Πέμπτη 14 Αυγούστου 2025

 ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ

Παρότι ημιαναλφάβητος και κακογράφος σφόδρα, ως ιατρός- πνευμονολόγος στο << Σωτηρία >>, από φιλοτιμίαν κινούμενος περισσή προς το μακαριστόν πρόσωπο του γεννήτορος μου, εγώ, ο σύρων ταύτας τας γραμμάς, γνωστός και μη εξαιρετέος, Αλκίνοος Κουρκουτάς του Λαοκράτους, απεφάσισα τη σήμερον 24η Ιουνίου σωτηρίου έτους 2013, να εκθέσω εν λεπτομερεία πάση, τα θαυμαστά γεγονότα, άτινα έμελλον να μεταβάλλουν τον ρουν των ψυχικών μου ρευμάτων κατά τοιούτον ουσιώδην τρόπον, ώστε και  μεταφυσικήν οπτικήν των Πραγμάτων να αποκτήσω και να εγκαταστήσω δωρεάν εν τοις εγκάτοις μου, μηχανισμόν απεγκλωβισμού μόνιμον από την οικτράν δυσπραγίαν όπου  κατά κακή μου τύχη έχω περιπέσει με το Ελληνικόν αντάμα.

Επί το έργον λοιπόν.


ΑΠΟ ΔΙΟΣ ΑΡΞΑΣΘΑΙ

Καίτοι τρία εικοσιτετράωρα είχον παρέλθει από της ώρας που ο Πατήρ μου,-ο Θεός να τον ταγίζει γαλακτομπούρεκα και φυτούρας εκεί όπου ευρίσκεται-, ήρξατο βαθμηδόν να απεκδύεται των σαρκών, το σεπτόν του φάσμα επέμενε και μάλιστα μετ΄επιτάσεως  να μοι εμφανίζεται κατ΄ όναρ, πάλλευκον ιμάτιον ενδεδυμένον,  έμπροσθεν μίας σκηνογραφίας επιεικώς συγκεχυμένης, λέγον φωνή στεντορεία, πάνω-κάτω τοιαύτα:


-Τους πούστηδες. Ακόμα και εδώ βάλανε το γαμημένον τους χεράκι. Όλο το Έθνος πια υποφέρει από την Προτεσταντικήν των κακίαν.

 Έπιασα παραμάσχαλα περί την πρωία σήμερον, τον Επίτροπο επί των Συντηρήσεων, ένα Γερμαναρά ασπρουλιάρην, καχεκτικόν  και του άλλαξα τον Ανανίαν του κερατοφρίτση με τας αιτιάσεις μου.

Καλαφάτισμα, του είπα χρειάζεται  και ολίγη πίσσα. Άιντες και ένα πέρασμα με γυαλόχαρτο αι κώπαι… 

Τι στο Διάβολον; Ακόμη και τούτον το κονδύλι κατέπεσεν από τον Προϋπολογισμόν; Και τι κάνουμε τώρα ημείς ώδε, ένας σκασμός ψυχές ως εις την προκυμαίαν της Σμύρνης συνωστιζόμενες και μάλιστα  ντάλα καλοκαίρι που σκάει ο τέττιξ; 

Εις ποίον ύψος δυσθεώρητον, θα φτάσει επιτέλους η  απανθρωπία σας, ρε παλιοσκερβελέδες της Εσπερίας; 


Και γύρισα τότες φάτσα-φόρα στα πατριωτάκια, τα Ελληνάκια να πούμε που ξεροστάλιαζαν κάτω στην αποβάθρα ως μπακακοί απισχνασμένοι και τους πρότεινα ευθαρσώς:

-Μάγκες, ακούτε… Ο καθείς μας, όλο και κάτι ψιλά σέρνει στες χούφτες, από αυτά που μας βάλανε οι εδικοί μας άνθρωποι για διαπύλια. Δεν τσοντάρουμε το λοιπόν, ρεφενέ να πούμε  και να κινηθούμε με ίδιον μέσον;  

Επιδοκιμαστικές ιαχές, την παρθενία έτρωσαν των καταθλιπτικών αυτών πεδίων.  Η πρότασις μου έγινε αποδεκτή και μάλιστα μετ΄επαίνων. Ηδονής προσωπίδα, εκάλυψε παραχρήμα τα πελιδνά μούτρα των παρακειμένων, ως εις εν μεταφυσικόν μπαλ μασκέ.

Κι έτσι παραλιμνίως ώδε αραχτοί, ρίχνοντας που και που και κανένα ασμάτιον λαϊκόν, τη συνοδεία αφθόνου ρετσίνας-κεχριμπάρι, αναμένουμε πάνυ αγωνιωδώς, το αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας μας ταύτης. 


Υποβληθείς άχρι τρόμου, υπό τοιαύτης ζωηράς παρουσίας άμα και αυδής, του απήντησα σεβαστικώς ως εις Πατέραν αρμόζει, ότι γρυ δεν κατανοώ από τους λόγους του και ας κάμνει και ούτος από μεριά του μια μικρά προσπάθεια να καταστεί ολίγον πιο κιάρος.


-Τέκνον αγαπητόν, από οδόν οξυνοίας παρεκλίνον ευρέως... Τα πενήντα πάτησες ζαβαλάκο μου και εισέτι ως εν φασκιαίς βαβίζεις. Πως να σου δώσω να εννοήσεις, ποταπόν του  Λαβεράν πλασμώδιον,  ότι δεν δύναμαι  πλέον να ομιλώ σαφώς. Είχα την βεβαιότητα -σκατά στα μούτρα μου-, ότι απευθυνόμουν σε άνθρωπο τέλος πάντων που δύναται να χωρίσει δυο γαϊδουριών άχερα. 

Κόπος μάταιος διαισθάνομαι, αλλά κομμάτια να γένει... Χάρις θα σου δοθεί άνωθεν. Σημείον θα σου αποστείλω φανερόν λίαν, της εξελισσομένης καταστάσεως και έστω ο Ζευς βοηθός σου. Πλέον άλλο δεν επιθυμώ  της ομιλίας σου,  υιέ μου φυρόμυαλε. 

Χαίρε το λοιπόν και να μου γράφεις…


 Την επομένην, της ροδοδακτύλου Ηούς εμφανισθείσης εν πλήρη δόξη επί των αδρών κορυφογραμμών του Υμηττού όρους, οδηγών μάλλον αμελώς το σαραβαλάκι μου προς το λιμάνι του Πειραιώς, φορτηγόν όχημα κλειστού τύπου, αμφιπλεύρως φέρον την δυσοίωνον επιγραφήν: ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΤΕΛΕΤΩΝ << Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣ  >> με προσεπέρασεν ασταπηδόν εξ ευωνύμων, ποιώντας ελιγμόν τοσούτον κινδυνώδη, που ολίγο έλλειψε να με στείλει αδιάβαστον εκτός δρόμου. Εις την οροφήν δε αυτού προσδεδεμένη επί εσχάρας οκταποδίοις  καλώς, εσείετο παρά του αντιτιθεμένου ανέμου, ευμεγέθης βάρκα  εκ πολυεστέρος συγκειμένη, ικανή να διαπλεύσει και εκείνον τον Ατλαντικό. 

Ην δε το όνομα αυτής: << ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΡΙΑ >>.


Εν αντιθέσει προς τον Πέτρον, ο οποίος και έκλαυσε πικρώς άμα τω του αλέκτορος ακούσματι, ο διηγούμενος ταύτα, εις γέλωτα ελθών γαργαρώδην και ακατάσχετον, το  σημείον εννοήσας εν πληρότητι τελεία, ανηλώθη ασμένως εις το ακόλουθον καθησυχαστικόν  διανόημα.


Το φάσμα του δηκτικού γέροντος, το οποίο εν ζωή ηγωνίζετο μάλλον πλημμελώς, ίνα επιτελέσει το καθήκον του  ως Πατήρ μου,  τουλάχιστον δια τας αμέσως προσεχείς νύκτας, θα με απήλλασσε της   λυμφατικής του παρουσίας, δια να σκάσει ρίνα και πάλι, -εν καιρώ τω δέοντι και πάντα κατ΄ όναρ-, συχνότητι  και  ασφαλεία, που παρέχει ημίν, η  υγρά έκτασις, η φοβερά και τρομερά  της Αχερουσίας.

Την κεφαλήν δε ανορθώσας προς τα Ουράνια Δώματα, ένθα η λαϊκή φαντασία τας ψυχάς των κεκοιμημένων αυθαιρέτως τοποθετεί, ανέκραξα με φανερά πλέον ανακούφισιν:

-Καλό  σου ταξίδι Γέρο μου. 

Τα δέοντα εις τον κύριο Πλούτωνα.

  


 Το τσουρέκι

Αρεβάροντας στ΄αρχοντικό μου παραμονή Πρωτοχρονιάς, το βρήκα μέσα στες μυρωδιές, τα μαχλέπια και τες απλωμένες ζύμες.

«Γειά και χαρά σου κοκκωνίτσα μου! Και του χρόνου να ΄σαι γερή!  Σαν τι μας  μαστορεύεις πάλι εκεί πέρα;»

«Μόλις έβγαλα από τον φούρνο τη πίτα που θα κόψουμε αύριο στο τραπέζι και τώρα ζυμώνω ένα τσουρεκάκι να ΄χουμε να βουτάμε  με τον καϊφέ μας…»

Και δώσ΄ του να μαλάσσει τα ζυμάρια της ιδροκοπώντας να δώσει μια μορφή κλέους στο υλικό και άϊντες να σκουπίζει κατόπιν τα χεράκια της απάνω στην ποδιά της προκειμένου ν΄ανοίξει το παρακείμενο τάμπλετ, κι όλα τούτα τα περίεργα με μιάν αγωνία διάχυτη στα γκριζοπράσινα ματάκια της.

«Τι χαλεύεις στο τάμπλετ αγγελούδα μου;» της πέταξα διερευνητικά.

«Τίποτα… Να παρακολουθώ αν εκτελώ σωστά μιά συνταγή για τσουρέκι που βρήκα σ΄ένα σάϊτ».

«Τι με λες βρε κορίτσι μου; Τόσα χρόνια που μου τα κάμνεις τσουρέκια, θαρρούσα ότι γνώριζες την συνταγή απ΄όξω κι ανακατωτά!»

Βράδυ Παραμονής που γράφω, μετά το δεύτερο λούσιμο κι ακόμα  ξεκολλάω ζυμάρια από την κεφάλα μου.

 Ο ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ ΚΑΛΑΝΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ Λ.

Τούτη τη χρονιά ο κ. Λ. ήταν αποφασισμένος. Θα πλήρωνε αδρά, θα δωροδοκούσε εν ανάγκη γονείς και προστάτες, φτάνει ένα καλόπαιδο δρασκελώντας το κατώφλι του παραμονή Χριστουγέννων, να του ψάλλει τα κάλαντα με το καμπανάκι.

Οι πάντες τον απέφευγαν σαν τον  χολεριασμένο. Την ήξερε την αιτία καλά, μα  δεν ήταν λόγος αυτός να μην μπορεί σαν τον πάσα ένα, να χαρεί και δαύτος το χαρμόσυνο άγγελμα της έλευσης του Σωτήρα από τα χείλη ενός μπόμπιρα .

Ξημέρωσε το λοιπόν η παραμονή των Χριστουγέννων στη ξεχασμένη πολίχνη  και ο κύριος Λ. από τις επτά κι όλας, φορώντας τα καλά του, στην πόρτα ορθός, να περίμενει τον πρώτο καλαντιστή να τον αρπάξει από τα πέτα. 

Κάποια παιδιά που τον νοιώσανε από την άκρια του δρόμου, γύρισαν πίσω τρομαγμένα πολύ.  Άλλα πάλι, κάτι αλάνια που πέρασαν από μπροστά, καμώθηκαν τα αόματα και σφυρώντας αδιάφορα, κόψανε ρόδα μυρωμένα..

Και μόνο ο Γιάννος του ταχυδρόμου, μαθητούδι άπραγο ακόμη, που πρώτη φορά έβγαινε στη γύρα, ξεγελασμένο από τα απελπισμένα νοήματα του μερακλή να σιμώσει, έκανε την κουτουράδα και μπράφ γιομάτος θάρρος πέρασε την πόρτα.

«Να τα πούμε;» ρώτησε τον  κ. Λ.

«Να τα πεις πουλάκι μου!» απάντησε εκείνος  ανακουφισμένα  που βρέθηκε θύμα για τ΄ακονισμένα του δόντια.

«Καλήν ημέραν άρχοντες, 

αν είναι ο ορισμός σας,

Χριστού την θεία γέννηση,

να πω στ΄αρχοντικό σας…

για να καταλήξει ένα δίλεπτο αργότερα μπουρδουκλωμένο άσχημα και ξεφυσώντας σα παπόρο , στο «…και Ποιητής των όλων».

«Και παρακάτου πουλάκι μου…» επέμενε αυτός «και παρακάτου».

Συνέχισε αυτό:

«Σ΄αυτό το σπίτι που ΄ρθαμε,

πέτρα να μην ραγίσει,

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού,

χίλια χρόνια να ζήσει»

Ο κ. Λ. ευχαριστημένος του έδωσε το μπαξίσι του και με το παραπάνω μάλιστα, του χάιδεψε αβρά  τα κατσαρά μαλλάκια και το ξαπόστειλε με μια ελαφρά παιγνιώδη ώθηση στα πισινά προς την έξοδο,

«Και του χρόνου να μου ξανάρθεις»το ορμήνευσε γλυκόλαλα.

Βγήκε μαζί του κι αυτός από την πόρτα με το πάσο του και στρέφοντας τα μάτια απάνω, τηρούσε επίμονα την ταλαιπωρημένη επιγραφή  μουρμουρίζοντας:

«Αληθώς μας τα είπες πιτσιρίκο. Σ΄αυτό το σπίτι, ποτές δεν πρόκειται να ραγίσει πέτρα, γιατί τούτος ο Οίκος στερεότατος θα μένει στους αιώνες των αιώνων  κι ο νοικοκύρης του  ο πραγματικός, όχι ελόγου μου που πάροικος και παρεπίδημος βρίσκομαι , όχι χίλια χρόνια,  μα όσο υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη γη, θα ζει και θα βασιλεύει κραταιώς.»

Και διαλαλούσε η επιγραφή του καταστήματος απάνω:

«ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΕΛΕΤΩΝ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΡΟΝΤΙΣ»


 Το γυαλί

Από ολάκερη φαμελιά είχαμε καταντήσει τέσσερις ανθρώποι. Δυο δίδυμες γεροντοκόρες, εβδομηντάριες που ζούσαν στο ισόγειο μαζί με τον μικρότερο αδελφό τους μπεκιάρη και λόγου του δυνατό, κι εγώ στον πρώτο, ανήψι  από τον γηραιότερο αδελφό τους που μας είχε αφήσει χρόνους δεκαετία και βάλε.

Κι είχε έρθει η ώρα του μικρού αδελφού. Δεν πρόλαβε ο δόλιος να κλείσει τα μάτια του στη Σωτηρία και νάσου ο τελετάρχης κουνάμενος λυγάμενος να μ΄ερωτά έξω από τον θάλαμο όπου είχε προ ολίγου αποβιώσει ο μπάρμπας μου.

«Του Παναγιώτη συγγενής είσαι;» και άρχισε να εκθειάζει το γραφείο του και τις πολύτιμες υπηρεσίες που θα μπορούσε  εάν του δίναμε το ελεύθερο να μας προσφέρει αφειδώς.

Κόβοντας του τον βήχα απ΄την αρχή του τόνισα πως η κηδεία σε περίπτωση που την αναλάμβανε αυτός, θα έπρεπε να είναι λιτή γιατί τα οικονομικά μας ήταν περιορισμένα και δεν υπήρχαν λεφτά για σκόρπισμα.

«Τη πιο φτηνή κάσσα, λίγα λέλουδα, ένας ψάλτης και κανας καφές είναι ότι πρέπει» μουρμούρισα μες απ΄τα δόντια  και κίνησα να φύγω για τις διατυπώσεις.

Εκείνη τη στιγμή σκάσανε μύτη οι θειάδες μέσα στο κλάμα και τον οδυρμό.

«Ποιος είναι ο κύριος;»ρώτησε η Ευθαλία.

«Ο κύριος που μάλλον θα αναλάβει τα σχετικά» της μούγκρισα και με το χέρι κύταξα να την απομακρύνω προς το διάδρομο.

Άρχισε τα σκουξήματα.

«Το καλύτερο θέλουμε για τον αδελφό μας. Ότι πιο αρχοντικό.

Δικά του είναι τα λεφτά, γι αυτόν θα τα ξοδέψουμε».

Η Τούλα συγκατάνεψε μυξοκλαίγοντας και τραβώντας τα βαμμένα κορακίστικα μαλλιά της πάνω στα μάτια της.

Μόλις άκουσε τέτοια ο κόρακας μου γύρισε κώλο.

Είχα χάσει το παιχνίδι. Τώρα αυτές κάνανε κουμάντο κι μάγκας θα τις ξεπαράδιαζε τα κάτι λίγα που χε αφήσει ο μπάρμπας μου για να χουν να πορεύονται.

Στο εκθετήριο του Τρίτου μαζευτήκαμε τρείς κι κούκος.

Ο μπάρμπας μέσα στην πολυτελή του κάσα σκεπασμένος μ΄ένα ολόσωμο κρύσταλλο έμοιαζε με κάτι άλιωτους Αγίους που προσκυνάμε δίχως δεύτερη σκέψη σε κάτι μοναστήρια της συμφοράς.

«Είδες;» μου μίλησε η Ευθαλία. «Έτοιμος να σου μιλήσει μοιάζει. Και τι άρχοντας. Έτσι που τον βλέπεις πίσω απ΄το γυαλί δεν είναι σαν να τον βλέπεις στην τηλεόραση; Σαν τον Χατζηνικολάου δεν είναι;» και δώστου αναφιλλιτό με τη σέσουλα.

Παπάδες τρείς του τέλεσαν την κηδεία, τρείς εμείς το ποίμνιο αποκάτω και κάποια στιγμή σηκώνοντας τον τέσσερις ευταλείς παπιονάτοι τον προώθησαν προς τα μνήματα.

Ο τελετάρχης πανταχού παρών, έδινε όρντινα με το τσουβάλι.

Κάποια στιγμή απόθεσαν το φέρετρο στο χώμα για την τελική πράξη του δράματος.

Τότε πλησίασε ο βοηθός και τραβώντας το συρταρωτό γυαλί κίνησε για την έξοδο του νεκροταφείου τοποθετώντας το επ΄ώμου.

«Που πάει αυτός με το γυαλί;» αγρίεψε η θειά μου η Ευθαλία.

«Δεν θάβουμε κυρά μου με το τζάμι. Αυτό είναι για το πρεστίζ του πράγματος. Αυτό έλειπε να βάζουμε τους πεθαμένους με γυαλί στο χώμα».

Η Τούλα άρχισε να στριγγλίζει ανεξέλεγκτα.

«Τι πράγματα είναι αυτά. Εμείς πληρώσαμε και με το παραπάνω και θέλουμε να τον θάψουμε με το γυαλί».

Ανένδοτος ο Τελετάρχης συνέχισε τη διαδικασία αγνοώντας τις δυο αδελφές που αφήνοντας το χώρο της ταφής πήραν στο κατόπι τον βοηθό που ήδη τοποθετούσε το κρύσταλλο σ΄ένα φορτηγάκι είκοσι μέτρα πιο πέρα στην ανοιχτωσιά.

«Φέρε πίσω το γυαλί ρε πριν τα κάνω όλα λαμπόγυαλο» ούρλιαζε η Ευθαλία αλλά μάταιος κόπος.

Ο βοηθός έβαλε μπρος το φορτηγό και περνώντας την τεθλιμένη πύλη έγινε μποχός στα γύρω στενά.

Και ήρθε η ώρα της πληρωμής.

Ένα εκατομύριο, εξιακόσες σαράντα επτά χιλιάδες το μαλλί και κάτι ψιλά.

«Δε σου δίνουμε δραχμή» χτυπιώντουσταν κι οι δυό. Ο Κόρακας καθισμένος αναπαυτικά στην πολυθρόνα του πίσω απ΄ένα ημιπολυτελές γραφείο τις ατένιζε απελπισμένος.

«Πλερώσαμε το γυαλί και μας κορόιδεψες.Δεν σου δίνουμε πενταράκι».

¨Να σας κάμω μια έκπτωση να τα βρούμε» αντέτεινε εκείνος βαρύς κι ασήκωτος.

«Δεν θέλουμε σκόντα εμείς», μούγκρισε η Τούλα.

«Εμείς θέλαμε το γυαλί για τον αδελφό μας και συ μας κορόιδεψες».

«Ωραία τότε» μίλησε ο πονηρός επαγγελματίας. «Να σας δώκω το γυαλί να το κάμετε ότι θέλετε»

«Να μας το δώσεις κύριε και δίχως άργητα μάλιστα» απάντησαν μ΄ένα στόμα κι οι δυό και από την επομένη πουρνό-πουρνό βρεθήκαμε ξαφνικά μ΄ένα παραλληλόγραμμο κρύσταλο ακουμπισμένο στο κλιμακοστάσιο.


«Ξέρω τι θα το κάνω το γυαλί» έφτυσε η Ευθαλία μετρώντας τα λόγια της σαν χάντρες. Θα σκεπάσω μ΄αυτό ένα τραπεζάκι.

«Μα δεν έχουμε τραπεζάκι σ΄αυτό το μέγεθος» έσκουξε η Τούλα

«Δεν πειράζει. Θα φτειάξω ένα στο κυρ-Μηνά στη γωνία στο επιπλάδικο».

«Μα θα είναι πολύ μακρύ και δυσανάλογο».

«Έ τότε να σκεπάσουμε τα κομοδίνα μας»

«Και το υπόλοιπο γυαλί τι θα το κάνουμε, δυο μέτρα μήκος και μισό πλάτος;»

Τις τηρούσα σα χαζός μην τολμώντας ν΄αρθρώσω κουβέντα.

«Το φυλάμε κι αν κάποτε μας σπάσει κανα τζάμι το κόβουμε»

«Τι λές μωρη χαζή. Αυτό είναι κρύσταλλο. Χοντρό. Κάνει για τζάμι;»

«Ρε ανεψιέ» μου γυρίζει η θειά Ευθαλία.»Δεν κάνει αυτό το κρύσταλλο για μπαμπρίζ άμα σπάσει καμμιά φορά του αυτοκινήτου σου;»


Όλα αυτά είναι πια παρελθόν που με κάνει και γελώ και μάλιστα πικρότατα.

Μετά από τέσσερα χρόνια με το γυαλί να συνεχίζει να σκονίζεται στο κλιμακοστάσιο είχα ένα ατύχημα και θανατηφόρο. 

Πονηρές οι θειάδες μου πιάσανε τον ίδιο τελετάρχη και τον πιάσανε στο ψιλό λακριντί.

«Αν και δεν του αξίζει του μπαγάσα κηδεία πολυτελείας θα κάνουμε την κουτουράδα να τον πάμε με κάσσα γυαλάτη και δαύτον. Μόνο σε παρακαλώ χρησιμοποίησε το γυαλί που μας φόρτωσες τότε και πάρτο πίσω μετά την κηδεία γιατί  δεν έχουμε χώρο στο σπίτι  και τζάμπα σκονίζεται και μας χαλάει τη μόστρα. Και αναμένουμε από σένα και την σχετική έκπτωση.

Σύμφωνοι;»


 ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΔΙ΄ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Ένα περίπου μήνα πριν την έκρηξη της Εθνοσωτηρίου, απογεματάκι μιας μουτζούφλας Τετάρτης, με φωνάζει ο πατέρας και μου ανακοινώνει  επιτακτικά:

-Φεύγεις βολίδα για την «ΑΡΓΩ»… Τσάκω πεντόφραγκο για εισιτήριο και σάμαλι, και μόλις σχολάσει το σινεμά θα σε περιμένω  στην έξοδο. Ακόμα εδώ είσαι;

Κάτι άστραφτε στα μάτια του, ένα μήνυμα από τα μελλούμενα  που δεν ήμουν σε  θέση  να αποκρυπτογραφήσω ακόμα, εν αντιθέσει με το νωδό στόμα  του ταμία λίγη ώρα αργότερα, που μπουκωμένο αυστηρότητα, θα μεταμορφωνόταν οβιδιακά σε ένα εργαλείο απόλυτης σαφήνειας διατυμπανίζοντας:

-Ακατάλληλον δι΄ ανηλίκους! Στροφή και στη μάνα σου!

Γύρισα σπίτι άρον-άρον και χώθηκα σα τον λωποδύτη από το κουζινάκι.

Εμφανίστηκε  ο πατέρας αλαφιασμένος  με  τα  σώβρακα. Στο άνοιγμα της πόρτας διέκρινα φευγαλέα τη μαμά ξαπλωμένη στο κρεβάτι, με στήθος να ξεχειλίζει από την κομπιναιζόν σα παραφουσκωμένη φαρίνα. Μια ανοικονόμητη καφέ θηλή ανακάτεψε γλυκά τα σωθικά μου.

-Γιατί επέστρεψες; ρώτησε ο πατέρας εκνευρισμένα.

-Να!, παίζουνε μια ταινία «Στέφανα» κάπως έτσι, και λέει ο κυρ- Φανούρης, ότι είναι ακατάλληλη…

-Ρε συ,  σε κινηματόγραφο σ΄έστειλα, για σε γραφείο κηδειών;


Κοντεύω πιά τα εξήντα και σα καμιά φορά προβάλλει το τελεβίζιο τη «Στεφανία», στη σκηνή που η Λάσκαρη κοιμάται γυμνή ανάμεσα σε δυό άντρες με βυζί να έχει κηρύξει Οκτωβριανή Επανάσταση, βλέπω στη θέση της  τη  συγχωρεμένη τη μάνα μου.

Και τότε εκ στόματος μου, λιβανωτός αναπέμπεται  προς τον κυρ-Φανούρη, το τυφλό όργανο της Γνώσεως,  που απολακτίζοντας με συμφώνως τω Νόμω  από το «ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ»  των ειδώλων του σελυλόιντ στο «ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ» των ανθρώπων με  σάρκα και οστά, έλαβε έκτοτε δικαίως  τίτλον φύλακος-αγγέλου της ανδροσύνης μου.


    Ο ΜΗΤΣΑΡΑΣ

Μεσάνυχτα Τρίτης προς Τετάρτη στα επείγοντα του Λαϊκού. Εφημερία γενική. Άνθρωποι σακατεμένοι, -συνοδεία οι περισσότεροι συγγενών- μάταια αγωνίζονται να εισέλθουν στο οπτικό πεδίο κάποιου γιατρού μπας και εύρουν κομματάκι ανακούφιση. Έξω από τις πόρτες των ιατρείων  λυσσαλέα δίνεται η  μάχη για το ποιος έχει σειρά προς την κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

Ένας κακόμοιρος σεκιουριτάς ντυμένος στολή παρδαλή, φίσκα στα διακριτικά και τα κορδονέτα,  με ζέση και όραμα να δώσει λύσεις στα αδιέξοδα του Συστήματος Υγείας, παλεύει απεγνωσμένα με νύχια και δόντια να βάλει κάποιου είδους τάξη στο πανταχόθεν επιτιθέμενο πλήθος.

« Να εισέλθουν στο Παθολογικό τα νούμερα κάτω από πενήντα » κραυγάζει προς τα ανθρώπινα ράκη.

«Έχει κανείς νουμεράκι κάτω από πενήντα;», ξαναρωτά ιδρωμένος, έτοιμος να κρεπάρει από την ένταση.

 Από την άλλη άκρη του διαδρόμου ένας άστεγος αξύριστος και βρωμιάρης, από τους συνήθεις υπόπτους που βρίσκουν καταφύγιο και στέγη σε μέρη σαν και τούτα, ξαπλωμένος πάνω σε φορείο με τον τρόπο των Αρχαίων συμποσιαστών, εμφανώς υπό την επήρεια βαριάς μέθης, του απαντά στεντορεία τη φωνή:

«Σαράντα-δύο».

Αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται κάνα δύο φορές προς γενική ιλαρότητα.

Εκνευρισμένος από το δούλεμα ο σεκιουριτάς τον αρχίζει στον εξάψαλμο.

« Άκουσε να ιδείς, φίλε. Η υπομονή έχει και τα όρια της. Δεν μιλάω, δεν μιλάω αλλά μην εκλαμβάνεις την υπομονή μου σαν αδυναμία. Την επόμενη φορά που θα πεταχτείς, θα φωνάξω ευθύς τον Μητσάρα. Και γνωρίζεις πολύ καλά, τι εστί Μητσάρας;»

Ο άστεγος συνεχίζοντας να τον ειρωνεύεται του αντιγυρίζει τσαχπίνικα:

« Καράτε ξέρει ο Μητσάρας;»

 Ο σεκιουριτάς απαυδισμένος πάει να του σαλέψει…

« Ώστε έτσι. Το συνεχίζεις.. Το λοιπόν,  τον φωνάζω και έρχεται μέχρι που να πεις κύμινο…»,και κάμει πώς πάει προς την έξοδο φουριόζος.

« Φιλαράκο, φιλαράκο, εντάξει. Πλάκα έκανα, συγνώμη. Εσύ, ότι πεις. Από δω και πέρα θα είμαι τύπος και υπογραμμός. Στο υπόσχομαι, » τον εκλιπάρησε ο βρωμύλος και ευθύς κάθισε Παναγία Τριχερούσα.

Σούσουρο τότες απλώθηκε στο πονεμένο κοπάδι των ασθενών. 

Τί σόι πράγμα να είναι αυτός ο Μητσάρας και πούθε να κρατάει η σκούφια του;…

Αντιμετρήθηκαν το λοιπόν με το αόρατο και ευρέθησαν ελλιπείς σα μερίδα του Καρυωτάκη.

Ευθύς τότε όλοι σιώπησαν συνεσταλμένα. Κοπήκαν και τα βογγητά μαχαίρι.

Ένα φάντασμα τώρα  πλανιόταν χλεμπονιάρικο τριγύρω στους κακομπογιατισμένους διαδρόμους, γυρεύοντας τσαμπουκάδες και ευκαιρία να δαγκάσει λαιμούς και άρρωστα συκώτια. Είχε και  όνομα βαρύ σα Ιστορία.

Το φώναζαν Μητσάρα…


 Ο ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΗΣ ΚΑΙ Η ΚΟΡΗ

Δίχως να επιδεικνύει τη παραμικρή έκπληξη, ο ιατροδικαστής βάρδιας ενός επαρχιακού νοσοκομείου, διενεργώντας νεκροψία- νεκροτομή στη σωρό μιας νεαρής γυναίκας που είχε καταλήξει μία μέρα πρωτύτερα στο Παθολογικό τμήμα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, παρατήρησε μακροσκοπικώς ίχνη προσφάτου βιασμού, κατά φύση και παρά φύση. 

Πάραυτα ειδοποίησε τον εισαγγελέα υπηρεσίας, ο οποίος και τον διέταξε να ολοκληρώσει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος  τη νεκροψία-νεκροτομή, ζητώντας του ταυτοχρόνως να  υποβάλλει το πόρισμα -ιδίαις χερσί-, όπως ανέφερε και το σχετικό διαβιβαστικό. 

Ο ιατροδικαστής πριν καταθέσει το  πόρισμα  απέστειλε στα εργαστήρια εκτός του δείγματος γεννητικού υλικού του άγνωστου δράστη,-τι παράδοξο αλήθεια;-και δείγμα δικού του υλικού με την ένδειξη: 

<< Προς ταυτοποίηση>>.


« Ο θάνατος θα φέρνει πάντοτε τα ακριβά του δώρα σε αυτούς που τον προσκυνούν δίχως δόλο κανένα. 

Με ένα μπουκέτο ανεμώνες εμφανίζεται. Από αγρό ξαφρισμένες που ξεθωριάζει κάτω από τους μαύρους ήλιους και χρώματα που παραπέμπουν σε ουράνιο τόξο, εκλύουν το πολύτιμο άρωμα τους αποκλειστικά και  μόνο για εκείνους που δεν δύνανται πια να οσμιστούν το  δέντρο το καμένο, της ύπαρξης. 

Οι οθόνες πιο λαμπρές καταντούν καθώς πέφτει το βράδυ. 

Τα αρχαία σεβάσματα, ερείπια στέκουν στις άκρες των δρόμων δείχνοντας τη πορεία προς το πουθενά. 

Σκοντάφτουν αλήθεια κι οι θεοί οι ίδιοι, σαν το επιτάσσει η χρεία των πραγμάτων… 

Άσε αγάπη μου τα τρεμάμενα χέρια μου, να συλλαβίσουν το κορμί σου το αγριεμένο. Ο κόσμος για μένα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Κύλησε εμπρός από τα άνυδρα μάτια μου και έσβησε όμοια πυρακτωμένη μάζα, μέσα σε μια θάλασσα τέλειας αδιαφορίας. 

Μάρτυρες στέκουμε, παραστάτες σιωπηλοί, μιας λειτουργίας φρικτής και ανοίκειας που  μοναδικό της σκοπό έχει να εξαγνίσει τα ανείπωτα, να γυρίσει την ορμή του κόσμου πίσω στη μήτρα που την γεννοβόλησε κάποτε, απαλείφοντας τα σημάδια της σήψης και την ακαμψία του χλωρού σου σώματος. 

Χάνονται οι στιγμές, γκρεμίζονται σε βάθη ανήλιαγα, όπου τίποτα δεν υπάρχει εκεί για να χρησιμεύσει ως εφαλτήριο επανόδου, παρά μόνο η δικαία τάφρος και το σκάμμα των μονομάχων του Άδη. 

Μέσα στους κόλπους σου τους πολικούς φυλάκισε με. 

Αλυσόδεσε τα χέρια μου στο ανεκλάλητο των πόθων σου. 

Δοκίμασε με τα ερμητικά κλειστά σου χείλη, την άλμη των δακρύων μου που ρέουν για σένα και για το σκληρό πεπρωμένο σου. 

Τι σχέση αλήθεια μπορεί να έχει η λογική με τον έρωτα; 

Τις δύναται να περπατήσει τους βυθούς με ένδυμα περιπάτου; 

Εδώ κάτω στο πάτο της κόλασης, τα μονοπάτια μένουν από καιρό ναρκοθετημένα περιμένοντας τον τολμηρό βαδιστή τους. Γυρίζουν οι φρικτές μυλόπετρες της ανάγκης και αλέθουν τα σύμπαντα δίχως  έλεος κανένα. 

Όλα τα έχει ταριχεύσει θλίψη αβάσταχτη, όπου ξεκινά από τα έγκατα του νου και πασχίζει να υψωθεί ως τα έδρανα ενός ανύπαρκτου και νόθου Θεού, για να ουρήσει πάνω στα σημαδεμένα πόδια του με την αιδώ που χαρακτηρίζει παρθένες σκοτεινές σαν και ελόγου σου. 

Es ist vollbracht… 

Τα μηνύματα για άλλη μια φορά δόθηκαν με σημαντική καθυστέρηση και μάλλον προς λάθος κατευθύνσεις. Απαντήσεις δεν θα έρθουν. Ούτε και που τις περιμένω στα αλήθεια.

 Φώτα δυνατά με μαργώνουν αδυσώπητα, λαμπτήρες δυνατοί νεκροτομείου 

Έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι ποιος ο νεκρός, ποιος ο ζωντανός; Και καταλήγω πάντα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι όλα είναι του χρόνου γεννήματα. Λίγο πριν και βλέπω τη στάχτη των άστρων να πέφτει σα χιόνι Δεκεμβριάτικο πάνω στην ύπαρξη, λίγο μετά και περπατώ ανυπόδητος στους λειμώνες με τους ασφοδέλους, γυμνός και τετραχηλισμένος ως πρέπει σε άνθρωπο. 

Αδειανό  μου πρόσωπο, μάτια δίχως φέγγος…

Της στέγνιας καρδιά και των ματαιωμένων ελπίδων…

Μου θύμωσες τάχα και στέκεις έτσι βουβή κι ασάλευτη;»


Καθισμένος στο εδώλιο του κατηγορουμένου, χλωμός ο ιατροδικαστής, άκουγε τον πατέρα του θύματος να καταθέτει ως μάρτυρας υπερασπίσεως.



«Πρέπει να βρω το κουράγιο να τον συγχωρήσω. Καταλαβαίνω καλά και συναίσθηση έχω, πώς αυτή μου η στάση ίσως προκαλέσει τη βδελυγμία των ανθρώπων αλλά σαν πατέρας μιας κόρης που δεν γνώρισε ποτέ της τον έρωτα παρά νεκρή, νοιώθω ευγνωμοσύνη για αυτόν που της τον πρόσφερε έστω και κάτω από αυτές τις δυσώδεις συνθήκες.  Από την πρώτη κι όλας στιγμή που έμαθα τα καθέκαστα, στέκω  στ΄αλήθεια διχασμένος. 

Αλλά να κάμψω χρειάζεται το γόνυ με κατανόηση προς το ανεκλάλητο και τα μυστήρια τα πρωτόγονα της αγάπης. 

Ιδού τι έχω καθήκον να πράξω. 

Στα σκοτεινά κίνητρα του δράστη, αντιλαμβάνομαι ότι ενυπάρχει μια δύναμη που δεν δύναται να είναι του κόσμου τούτου.

Και πάλι λέγω σαν δεν ήταν θείας προέλευσης ετούτη η αποκοτιά, πως οι ρίζες της πλάσης δεν ξεράθηκαν μονομιάς; Πώς το στερέωμα δεν κατεκρημνίσθη επί των κεφαλών μας ως χάρτινος πύργος;...»



Ο Πρόεδρος με τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, απευθύνθηκε στον αστυνόμο που κατόπτευε τη δικαστική αίθουσα και τον διέταξε να απομακρύνει πάραυτα το μάρτυρα από την αίθουσα και να τον κρατήσει εκτός διαδικασίας μέχρι νεωτέρας.  

Γυρίζοντας κατόπιν λαύρος και φανερά αηδιασμένος προς τη Σύνθεση, ζήτησε να εκληφθεί η μαρτυρία ως μη γενόμενη λόγω ύπαρξης βασίμου πεποιθήσεως, ότι ο μάρτυς χρήζει ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης πριν του επιτραπεί να επαναλάβει εκ νέου τη μαρτυρία και διέκοψε τη συνεδρίαση προκειμένου το Δικαστήριο να αποσυρθεί προς διάσκεψη. 

 

Από το μισάνοιχτο παράθυρο μαζί με το παγωμένο αγέρι, φάνηκε να εισέρχεται ταξιδεμένο από μίλια μακριά, ένα σμάρι από νότες κάποιου ξεκούρδιστου πιάνου που φαλτσάροντας τελετουργικά τη μελωδία ενός κομματιού του Φρανς Σούμπερτ, άφησε έναν απόηχο όλο σκοτεινή δύναμη να αιωρείται  για ώρα πολύ στα ταβάνια και στις αραχνιασμένες γωνιές της δικαστικής αίθουσας.

Ο ιατροδικαστής στήνοντας αυτί, σιγουρεύτηκε ότι επρόκειτο για τον «Θάνατος και η Κόρη», και τότε μόνο κατέβασε τα μάτια στο πάτωμα με  τέλεια απόγνωση.