ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

Και ξαφνικά ο κόσμος σταμάτησε να γυρίζει. Στο παραθυράκι του μπάνιου, έντεκα βράδυ Σαββάτου στήνω αυτί, μα δεν ακούγεται ψυχή. Όλα νεκροί, όλα πεθαμένα πάνω στην τράπεζα του μεγάλου Νεκροτόμου.

Γυρίζω στο κρεβάτι. Η τηλεόραση αυγάζει χωρίς φωνή. Αυτή κοιμάται ύπνο ανήσυχο, ροχαλίζοντας ελαφρά. Την σκεπάζω όπως, όπως και κατευθύνομαι προς το σαλόνι όπου έχω στήσει λημέρι με τα βιβλία μου στη παλιά πολυθρόνα.

Ανοίγω τον υπολογιστή και προσπαθώ να συνθέσω ένα ποίημα. Μάταιος κόπος. Δεν υφίσταται πια έμπνευση. Έχει σκοτωθεί μαζί με την πάλαι ποτέ καθημερινότητα. Τα πάντα υπακούουν πια σε νέους κανόνες. 

Αμείλικτους, αδήριτους, χωρίς διαφυγή.

Η μάσκα δυστυχώς δεν μου έχει βουλώσει μόνο το στόμα. Έχει στομώσει και κάθε φλόγα μέσα μου οδηγώντας με σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Σβηστά τα πάντα και παντού στάχτες μιας ζωής που δύσκολα δείχνει να μπορέσει ν ΄ανάψει και πάλι.

Ο κύριος Περδίκης αντιλαμβάνεται τον κορονοϊό ως μία απλή γρίππη. Οι θάνατοι που μας ανεμίζουν κάθε μέρα διατείνεται,  δεν είναι παρά οι συνήθεις  της στατιστικής. Έχει στοιχεία λέει αυτός πώς πρόκειται για μια παγκόσμια συνωμοσία κατά της Ανθρωπότητας με σκοπό την καθυπόταξη σε παλαιούς μα αόρατους Αφέντες.

Είναι μια θεωρία και δαύτη αλλά εγώ προτιμώ την πεπατημένη. Το ξυράφι του Όκαμ με βοηθάει να ξυρίζομαι καλύτερα, βαθύτερα και το κυριότερο δίχως κοψίματα και αιμοραγγίες.

Οφείλω να πιστεύω τους επιστήμονες και τους ειδικούς, παρά τις όποιες επιφυλάξεις μου που δεν είναι και λίγες. Από τότε που είδα ιατρικό επισκέπτη να επισκέπτεται γιατρό δήθεν για ενημέρωση, κατάλαβα ότι η μίζα πάει σύννεφο.

Γνωρίζω πάλι καλά, ότι τη παρούσα κατάσταση την έχουν αντιμετωπίσει οι άνθρωποι χιλιάδες φορές κατά την διάρκεια της Ιστορίας τους, μόνο που αυτή τη φορά οι εύκολες και δαιδαλώδεις μετακινήσεις επιφέρουν και αστραπιαία μετάδοση της ασθένειας, κάνοντας τα πράγματα εξαιρετικά δύσκολα ως προς την αντιμετώπιση της.