάλασσας.

Και ήρθε να βγεί αληθινή, η γελοία μου φράση που είχε γίνει πια σλόγκαν στο κύκλο των συναδέλφων. 

«Ους ο Θεός συνέζευξεν, βατραχάνθρωπος μη χωριζέτω».

Έδωσα όρκο τότε φρικτό, να σταματήσω τις αηδίες, ψυχανεμιζόμενος ότι μια τέτοια σόλοικη φράση όπως αυτή που εκστόμιζα δίχως συναίσθηση, βρίσκει πάντα τον τρόπο να εισέλθει μέσα στην ζωή, ακόμα και από το παράθυρο.

Περιττόν αγαπητοί μου να σας ενημερώσω, ότι μέχρι και τη σήμερον, συνεχίζω ακάθεκτος, να υπάρχω ο ίδιος ακριβώς καραγκιόζης, πατώντας ανερυθρίαστα και όρκους και υποσχέσεις και άλλα τέτοια χριστιανικά, που αρμόζουν κατά τα λεγόμενα των ηθικολόγων, μάλλον στους αποκαλούμενους καθωσπρέπει ανθρώπους.