Η ΜΑΧΗ

Αρχές δεκαετίας του 70 φέρνει ο πατέρας σπίτι τη θρυλική URANIA που τώρα αναπαύεται στο υπόγειο. Εν μία νυχτί τα δεδομένα του  οικογενειακού μας βίου αλλάζουν άρδην. Εκεί που φυτοζωούσαμε μονόχνοτοι ως χανσενικοί και δεν σεργιάνιζε στο σπίτι μας μήτε θηλυκό κουνούπι, ξαφνικά το σαλόνι μας πήρε μια μορφή Ομονοίας σε ώρα αιχμής με κόσμο να μπαίνει και να βγαίνει ανεξέλεγκτα. Πολλές φορές δεν τους ξέραμε τους ανθρώπους ούτε κατ΄όψιν. Οικογενειακοί φίλοι για χρόνια  εξαφανισμένοι έκαναν θριαμβευτική επανείσοδο στη σκηνή, αφήνοντας μας έκπληκτους. Συγγενείς που μας είχαν σύρει στα δικαστήρια για ένα μέτρο γης δίδοντας τόπο στην οργή  έσκαγαν μύτη και συμπεριφέρονταν λες και δεν έτρεχε κάστανο. Μέχρι και άνθρωποι πεθαμένοι κατά την ομολογία πάντα της μάνας μου,-το γράφω και μου σηκώνεται η τρίχα-, επανήλθαν στη ζωή μόνο και μόνο για να  έχουν την αμφίβολη απόλαυση  να περάσουν λίγες στιγμές χαλάρωσης που αφειδώς τους προσέφερε ο πατέρας μου με αυτή του την απρόσμενη αγορά.

Είχε περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή κατά την οποία εγώ και ο αδελφός μου καθισμένοι ανακούρκουδα μπροστά στον φούρνο, με το λαμπάκι του θαλάμου ψήσεως αναμμένο, παρακολουθούσαμε το κυριακάτικο κοτόπουλο να φέρνει βόλτες στη  σούβλα του με μίαν εμμονή ηδονοβλεψία με τα σάλια μας να σταλάζουν στο βρώμικο πάτωμα της κουζίνας. Αυτή υπήρξε η πρώτη μας μικρό οθόνη.

Τώρα όμως διαθέταμε τηλεόραση. Όλη δικιά μας, ολόφεγγη και δεν ήμασταν πλέον αναγκασμένοι να στριμωχνόμαστε με παιδεραστές και συνταξιούχους στα πράσινα παγκάκια που χε τοποθετήσει ο Δήμος στο έμπα της μικρής πλατείας με τις γύψινες πάπιες. Ούτε πάλι είχαμε την αγωνία  του δημοτικού υπάλληλου κάθε απόγεμα, που επιφορτισμένος με το βαρύ καθήκον να ανοίγει και να κλείνει τη σιδεριά του κλωβού της τηλεόρασης, έκανε το καμπόσο στο κοσμάκη, λες και κρατούσε Άγιος Πέτρος δεύτερος, τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών.

Εμείς ορίζαμε τη ροή των εικόνων.

Τότε αγάπησα τη <<Μάχη>>. Όχι δεν ήταν η <<Μάχη>> καμιά μεγαλοκοπέλα απ΄αυτές που τη έπεφταν άγρια σε αγοράκια. Αυτή η <<Μάχη>> ήταν πολεμική σειρά με τον Λοχία Σώντερς σε διάφορες πολεμικές περιπέτειες. Ταυτίστηκα μαζί του. Τον ρόλο έπαιζε ο Βίκ Μόροου ο άτυχος καρατερίστας που χρόνια αργότερα θα αποκεφαλιζόταν από τον έλικα ενός ελικοπτέρου.

Μαζί του είχα καταστεί και εγώ ένας θαρραλέος πολεμιστής στα πεδία μαχών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αποφασισμένος να χύσω το αίμα μου εναντίον των Γερμανών δεν υπολόγιζα ούτε κόπους, ούτε τρόμους προκειμένου να ανταπεξέρχομαι στις προκλήσεις που κάθε νέο επεισόδιο έθετε.

Τα χρόνια πέρασαν. Μια σένια Grunding με θηλές αφής για αλλαγή καναλιών αντικατέστησε την αρχαία Urania και το μικρό παλικαράκι που φαντασιωνόταν τις νύχτες λίγο πριν κοιμηθεί σκληρές μάχες και ποταμούς αιμάτων κοτζάμ άνδρας πια, καβάλησε το τρένο για τη μονάδα του κάπου στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.